84

TURIJN

De twee mannen haasten zich het laatste stukje van de steile helling af. Nic neemt wat afstand als hij Goria de zware kolf van een pistool uit zijn riem ziet trekken.

      In de zachte aarde en de rottende bladeren voor hen ligt een man. Roerloos. Dan beweegt hij zich langzaam. Hij is dus niet dood, maar in elk geval wel gewond. Goria knielt naast de languit liggende gedaante. Hij richt zijn pistool in het schemerlicht dat twintig meter verderop uit het huisje komt. Vervolgens schijnt hij met een zaklantaarn in het gezicht van de gewonde. ‘Gaat het?’

      ‘Iemand heeft me een dreun gegeven.’ De man voelt met zijn vingers aan zijn achterhoofd. ‘Het spijt me.’ Hij komt moeizaam overeind. Zo te zien is hij duizelig.

      De privédetective ondersteunt hem en geeft hem even de tijd voordat hij doorvraagt over de aanval. Nic loopt in de richting van de blokhut. Opeens hoort hij een geluid. Een geritsel in het open veld, naast het huisje. As een dier verstrikt in de bosjes dat zich probeert te bevrijden. Hij zet nog een paar stappen, tot hij er zo’n vijf meter vandaan is.

      ‘Fabio,’ fluistert hij.

      De Italiaan kijkt om en maakt zich los van zijn gewonde collega.

      Nic wijst op het dichte struikgewas en zegt: ‘Daar.’

      Goria haalt diep adem en richt zijn zaklantaarn en pistool die kant op. In de lichtbundel verschijnt een bloedend gezicht vol schrammen. Het gezicht van een mens. Het gezicht van een vrouw.