179

COUNTY HOSPITAL, LOS ANGELES

Mitzi’s tocht naar het ziekenhuis is bijna voldoende om het door haar werk geharde hart te breken.

      Ze had gehoopt op een magisch effect als zij aan zijn bed zou verschijnen – net als in films. Maar dat gebeurde niet. Nic Karakandez is zo bleek als een geest.

      Ze kijkt langs de slangen, de zakken met bloed en plasma en de piepende monitoren naar Amy Chang. ‘Kun jij met ze gaan praten – van arts tot arts, weet je wel? En me dan vertellen hoeveel kans hij werkelijk heeft?’

      ‘Natuurlijk.’ De patholoog-anatoom loopt de kamer uit.

      Mitzi staart naar Nic. Shit, hij ziet er werkelijk dood uit. ‘Vier dagen, jij sukkel.’ Ze neemt zijn hand in de hare. ‘Vier dagen godverdomme. Hoe kun je alles zo verknallen met nog maar víer dagen te gaan? Ik zou je een schop voor je kont moeten geven. En ik gá je ook een schop voor je kont geven als ik je hieruit krijg.’

      Ze bestudeert de monitor, neemt dan zijn vingers tussen haar beide handen en houdt hem alleen maar vast. Als Amy de deur opent, draait ze zich om.

      ‘Er is goed nieuws en slecht nieuws, Mitzi. Bij de wond in zijn buik is de kogel er dwars doorheen gegaan. Hij heeft veel bloed verloren maar er zijn geen vitale organen geraakt. Dat is heel positief. Het slechte nieuws is dat hij zijn hoofd heeft gestoten toen hij viel, wat heeft geleid tot intracerebrale bloedingen en oedeem dat ze pas vonden op een CT-scan. Als je daar die schouderwond, het enorme bloedverlies en het trauma bij telt, snap je wel waarom hij klinisch dood werd verklaard. Het ambulancepersoneel heeft geweldig werk gedaan door hem bij te brengen en hem op gang te houden tot aan de operatiekamer.’

      ‘Hoe zijn zijn kansen, Amy?’

      ‘Dat is echt moeilijk te zeggen.’

      ‘Speel geen doktertje tegenover mij. Zeg het als een vriendin tegen een vriendin. Moeten we een feestje organiseren of een begrafenis regelen?’

      Amy lacht met moeite. ‘De komende paar uur zullen het leren.’