104

BOYLE HEIGHTS, LOS ANGELES

Als de telefoon vier keer is overgegaan, heeft JJ hem getraceerd tot een kamer op een van de bovenverdiepingen.

      Hij stopt zijn eigen telefoon weer in zijn broek en bestudeert de deur voor zich. Die is goedkoop en gammel. Een slecht blok geverfd triplex met een amper acceptabel slot. Geen partij voor de wielsleutel die hij heeft meegenomen. Hij zou hem makkelijk open kunnen wrikken.

      Maar nu nog niet. Hij gaat buiten geduldig op de grond zitten en luistert. De telefoon heeft haar vast wakker gemaakt. Ze moet weer in slaap vallen. Ze moet diep in rust zijn als hij haar te grazen neemt.

      JJ wacht tot hij haar naar het toilet hoort gaan. Het geluid van de tv die wordt aangezet of een ketel die op het gas wordt gezet.

      Niets. Er verstrijken veertig minuten. Tweeduizendvierhonderd lange seconden tikken voorbij, voordat hij zich zeker genoeg voelt om het taps toelopende uiteinde van de wielsleutel in de deurstijl te wrikken. Hij laat het metaal langzaam in het zachte hout glijden, in de spleet tussen de rand van de deur en het kozijn. Het is zwaar werk en er verschijnen zweetdruppels op zijn voorhoofd. Eindelijk is de wielsleutel in de goede positie en weet hij zeker dat hij voldoende grip heeft – voldoende hefboomwerking – om de deur open te kunnen breken. In één snelle beweging duwt hij de sleutel naar links, terwijl hij tegelijk zijn rechterschouder en -heup tegen de deur gooit.

      Die zwaait open en knalt luidruchtig tegen de muur. In elk geval hard genoeg om Harrison wakker te maken. Zonder hem dicht te doen rent hij naar binnen. De kamer is in duisternis gehuld.

      Er is een bed, een bank, een raam en een aanrecht. Geen Jenny. Hij draait zich om. Nog een deur. Hij duwt hem open. Een klein badkamertje. Daar is ze ook niet. JJ loopt voetje voor voetje terug naar de versplinterde deur en doet hem dicht. De woning heeft flinterdunne muren. Goede kans dat de buren de klap ook hebben gehoord.

      Hij knipt het licht aan. Haar telefoon ligt naast het bed op de grond. Ze moet hem hebben laten vallen. Weg zijn gegaan zonder hem mee te nemen. Een onoplettendheid die haar leven heeft gered. Voorlopig.