137

HET HOOFDKWARTIER VAN DE CARABINIERI IN TURIJN

Het is midden op de ochtend als luogotenente Cappellini naar het kantoor van Giorgio Fusco wordt geroepen. De vijfenveertigjarige kijkt met ineengeslagen handen naar de muur en staat te piekeren.

      ‘Capitano?’

      Hij draait zich met een ernstige blik om. ‘Ga zitten.’

      Ze neemt een stoel aan de andere kant van zijn bureau.

      ‘Het stoffelijk overschot van Roberto Craxi is net gevonden.’

      ‘Waar?’ Haar stem is uitdrukkingsloos.

      ‘In een oude kerk ten oosten van de stad. Een paar kinderen hebben hem gevonden. Hij wordt nu naar patologia gebracht.’ Hij wendt zijn blik af. Zijn oog valt op het wapen van de carabinieri aan de muur achter zijn bureau. ‘Ik heb gehoord dat er een ijzeren staaf uit zijn buik stak en dat zijn nek gebroken is.’ Hij kijkt haar weer aan. ‘Wat je verder ook van hem mag vinden, die man was ooit een van Italië’s dapperste en meest betrouwbare militairen.’

      Ze krimpt ineen. ‘Si capitano, ik begrijp het. En zijn vrouw?’

      ‘Geen nieuws.’ Fusco begint te ijsberen. ‘Vertel Fabio Goria over Craxi en kijk of die zwijgzame mond van hem woorden voor ons kan fabriceren.’

      Ze knikt.

      ‘Volgens de agent bij de kerk is er een oude tombe opengemaakt en zijn de resten verwijderd. Op de kleren van Craxi zaten modder- en schimmelvlekken die overeenkomen met resten in de tombe. Iemand heeft hem daar gevangen gehouden, en hem er toen uitgelaten om hem te vermoorden.’

      Ze zegt niets.

      ‘Luogotenente, is er iets aan deze zaak wat ik niet weet? Iets wat je mij zou moeten vertellen?’

      ‘Nee, Capitano.’

      Hij weet niet zeker of hij haar gelooft. ‘Je vroeg een tijdje geleden om middelen, omdat jij dacht dat Craxi betrokken was bij een internationale fraude – dat hij geheime informatie verkocht, misschien over illegale DNA-monsters die van de Wade van Turijn waren genomen – maar nu hebben we een moord in Amerika en drie moorden hier in Italië.’ Hij loopt om het bureau zodat hij vlak bij haar staat. ‘Carlotta, ik waardeer het dat jij de goede naam van de Arma wilt beschermen – daarom heb ik je zaak goedgekeurd – maar ik zal het niet waarderen als jij informatie achterhoudt die zou kunnen voorkomen dat er mensen vermoord worden.’

      Ze haalt onschuldig haar schouders op. ‘Capitano, ik weet niets meer dan ik u verteld heb. Misschien zit er veel meer achter de activiteiten van Craxi dan ik ontdekt heb, maar tot dusver heeft mijn onderzoek niets opgeleverd afgezien van zijn relatie met Mario Sacconi.’

      Hij staart naar haar. Cappellini is een hoogvlieger. Een van de weinige vrouwelijke luitenants in de carabinieri en iemand van wie veel wordt verwacht. 

      Hij moet haar het voordeel van de twijfel gunnen. ‘Nog nieuws over die Amerikaanse rechercheur?’

      Ze schudt haar hoofd. ‘Nog niet. Die komt wel boven water.’

      ‘De commandant heeft met zijn hogere in rang gesproken over het feit dat hij de plaats delict heeft verstoord – weet je wat die zei?’

      Ze zwijgt.

      ‘Hij zei dat Karakandez een goede reden gehad zal hebben, dat hij een uitstekende rechercheur was – een van zijn beste.’ Fusco houdt onderzoekend zijn hoofd schuin. ‘Waarom zou hij dat doen, Carlotta? Waarom zou een van de beste rechercheurs van Los Angeles in Turijn sporenmateriaal van een plaats delict meenemen? Zou dat kunnen zijn omdat hij de plaatselijke agente met wie hij samenwerkte niet vertrouwde?’

      ‘Ik hoop het niet, meneer.’

      ‘Ik ook. Ik ook.’ Hij wuift haar weg. ‘Ga weer aan het werk en hou niet op tot je me goed nieuws hebt gebracht.’