31

CARSON, LOS ANGELES

JJ is buitengewoon opgewonden.

      Hij heeft nog nooit een vrouw mee naar huis genomen. Zelfs nog nooit overwogen tot hij Emma ontmoette die hem schaamteloos voorstelde om naar zijn huis te gaan. Aan de fonkeling in haar ogen kon hij opmaken dat zij degene was met wie hij het risico kon nemen. Alle eer aan haar, ze is bijzonder. Meer dan bijzonder – ze is gezégend.

      Hij sluit de voordeur en draagt haar voorzichtig de donkere trap op. Hij heeft een drempel overschreden, een geestelijke band tot stand gebracht. Ademloos komt hij boven aan de trap, bij de krakende planken van de overloop. De aanwezigheid van Emma, ‘Em’ zoals hij haar van nu af aan zal noemen, heeft hem doen beseffen dat hij eenzaam is geweest, geïsoleerd, afgesneden van de wijde wereld. Dat is niet gezond. Niet wat God zou willen.

      In het flakkerende kaarslicht van zijn kale slaapkamer draait zijn hoofd op volle toeren terwijl hij haar teder uitkleedt en zijn opgewonden vingers over haar gladde, koele huid laat glijden.

      Em is mooi. Dood nog mooier dan levend. God had hem verteld dat het haar tijd was, maar hij kan haar nog niet loslaten. Kan nog niet zonder haar. Zijn mond zoekt gulzig de hare. De hete adem van de hartstocht stroomt van de ene intieme ruimte naar de andere tot hij adem moet halen.

      Ze ligt roerloos onder hem, met haar ogen dicht, verloren in een andere wereld, terwijl hij zich over haar verwondert. Zijn oog valt op haar markante moedervlek en hij glimlacht. Het is geen smet. Geen gebrek, geen onvolkomenheid zoals de rest van de wereld hem misschien zal zien. Niets van dat alles.

      Hij weet wat het is. Alleen hij begrijpt het belang ervan. Ze is gemerkt. Aangewezen voor hem. JJ heeft nog nooit zoiets gevoeld, heeft zich nog nooit zo compleet gevoeld. In de rust en stilte na afloop steekt hij zijn arm uit en trekt hij een lang linnen laken om hen heen. Hij zorgt ervoor dat ze goed ingestopt is. Hij wil niet dat ze koud wordt. Niet kouder dan ze al is.

      Hij buigt zich over haar, kust haar hals, en fluistert dan in haar oor: ‘Dominus vobiscum, lieve schat van me. Dominus vobiscum.’