101

TURIJN

Een minder ervaren man zou ondertussen zijn verstand verloren hebben. De duisternis van het graf, de stank, de stilte, de kramp in de spieren, de claustrofobie, stuk voor stuk zouden die dingen voldoende zijn om iemand met minder wilskracht en training dan Roberto Craxi te breken.

      Hij heeft genoeg meegemaakt om te weten dat er een reden is waarom hij in leven wordt gehouden, dat het op dit moment niet de bedoeling is om hem te doden. Maar ontvoerders maken fouten – die soms fataal zijn – waardoor hun gevangenen aan hun lot worden overgelaten en stikken of verhongeren.

      Hij concentreert zich op het omlaag brengen van zijn hartslag. Hoe trager het slaat, hoe minder zuurstof hij verbruikt en hoe langer hij leeft. De wiskunde van het overleven. Hij concentreert zich zo goed dat hij het orgaan zachtjes in zijn borst voelt kloppen en bijna hoort hoe het bloed is zijn aderen vertraagt.

      Negenenzestig.

      Tweeënvijftig.

      Zevenenveertig.

      Lager krijgt hij hem niet. Zevenenveertig slagen per minuut. Twintig jaar geleden zou hij hem nog tien slagen lager hebben gekregen, maar nu is hij bij lange na niet de atleet die hij toen was.

      ‘Signore Craxi, bent u wakker?’

      De stem doet hem opschrikken, jaagt zijn hartslag weer terug over de zestig slagen per minuut. Het klonk beleefd en buitenlands. Engels met een vreemd accent. Ongewoon formeel.

      ‘Signore Craxi.’

      Hij komt uit het niets.

      ‘Kunt u mij horen?’

      Ergens in de duisternis bevindt zich een klein draadloos luidsprekertje. Hij heeft geen idee waar. Hij laat zijn handen over de koude steen glijden maar kan niets vinden. Hij doet er het zwijgen toe. Het feit dat zijn ontvoerder de moeite heeft genomen om het apparaatje hierbinnen te installeren betekent dat de man met hem moet communiceren. Nou, als hij dat wil, dan zal hij hem uit deze godvergeten kist moeten halen.

      ‘Signore.’ De stem is nu luider en Craxi kan het accent beter horen.

      Buitenlands. Niet Europees – Afrikaans. Nee, niet Afrikaans. Arabisch.

      Een verveelde zucht sist als stoom door de dikke steen. ‘Signore, er is een goede reden waarom ik uw vrouw in leven heb gelaten. Als u niet meewerkt, ken ik een paar martelmethoden voor haar waarmee ik u kan overtuigen om dat wel te doen.’

      ‘Wat wil je?’ Craxi’s stem klinkt zwak en gespannen. ‘Ik zal je alles geven wat je wilt.’