60

Als klein kind leerde Efrem stil te zijn. Zelfs als ze hem alleen maar hoorden ademen tijdens hun lessen, geselden de monniken zijn handruggen al. Ze leerden hem de bijzondere kunst van het luisteren, hoe hij zich eerst moest concentreren op wat anderen zeiden en pas dan reageren.

      Toen hij opgroeide, gaven ze hem les in pijn. Hoe hij die moest verdragen. Hoe hij zijn gedachten uit moest schakelen terwijl een witheet brandijzer sissend in zijn huid drong. En hij kreeg onderricht in het tóébrengen van pijn. Hoe hij pijn als instrument kon gebruiken. Hoe hij dreigen met lichamelijke pijn kon gebruiken om Gods werk te doen.

      Als man leerde hij transparantie. Hoe hij onder de onwetenden moest lopen als een van hen. Hoe hij naar ze moest kijken en lachen op een manier die niet de aandacht trok, die niet tot genegenheid leidde en geen herinneringen naliet. Hij leerde de kunst van het onmiddellijk vergeten worden.

      Al die jaren van training en discipline komen in Efrem naar boven terwijl hij de huurauto parkeert op ongeveer anderhalve kilometer van waar zijn doelwit naar verluidt zal zijn. Met zijn jas hoog opgetrokken tegen de wind en de regen loopt hij met gebogen hoofd langs de weg in de zekerheid dat de automobilisten die in de spits langs razen zich hem nooit zullen herinneren.

      De monnik doet waar hij het best in is. Hij wordt een hersenschim, een illusie. Iemand die niemand ooit heeft gezien.