178

HET BUREAU AAN 77TH STREET, LOS ANGELES

Mitzi loopt om acht uur ’s ochtends binnen in een kantoor dat al bijna helemaal voltallig is.

      Ze kijkt achterdochtig naar de bureaus terwijl ze haar jas uitdoet. ‘Wat is er gebeurd, jongens? Zijn jullie allemaal door jullie vrouw het huis uitgezet in het kader van een collectieve aanklacht?’

      Bij het kopieerapparaat staat een brigadier met een ondoorgrondelijk gezicht die haar aankijkt. ‘Ga naar de chef. Hij zei dat hij het wilde weten zodra je er was.’

      Ze zwaait haar jas over de leuning van een stoel. ‘Matthews, om acht uur op maandag?’

      ‘Je telefoon staat uit. Hij heeft je gebeld.’

      ‘Shit.’ Ze heeft de laatste rekening niet betaald. Ze hebben haar eindelijk afgesloten. Ze zoekt in haar tas naar haar mobieltje. Dat is dood, al sinds ze Carter heeft gebeld toen ze gisteravond naar huis ging. Ze was te moe geweest om eraan te denken het aan de lader te hangen.

      Mitzi loopt naar het kantoor van de baas. Als ze in de problemen zit, heeft het waarschijnlijk te maken met de juridische abracadabra in het ziekenhuis. Ach wat. Ze heeft haar best gedaan. Meer kunnen ze niet vragen.

      De secretaresse van Matthews zit niet op haar vaste plek. Door de deur ziet ze hem praten met Tyler Carter. Ziet er niet al te vriendschappelijk uit.

      Ze klopt en loopt naar binnen. ‘U wilde me zien, meneer.’ Haar hart slaat over.

      ‘Kom binnen, doe de deur dicht.’ Hij wenkt haar.

      Hun gezichtsuitdrukking staat haar niet aan. ‘Wat is er?’

      ‘Nic Karakandez is gisteravond op het vliegveld neergeschoten, in een vuurgevecht met een man die op de vlucht was voor de grenswacht.’

      Ze haalt diep adem.

      ‘Hij is op weg naar het ziekenhuis overleden. Een kogel in zijn buik en nog eentje in zijn schouder...’

      ‘O, Jezus.’ Haar knieën knikken.

      Hij steekt zijn hand op. ‘Laat me uitpraten. Op de eerste hulp hebben ze hem weer bijgebracht. Hij leeft nog wel maar ligt in een coma.’ Matthews leidt haar naar een stoel. ‘Hij schoot een vent dood die wegrende, de klootzak heeft hem met twee .45 kogels geraakt.’

      Carter legt zijn hand op haar schouder. ‘Broussard, de wetenschapper die hij volgens jou terugbracht, is ook dood, plus een gehandicapte man die in het hoofd is getroffen. Een tienerjongen zal voor zijn leven verlamd zijn.’

      Mitzi is sprakeloos.

      ‘Broussard is vermoord aangetroffen in een toilet op LAX – vlak voor de douane. Dat was de aanleiding tot de schietpartij.’

      ‘Ik dacht dat ze het gered hadden,’ zegt ze eindelijk. ‘Nic belde vanaf JFK en zei dat alles in orde was.’

      ‘Nou, dat was het niet.’ Matthews probeert praktisch te zijn. ‘Tyler laat de plaats delict onderzoeken door een stel van zijn mannen en de twee lijken liggen in het mortuarium.’

      ‘Ik zou graag naar het ziekenhuis willen.’ Ze kijkt naar Carter. ‘Is dat goed? Ik zal mijn aandeel in de Sluiperzaak afronden als ik terugkom.’

      ‘Tuurlijk. Pas een beetje op daar. De pers heeft lucht gekregen van de schietpartij en het krioelt ervan bij de plaatselijke eerstehulpposten.’

      Amy Chang opent de deur van het kantoor, haar gezicht is vol medeleven. ‘Ik ben meteen gekomen toen ik het hoorde.’

      Mitzi is blij haar te zien. ‘Dank je.’

      Matthews kan haar niet laten gaan zonder te zeggen waar het op staat, om haar op het ergste voor te bereiden. ‘Het ziet er niet goed uit voor Nic. De artsen zeiden gisteravond dat hij veertig procent kans had om het te halen.’

      ‘De artsen kunnen doodvallen.’ Mitzi trekt de deur open. ‘Hij moet er met zijn boot op uit en ik ga goddomme zorgen dat hij dat ook doet.’