29

HET CENTRUM VAN LOS ANGELES

JJ is verbaasd als hij ziet dat Emma Varley achterblijft als de werkvloer leegloopt aan het eind van de dag. Ze lacht als ze hem in het vizier krijgt. Kijkt hem recht aan met haar blauwe ogen. ‘Sluit u af?’

      Hij rammelt met de sleutels in zijn hand. ‘Daar word ik voor betaald.’

      ‘Wilt u wat hulp?’

      Hij vermoedt dat ze graag weer een lift naar huis wil. ‘Tuurlijk, ik ben altijd in voor onbetaald overwerk.’

      ‘Wat een verrassing.’

      Hij gebaart naar de rijen machines in de verte: ‘Kun jij alleen even kijken of ze allemaal uit zijn? De werknemers laten er meestal wel een paar aanstaan. Ze beseffen niet, of het kan ze niet schelen, dat de motoren dan doorbranden. Verspilt ook een hoop energie.’

      Energie kan Emma geen moer schelen. Al dat geouwehoer over broeikasgassen en ozonlagen doet haar niets. Je maakt je geen zorgen om dat soort dingen als je niet genoeg geld hebt voor een auto of om de verwarming aan te zetten als je het koud hebt. Als ze de kans kreeg, zou ze drie maal zoveel energie verbruiken dan ze nu doet.

      JJ doet het licht uit en even staan ze allebei in een stille duisternis, die alleen wordt verstoord door de bleke lichtvlek en het zoemen van de tl-buizen aan het plafond in de gang.

      ‘Wat romantisch,’ grapt Emma.

      JJ verstijft even. Er gaan te veel chaotische gedachten door zijn hoofd. Het donker – een vrouw alleen – zijn steeds grotere opwinding. Hij moet zich beheersen, zich niet laten meeslepen.

      Zij bespeurt zijn opwinding – geeft gehoor aan haar opwelling en neigt naar hem toe. De kus is zacht, weifelend, onzeker. Duizelig danst ze op het slappe koord tussen verwerping en instemming.

      JJ voelt zich vreemd. Hij wordt door haar aangetrokken. Hij is fysiek niet in staat om afstand te nemen. Haar seksualiteit heeft hem in een krachtige greep.

      Ze sluit haar ogen, neemt zijn gezicht in haar koele handen en kust hem heftiger.

      Hij voelt zijn hart overslaan terwijl hij zich losmaakt om adem te halen. Zonder erbij na te denken, zonder zijn gedachten te censureren, trekt hij haar trui over haar hoofd. Hij moet haar naakt hebben. Haar handen gaan naar zijn riem en trekken aan de gesp. ‘Stop.’ Hij brengt een hand naar haar gezicht – overweegt om haar mond te bedekken – en beroert dan zachtjes de roze moedervlek met zijn duim. ‘Wacht. Ik zal even afsluiten. Ik wil niet dat er onverwachts iemand binnenkomt.’

      Emma Varley schopt haar schoenen uit en glimlacht terwijl hij in het duister verdwijnt.

      Ze leunt tegen de lange werkbank achter haar en maakt zich op om zich aan hem te geven.