24

HET BUREAU AAN 77TH STREET, LOS ANGELES

Adam Geagea, de persvoorlichter van de politie, zit op het randje van Nics bureau terwijl de rechercheur een telefoongesprek afrondt. Hij weet dat hij een onwelkome gast is. Dienders houden hun zaken graag stil, terwijl het zijn taak is om de wereld te vertellen wat er gebeurt. Water en vuur.

      Geagea is bijna vijftig en zou graag een diender zijn geweest. De enige dingen die hem daarvan weerhielden waren zijn geringe lengte en zijn verdacht vreemde achternaam. Als hij een dollar zou krijgen voor elke keer dat hij hem had moeten spellen of uitleggen dat je hem uitspreekt als Zjar-zjar, zou hij nu miljardair zijn. Alleen mensen met een goede opleiding beseffen dat hij dezelfde achternaam heeft als Samir Geagea, de beruchte, meedogenloze christelijke vrijheidsstrijder uit het Midden-Oosten. Het is niet iets waar hij de aandacht op vestigt.

      Nic rondt zijn telefoontje af en staart beschuldigend naar de man op zijn bureau.

      Geagea speelt met een ringbandkalender. ‘Wat is dit, rechercheur, een soort IQ-vraag?’

      Nic is niet in de stemming voor koetjes en kalfjes maar probeert aardig te zijn. ‘Eentje per dag – het is een vitaminesupplement voor de hersenen.’

      De journalist kijkt naar een vel papier en leest hardop: ‘Wat hebben de volgende woorden met elkaar gemeen – Tegenpolen, Romantisch, Anomalie, Aspirant?’ Terwijl hij nadenkt kijkt hij door de teamruimte. ‘Ik geef het op, wat is het verband?’

      ‘Het is voor slimme mensen, Adam. Je kunt het maar beter opgeven. Wat wil je?’

      Geagea laat zich door de belediging niet van de wijs brengen. ‘Ik heb Variety en de Hollywood Reporter aan de telefoon gehad na berichtjes over de dood van Tamara Jacobs.’

      ‘Hoe weten die überhaupt dat ze dood is?’

      ‘Het zijn journalisten. Het is hun werk om dat soort dingen te weten.’

      ‘Dat snap ik, maar hoe? Ik bedoel, het moet toch ergens vandaan komen – van wie?’

      ‘Niet van mij.’

      Nic glimlacht. ‘Dat zei ik ook niet. Wie dan wel?’

      ‘Mortuarium. De patholoog-anatoom. Een tiental mensen op het strand toen ze werd opgevist. Collega’s bij de studio. Moet ik doorgaan?’

      Nic geeft zich over. ‘Er is geen verklaring voorbereid. Mitzi is op dit moment in de studio. Vertel de media het gebruikelijke – dat we het rapport van de patholoog-anatoom afwachten, tot dan geen commentaar.’

      ‘Deze vliegen laten zich niet zo makkelijk verjagen, rechercheur. In L.A. zijn dode scenarioschrijvers kersverse beroemdheden.’ Geagea haalt zijn schouders op. ‘Ze interesseren de Hollywoodpers geen zak zolang ze leven, maar als ze dood zijn – tja, dat is een andere zaak, dan worden ze heilig.’ Hij spreekt het woord uit met moddervette ironie. ‘Het journaille zal morgen wel te hoop lopen.’

      De telefoon op Nics bureau rinkelt. ‘Morgen is morgen. Was dat het?’

      Geagea hijst zich van het bureau terwijl Nic de hoorn van de haak grist. ‘Karakandez.’

      ‘Nic, dit is Tony Peach. Ik heb nieuws over die autobanden van jou.’

      Hij pakt zijn notitieblok en kijkt snel naar Geagea die nog steeds bij zijn bureau rondhangt. ‘Voor de dag ermee.’

      ‘We hebben het over Maxxis MA-S2 Marauders. Hoogwaardige banden, niet goedkoop. Waarschijnlijk rond de honderdvijftig dollar per stuk.’

      ‘Passen ze om een Lexus Hybrid?’

      ‘Dat moet wel. Ze zijn voor standaard achttien inch wielen. Te oordelen naar het patroon, de breedte en diepte van het profiel, hebben we het hier over nieuwe banden. Die jongens hebben er niet meer dan drie, vierduizend kilometer op zitten.’

      ‘Hoe vertaal je dat qua tijd in normaal autogebruik, T?’

      ‘Jan Modaal rijdt twintigduizend per jaar, minder dan vroeger vanwege de benzineprijs. Deze jongens zijn er waarschijnlijk in september, misschien medio augustus omgezet. Het zou kunnen dat de auto daarmee van de fabriek kwam of dat ze recent zijn omgewisseld. Bij een huurauto is het een ander verhaal. Huurauto’s halen makkelijk vijftienhonderd kilometer per week. En nog iets – dit soort banden vind je doorgaans niet op auto’s van vertegenwoordigers, dus die kun je misschien onderaan je lijstje zetten.’

      ‘Je bent geweldig, makker. Ik heb een paar mensen bij Roofzaken die voor mij wat rondbellen. Ik zal ze de verhuurbedrijven eerst laten bellen, om te vragen naar nieuwe Lexus hybrides waarvan de banden de afgelopen maand vervangen zijn. Je hebt iets van me te goed.’

      ‘Daar hou ik je aan. Heb jij je afscheidsborrel al geregeld?’

      Daar heeft Nic nog niet eens over nagedacht. ‘Ik laat het je nog weten.’

      Peach lacht. ‘Ik kan beter Mitzi bellen. Hou je haaks, man.’

      ‘Jij ook.’ Nic hangt op en staart naar Geagea, die nog steeds niet weg is.

      ‘Het spijt me, rechercheur.’ De persvoorlichter wijst naar de vraag van de dag op de quizkalender. ‘Zeg alsjeblieft wat het antwoord is voor ik ga? Anders loop ik er de hele dag mee rond.’

      ‘Oké. In alle woorden zitten landen – In Tegenpolen Polen, in Romantisch Oman, in Anomalie Mali en Aspirant...’ Hij wacht even om de journalist een laatste kans op een beetje respect te geven.

      Geagea kijkt wezenloos.

      Nic schudt zijn hoofd. ‘Het is jouw deel van de wereld, makker. Iran. Zoals in Asp-Iran-t. En nu wegwezen.’