3

MIDDAG, HET CENTRUM VAN LOS ANGELES

Bij de eettent in het winkelcentrum is het een chaos. Winkelpubliek en kantoorpersoneel verdringen zich als vee bij de voederbakken. Gestreste obers blaffen bestellingen in de bedompte lucht en zwaaien met gelabelde kassasleutels.

      Een jonge man van halverwege de twintig met een olijfkleurige huid, donker haar en nog donkerder ogen wacht geduldig in de drukte. Een eiland van kalmte in een kolkende rivier van onmenselijke lompheid. Onaangedaan wacht hij op zijn beurt, om dan te betalen voor misosoep, een bakje sushi en zwarte koffie. Door dit dieet is hij eerder dun dan gespierd – mager, als je hem aardig wilt beschrijven – te klein en te schriel voor vrouwen die graag aan breedgeschouderde mannen hangen. Het heeft hem ook de bijnaam ‘Vissenkop’ bezorgd in de werkplaats waar hij werkt.

      ‘Zal ik u helpen?’ Hij zet snel stoelen en tafels opzij, zodat een oude man de rolstoel van zijn vrouw door de chaos van de eettent kan duwen en hun blad met eten op een vrije plek kan neerzetten.

      ‘Heel aardig van u.’ De oude man knikt dankbaar terwijl ze gaan zitten.

      ‘Geen probleem, graag gedaan.’ Hij brengt zijn eigen lunch naar een tafel een paar meter verderop. Hij lacht naar het stel terwijl hij met eetstokjes hete wasabipasta door de sojasaus roert, er een tonijnrol in doopt en zijn aandacht dan op de langstrekkende stroom mensen richt. Ze fascineren hem. Allemaal. Zonder uitzondering.

      Een leraar gaat een sliert buitenlandse schoolkinderen voor, Chinezen, zo te zien. Ze lopen twee aan twee, als kleine cherubijntjes die allemaal elkaars hand vasthouden. Ze hebben allemaal dezelfde oranje bovenstukjes en petjes en zijn net poppetjes die pas uit de fabriek komen. Hij herinnert zich een poster waarop stond dat er vijfmaal zoveel mensen in China Engels leerden spreken als dat er mensen in Engeland zijn. De wereld verandert. Net als hij. Hij voelt het. Een vage ­gewaarwording.

      Zijn blik valt op een rijpe blondine in pak, die gehaast in haar zwarte leren tasje zoekt naar een mobieltje dat overgaat. Een cougar die haar beste tijd heeft gehad. Verzorgde kleding en een goed dieet kunnen niet verhullen wat de tijd en het weer in Californië met je haar en je huid doen. Ze vindt de iPhone nog net op tijd maar lijkt niet blij. Geen telefoontje van haar man of haar minnaar, denkt hij. Eerder een wanhoopskreet van een collega – een hulpkreet van de werkplek waar ze net vandaan komt.

      De jonge man glimlacht als ze langsloopt. Iets in haar ogen komt hem bekend voor. Hij knipt met zijn vingers wanneer hij beseft wat het is. Ze doet hem denken aan die vrouw van gisteravond.

      De vrouw die hij vermoord heeft.