72

SANTA MONICA, LOS ANGELES

Mitzi gaat lang onder de douche, neemt meer pijnstillers, drinkt verse koffie en maakt een wandelingetje vóór een misselijkmakende taxirit om haar auto te halen. Het zal wel een tijdje duren voordat ze weer zo aan de zuip gaat. Zes uur heerlijk slapen en even niet denken aan Alfie, de meiden of aan hoe haar leven op zijn kop stond.

      Stond – verleden tijd.

      In de toekomst – die nu begint – komt alles goed. Ze gaat deze zaak afronden, een vakantie boeken voor haar, Jade en Amber, het huis verkopen en opnieuw beginnen. Ergens waar geen herinneringen zijn. Alles komt helemaal goed.

      Mitzi parkeert net bij het bureau als haar mobieltje gaat. ‘Fallon,’ zegt ze, terwijl ze de deur van de auto dichtdoet en wegloopt.

      ‘U spreekt met Logan Connor, inspecteur.’ Even is het stil aan de andere kant, dan voegt hij eraan toe: ‘Ik heb uw nummer van brigadier Sheen, die zei dat ik moest bellen.’

      ‘Ga door.’

      ‘Ik kom net van de rechtbank, mevrouw. Ze hebben de zaak van uw man behandeld.’

      Die opmerking brengt haar abrupt tot staan. Ze had geen idee dat hij zo snel zou voorkomen. Iemand moet iets voor haar geregeld hebben.

      ‘Ik waardeer het dat u belt. Vertel eens.’

      ‘Hij heeft schuld bekend aan mishandeling en zijn advocaat heeft een deal gemaakt met de officier van justitie om een volledig proces te vermijden. Hij heeft dertig dagen gekregen.’

      Mitzi voelt niets. Ze kan niet vaststellen of dit goed of slecht nieuws is. In de meeste zaken wordt de minimale dertig dagen opgelegd. Voor wat hij heeft gedaan zou hij een jaar of langer de bak in moeten. Ondanks het milde vonnis weet ze ook dat de teerling nu is geworpen. Hij is een bajesklant. Dat stigma raak je nooit meer kwijt. ‘Dus hij zit nu in de molen?’ Het is een retorische vraag. Ze weet wat er gebeurt.

      ‘Ja, mevrouw. De rechter heeft ook voorwaarden gesteld aan zijn vrijlating. Hij mag niet binnen honderd meter van u, uw huis of enig familielid komen zonder toezicht en toestemming van de echtgenote.’ Connor schraapt zijn keel. ‘Als u het mij vraagt, ik vind dat het hof had moeten...’

      ‘Ik vroeg het u niet, agent, en ik wil werkelijk niet weten wat u denkt.’ Ze wil hem net ophangen als ze zich haar manieren herinnert. ‘Ik waardeer het dat u gebeld heeft en hoe u dit alles heeft afgehandeld. Bedankt voor uw discretie. Als u ooit een gunst nodig heeft bij Moordzaken, ligt er op mijn bureau eentje te wachten.’

      ‘Niet nodig, mevrouw. Ik ben blij dat ik van dienst kon zijn.’

      Ze hangt op. Dertig dagen. Hoe moet ze dit in hemelsnaam aan de meiden vertellen?