174

CENTURY HOSPITAL, INGLEWOOD

Vlak voor middernacht komt Robert Weinstock uit de beveiligde zijafdeling en probeert Mitzi tevergeefs zijn gezichtsuitdrukking te interpreteren als hij op haar en Di Matteo af komt. Zoals te verwachten was, fladdert zuster Dawson naar hem toe.

      ‘Hallo, inspecteur. Nogmaals mijn verontschuldigingen omdat ik u heb laten wachten.’ Hij wendt zich tot de zuster. ‘Heeft u een meer besloten plek waar ik met de agenten kan praten?’

      ‘Mijn kantoor. Volgt u mij alstublieft.’

      ‘Dank u.’

      ‘Ik blijf wel hier.’ Di Matteo gebaart naar de kamer van de Sluiper.

      Met zijn drieën lopen ze het korte stukje van het open gedeelte om de hoek naar een klein kantoortje van drie bij drie.

      ‘Dank u, zuster. Dat is alles.’ Weinstock doet de deur achter haar dicht. ‘Oké, gaat u alstublieft zitten.’

      Mitzi kijkt terneergeslagen. ‘Zal dat nodig zijn?’

      ‘Ik denk het wel.’

      Mitzi gaat weer in een stoel zitten waar ze een stijve kont van krijgt en hij gaat in net zo’n stoel tegenover haar zitten.

      ‘Weet u wat de M’Naghten-regels zijn?’

      De moed zinkt haar in de schoenen. ‘Onschuldig wegens ontoerekeningsvatbaarheid, toch? Een bijdrage van die goeie ouwe Engelsen aan de geweldige puinhoop van ons rechtssysteem.’

      ‘U heeft gelijk. En volgens die regels is de man die ik net gezien heb inderdaad geestelijk ziek. Dat lijdt geen twijfel. Hij is helder genoeg om zijn eigen naam, adres, leeftijd en baan te weten, maar het feit dat hij spontaan in Latijn vervalt, zijn periodieke dialogen met God en zijn ernstige en hardnekkige zelfverminking zijn duidelijke symptomen van buitengewone geestelijke instabiliteit. Ik heb weinig keuze dan het proces in gang te zetten waardoor hij in een instelling zal worden opgenomen.’

      Mitzi bedekt haar gezicht met haar handen. Als hij dit hoort, wordt Carter suïcidaal.

      ‘Ik heb vanavond alleen een vooronderzoek gedaan, maar dat is al voldoende om vast te stellen dat hij waanvoorstellingen heeft en ruimschoots voldoet aan de M’Naghtencriteria voor tijdelijke ontoerekeningsvatbaarheid. Simpel gezegd gelooft de heer James wanneer hij iemand vermoordt niet dat het verkeerd is. Hij is een gevaar voor zowel de maatschappij als zichzelf.’

      ‘En hoe zit het met de ‘Politie in de buurt’-test? Deze kerel sloop bij vrouwen naar binnen en vermoordde ze in hun slaap. Zou hij ze ook gedood hebben als er een politieagent in de kamer was geweest?’

      Weinstock kan met moeite een flauw, begripvol glimlachje opbrengen. ‘Misschien. Maar de zaak van de heer James is niet zo simpel als ik hem heb voorgesteld.’

      Mitzi krimpt ineen. ‘Niets van wat ik heb gehoord klinkt simpel. Iets in zijn hersenen, in zijn genen, in zijn opvoeding heeft hem er dus toe aangezet – alles behalve het feit dat hij het gewoon wílde.’

      ‘Alstublieft, rechercheur, ik begrijp uw frustratie, maar dit helpt niet.’

      ‘Het spijt me.’

      ‘De heer James is zich volledig bewust van wat hij heeft gedaan. Hij begrijpt waarom u hier bent en dat ik van plan ben om hem te laten opnemen. Niettemin heeft hij gevraagd of hij u kan zien.’