51

HET BUREAU AAN 77TH STREET, LOS ANGELES

Het cellenblok is geen plek waar je de nacht wilt doorbrengen.

      Een hele gang verderop ruikt Mitzi de dronkenlappen en de stakkers die de nacht hebben doorgebracht met het uitzweten van hun verslavingen en stikken in de van angst doordrongen, oververhitte, overvolle groepscellen. Ze kan niet ontkennen dat ze zich ontzettend schuldig voelt als ze naar het cellenblok gaat om te kijken wat voor hel Alfie Fallon na zijn arrestatie heeft moeten doormaken.

      ‘Môgge Bobby.’ Mitzi’s glimlach maskeert haar gêne. ‘Ik denk dat je weet waarom ik hier ben?’

      ‘Hele bureau weet dat, Mitz.’ Arrestantenbewaker Bobby Sheen opent zijn armen om haar te omhelzen.

      Mitzi geeft zich graag over aan zijn onstuimige omhelzing. ‘Dank je.’

      Hij beantwoordt haar niet gestelde vraag. ‘Een modelgast geweest. Geen kik sinds ze de deur van het hok hebben dichtgedaan.’

      ‘Was hij...’ Ze kan het gewoon niet zeggen. ‘Ik bedoel, weet jij.... heeft een van de jongens...’

      ‘Nee. Ze hadden het graag gedaan, maar niemand heeft hem met een vinger aangeraakt. Logan Connor heeft duidelijk gemaakt dat het niet mocht – en niemand die daartegenin ging.’

      Ze knikt terwijl ze zich de grote zwarte spierbundel herinnert die bij haar thuis was.

      Sheen reikt over de balie en drukt op een knop. ‘Kijk maar naar scherm vier.’

      Een zwart-witbeeld van Alfies cel verschijnt op een van de zes bewakingsmonitoren. Ze vindt het hartverscheurend. Ondanks alles wat hij heeft gedaan en gezegd, gaat het haar erg aan het hart om te zien hoe hij daar voorovergebogen en met zijn hoofd in zijn handen op de rand van een vastgeklonken brits zit.

      ‘Hé, als je maar geen medelijden met hem gaat krijgen,’ zegt Sheen, terwijl hij een hand op haar schouder legt. Hij gaat bijna met pensioen en heeft in zijn cellenblok alle drama’s van het leven gezien. ‘Van een nachtje in de bak is nog nooit iemand doodgegaan.’

      ‘Jeetje, Bobby, moet je hem zien.’

      Hij zet de monitor uit zodat ze hem niet kan zien. ‘Wil je een bakkie leut?’

      Ze knikt. ‘Gewoon zwart.’

      ‘Komt eraan. Let even op de boel voor me.’ De sleutels aan zijn riem rammelen als hij door de gang loopt en een hoek omgaat naar de kookplaat waar de hele dag koffie staat te pruttelen.

      Mitzi vraagt zich af wat er van haar leven is geworden. Hoe heeft ze alles zo uit de hand kunnen laten lopen dat Alfie in de bak belandde?

      Sheen komt terug met koffie in mokken die zo vuil en beschadigd zijn dat een restaurant erom gesloten zou worden.

      ‘Dank je.’

      Hij stoot zijn mok tegen de hare en knipoogt geruststellend, zoals hij wel honderd keer eerder heeft gedaan wanneer ze samenwerkten. ‘En, wat wil je doen?’

      Mitzi vouwt haar handen om de mok en vindt troost in de warmte. ‘Hebben jullie hem nog niet in staat van beschuldiging gesteld?’

      ‘Hij denkt van wel, maar nee.’ De arrestantenbewaker wijst naar het register op de balie en de lelijke zwarte pen die aan een stalen kettinkje bungelt. ‘Logan en ik hebben hem niet genoteerd. Wat ons betreft was er wel een melding, maar is jouw man hier niet geweest.’

      ‘Dat waardeer ik.’ Ze weet welke risico’s ze hebben genomen. Als er een incident was geweest – als Alfie gewelddadig was geworden, zichzelf of iemand anders verwond zou hebben,was Leiden in last geweest.

      ‘Als je hem voor de rechter wilt slepen, moet ik iemand jouw verklaring laten opnemen en je laten onderzoeken en fotograferen.’ Hij staart in haar ogen, de bezorgde blik van een vriend en collega. ‘Heeft hij sporen achtergelaten, Mitzi? Heb je blauwe plekken?’

      Ze schaamt zich. Het is niet haar schuld maar ze heeft het gevoel dat ze moet huilen om wat ze zich door hem heeft laten aandoen. Hun duistere geheim. ‘Ja. Ik heb wel iets.’

      Bobby knikt. Dit is niet het moment om haar onder druk te zetten. Eén woord van deze engel en hij zal persoonlijk zorgen dat een van de verdomde botten van die schooier daar achter de tralies wordt gebroken.

      Ze nipt van haar koffie en overweegt het dilemma. Als Alfie aangeklaagd wordt, blijft hij in elk geval bij haar en de meiden uit de buurt. Als ze hem een kans geeft, zou hij het verkeerde idee kunnen krijgen en denken dat hun huwelijk nog levensvatbaar is.

      ‘Ik weet niet wat ik moet doen, Bobby.’

      Hij wil wel helpen maar kent de gevaren. ‘Het moet jouw beslissing zijn, Mitz. Zoals ik het zie, ben je hoe dan ook de pineut. Als wij die gast door de molen halen, krijgt hij een strafblad en dan, verrek, je weet hoe moeilijk het is om daarna nog een baan te krijgen.’

      Ze knikt.

      ‘Als we hem niet door de molen halen, zit hij meteen weer op je nek.’ De oude rot slaat met een vuist op zijn hart. ‘Luister hiernaar, Mitz. Als je hersenen je in de steek laten, doe dan wat dit je vertelt.’

      ‘Dat vertelt me niets, Bobby. Ik voel me helemaal leeg op dit moment.’