145

HET BUREAU AAN 77TH STREET, LOS ANGELES

Mitzi kijkt naar de videobeelden van Verlossing terwijl zij aan haar bureau zit en koffie uit de kantine drinkt. ‘Hij zou ook gewoon een bedrieger kunnen zijn. Heb je daarbij stilgestaan?’

      ‘Dat is hij niet.’

      ‘Wacht even. Vergeet dat hij gek is en eruitziet als een blinde die zich met een stiletto heeft proberen te scheren. Het enige wat hij heeft gedaan is de namen van slachtoffers van de Sluiper opdreunen. Namen die allemaal in de krant hebben gestaan.’

      ‘Niet die van Bass. Die heeft de kranten nog niet gehaald.’

      ‘Wel de lokale radio. Ik heb het vanmorgen gehoord.’

      ‘Geloof me, dit is onze man.’

      ‘Waarom? Omdat hij een godsdienstfanaat is? Laten we alle kerken en synagoges van L.A. afzoeken – ik durf te wedden dat ik er met de lunch tien voor je heb.’

      ‘Oke, luister – wij hebben DNA van de zaak van de Sluiper. De volgende stap is dat we uitstrijkjes van Verlossing maken en kijken of ze overeenkomen. Zo niet, dan gaat hij vrijuit.’

      ‘Logisch.’ Mitzi pakt de telefoon.

      Carter houdt haar tegen. ‘Vergeet niet, deze mafketel kwam hier gehuld in een laken. Een beddenlaken. Van het soort waarmee hij zijn slachtoffers bedekte. Als we dat ook laten testen, weet ik dat we meer zullen ontdekken dan alleen de sporen van onze man. Jij belt het lab en het archief, dan zorg ik dat we meer mensen krijgen – en meer koffie?’

      ‘Alleen de mensen.’ Mitzi drukt op een voorkeurtoets. ‘Mijn tandglazuur kan niet nog meer koffie hebben.’

      Carter gaat terug naar zijn kantoor en begint op de telefoon te hameren. Hij weet een secretaresse, iemand van de administratie en twee oudgedienden – Libowicz en Amis – over te halen om het zondagse uitslapen op te geven. Hij zal de rechercheurs inzetten voor eventuele vervolgacties als hij en Fallon daartoe aanleiding geven.

      Mitzi krijgt Hix eindelijk aan de lijn, de enige forensisch onderzoeker van wie ze weet dat hij alles zal laten liggen waar hij mee bezig is om haar te helpen. ‘Tom, we hebben mogelijk een doorbraak in de zaak van de Sluiper. We hebben iemand in het cellenblok die binnenkwam in een lap stof die snel onderzocht moet worden. We hebben ook zijn DNA nodig en zijn bloedgroep moet snel vastgesteld worden.’

      ‘Een onderzoek om anderen uit te sluiten?’

      ‘Ja, hoewel Carter ervan overtuigd is dat hij zijn mannetje heeft.’

      Tom Hix heeft wel tien rechercheurs horen beweren dat ze hun mannetje hadden, om aan het eind van de dag hun verdriet te verdrinken. ‘Ik kom eraan.’

      ‘Dank je.’ Ze herinnert zich Nics telefoontje van gisteravond. ‘O, als je in je postvak kijkt, ligt daar misschien een pakje in van Nic Karakandez uit Italië.’

      ‘Italië?’

      ‘De zaak Tamara Jacobs. Ik heb hem daarheen gestuurd om wat aanwijzingen na te trekken. Hij heeft je met spoed monsters gestuurd van een plaats delict in Turijn, omdat hij wil weten of die overeenkomen met iets uit het huis van die schrijfster.’

      ‘Zo te horen krijg ik een drukke dag. Ik had je eigenlijk willen bellen over de zaak Jacobs. Wij zijn klaar met de analyse van de kat en de vloerkleden. Weet je nog dat we die allebei uit hebben laten zuigen?’

      ‘Ja.’

