30

WALNUT PARK, LOS ANGELES

Mitzi heeft elke avond hetzelfde ritueel voor het slapen gaan. Ze gaat naar de kamer van de meiden en doet daar het licht uit. En doorgaans ook de tv, als ze in slaap zijn gevallen terwijl ze daarnaar keken, hoewel hun verteld was dat ze dat niet moesten doen. Ze kust ze en stopt ze lekker toe met hun dekbed, kust ze nogmaals en sluipt de deur uit, waarbij ze ervoor zorgt dat hij net ver genoeg open blijft voor Amber en niet te veel voor Jade. Soms vraagt ze zich af of jongens minder pietluttig zouden zijn geweest.

      Ze gebruikt de badkamer bij haar eigen slaapkamer, trekt een bescheiden zwart nachthemd aan en gaat aan een toilettafeltje met een piepklein spiegeltje ter grootte van een boek zitten om de weinige make-up die ze draagt te verwijderen.

      Door de klap tegen haar achterhoofd valt ze languit met haar gezicht naar beneden op de vloer van de slaapkamer. Ze wordt erdoor verrast, ook al was het niet helemaal onverwacht.

      ‘Denk jij dat je mij als oud vuil kunt behandelen? Alsof ik een van die waardeloze arrestanten van je ben?’ Alfie buigt zich over haar heen en geeft haar nog een rechtse, een flinke mep tegen haar oor die de klokken doet luiden in haar geklutste hersenen. ‘Ik zou je met een flinke schop onder die goedkope bolle kont van je wat respect moeten bijbrengen.’

      De aanval is de reactie van haar man op een veeg uit de pan die ze hem een uur geleden gaf. Een uitbrander voor het feit dat hij geen werk zocht of iets anders in en om het huis deed dan biertjes achterover slaan. Hij haalt de leren riem uit zijn broek en haalt woest naar haar uit. ‘Jij vindt mij geen man, hè?’ Hij spreekt met dikke tong. ‘Dat ik geen werk kan krijgen betekent nog niet dat ik geen man ben.’ Hij vouwt de riem dubbel en als hij haar ditmaal raakt, blijft er een vuurrode striem op haar dij achter.

      Mitzi probeert overeind te komen maar hij ranselt haar armen en benen hard met de riem. Zijn woede wordt gevoed door haar kreten en de aanblik van de diepe rode sporen die hij teweegbrengt. Uiteindelijk krijgt ze de riem te pakken. Ze glijdt naar hem toe als hij trekt, en trapt ze met haar linkervoet tegen zijn enkel. Hij trekt harder, waarop ze hem met de onderkant van haar rechtervoet in zijn ballen raakt.

      Alfie laat de riem vallen. Wankelt achteruit. Valt.

      Zij staat op en hij ligt nu languit. Er is geen ruimte om uit te halen voor een trap naar zijn hoofd. Onmogelijk om hem een flinke stomp in zijn gezicht te geven zonder dat hij haar beet kan pakken. Mitzi pakt de stoel waarop ze net nog zat, keert hem om en zet hem klem, met de leuning tegen zijn luchtpijp.

      Alfie grijpt het hout vast. Ze ziet angst in zijn ogen. Ze leunt op de stoel en kijkt hoe zijn gezicht rood wordt. Alfie hapt naar lucht. Ze drukt harder, weet wat ze doet, weet dat het binnen een minuut allemaal gedaan kan zijn. Einde Alfie.

      Hij trappelt, spartelt voor zijn leven.

      ‘Mama!’

      Amber in de deuropening. Ze kijkt hoe haar moeder haar vader laat stikken. Mitzi laat de stoel vallen alsof hij onder stroom staat.

      ‘Het is goed, kindje.’

      De blik in de ogen van haar kind zegt dat het niet goed is – dat het nooit meer goed zal zijn.

      ‘Kom op.’ Mitzi duwt haar dochter in de richting van haar slaapkamer. ‘Ga terug naar bed. Mama komt zo.’

      Alfie ligt nog steeds op zijn rug. Hij houdt zijn keel vast, maakt stokkende, verstikte geluiden, hapt naar lucht. Hij kan doodvallen. Mitzi steekt een hand onder haar kant van het bed en pakt haar dienstpistool, een Smith & Wesson. Ze controleert het magazijn, richt ermee op haar man en kijkt langs de loop. ‘Als jij weet wat goed voor je is, pak je je spullen en smeer je hem. Als je naar de kamer van de meiden gaat of zelfs hier nog bent als ik terugkom, dan knal ik je rotkop eraf.’