      ‘Nou, we hebben van de klauw van de kat een menselijk DNA-profiel – maar dat is niet het goede nieuws.’ Hij klinkt enthousiast. ‘In de polen van het tapijt vonden we fragmenten van Glyptobothrus lebanicus en Pogonocherus ehdenensis.’

      Zijn enthousiasme ontgaat haar. ‘Tom, het is zondag vroeg en ik spreek geen buitenaardse talen. Wat zei je nou net?’

      Hij slaakt een zucht van teleurstelling. Begreep ze maar hoe bijzonder zijn ontdekking is. ‘De Glypto is een sprinkhaan en de Pogo is een boktor. Wat ze met elkaar gemeen hebben is dat ze in Amerika niet voorkomen. De soort is inheems in het Libanongebergte en de Anti-Libanon.’

      ‘Libanon?’

      ‘Als in het Midden-Oosten. Het uitzuigen leverde ook sporen op van lithosols – rotsachtige gronden die je zeker vindt in berggebieden.’

      ‘Ik weet niet zeker wat dat betekent. Volgens mij wil jij zeggen dat de moordenaar daar onlangs moet zijn geweest of daarvandaan komt.’

      ‘Precies.’

      ‘Oké. Stuur je de genetische vingerafdrukken als je komt?’

      ‘Zeker. Ik kom er nu aan.’

      Mitzi legt de telefoon neer en ziet een rood lichtje knipperen op het basisstation. Gemiste telefoontjes. Haar hart slaat over. Misschien haar meiden. Ze pakt de telefoon weer en schakelt het antwoordapparaat in. De computerstem zegt dat de boodschap gisteren om vijf uur is ingesproken. Toen was zij met Jenny Harrison bezig. Ze hoopt dat Amber en Jade het goed maken, dat ze geen ongeluk hebben gehad met het skiën.

      ‘Hallo inspecteur Fallon, dit is Sarah Kenny van Anteronus Films. U zei dat ik moest bellen als ik iets nieuws ontdekte omtrent Tamara. Nou, ik weet niet of dit belangrijk is, maar misschien heb ik iets. U heeft mijn nummers, bel wanneer u wilt. Nog een prettige dag.’

      Het is nog maar acht uur, maar Mitzi houdt haar aan haar woord en belt.

      Ze krijgt een opgenomen boodschap. ‘Dit is Sarah – ik kan jullie nu niet te woord staan, laat je boodschap achter en als ik niet met Scorsese of de Coen Brothers aan het filmen ben, bel ik terug. Ciao, liefjes.’

      ‘Sarah, dit is Mitzi Fallon. Je hebt een boodschap ingesproken op mijn werktelefoon. Het is zondagochtend en als...’

      ‘Hallo.’ De echte Sarah neemt slaperig op.

      ‘O, hoi. Ik heb net je boodschap gekregen.’

      ‘Sorry, ik lag te dutten.’ Het duurt even voordat ze helemaal wakker is.

      ‘Geen probleem.’

      ‘Ik kreeg op mijn werk een rekening voor een cloud.’

      Mitzi weet niet zeker of ze haar goed heeft verstaan. ‘Een wat?’

      ‘Een cloud. Ik wist niet dat Tamara er eentje had, maar kennelijk wel.’

      ‘Ze had een cloud? Ik snap je niet. Wat voor cloud? Bedoel je cloud als in wolk?’

      ‘Een opslagcloud. Dat is een digitale databank – Apple, Google, Amazon, die hebben ze allemaal. Je uploadt content – documenten, video’s, foto’s, muziek, wat je maar wilt. En dat wordt dan in de cloud bewaard, zodat je je materiaal altijd weer kunt downloaden als je laptop wordt gestolen of er bij je thuis wordt ingebroken.’

      ‘Wauw. Kunnen ze dat echt?’

      ‘Ja. Wil je dat ik je de bijzonderheden van haar account mail?’

      ‘Dat zou mooi zijn.’

      ‘Oké.’ Sarah kijkt over haar slanke, zongebruinde schouder naar de knappe, naakte acteur die beweegt in zijn slaap. ‘Ik kan het op dit moment niet doen – ik heb mijn handen vol – maar met een uur of zo heb je het.’