113

BOYLE HEIGHTS, LOS ANGELES

De vluchtige warmte van de novemberdag is verdwenen tegen de tijd dat Amy Chang de stad heeft doorkruist en zich heeft aangesloten bij het recherchepersoneel in het appartement van Kim Bass.

      Ze had gehoopt op een weekend zonder doden, haar eerste in drie maanden, maar dat zit er duidelijk niet in. Ze parkeert de auto voor de vervallen entree van het flatcomplex, trekt haar witte overall aan en pakt haar koffertje van de achterbank. Haar adem bevriest in de lucht als ze de auto afsluit en het pad op loopt.

      ‘Chang. Dokter Amy Chang,’ zegt ze terwijl ze haar legitimatie laat zien aan een groentje dat voor portier speelt bij de plaats delict.

      ‘Goeiemiddag, Doc.’ Hij klinkt al als een oudgediende terwijl hij haar laat passeren. ‘Het is op de eerste verdieping. Rechercheur Carter heeft de leiding, hij is er al.’

      ‘Dank je.’

      In het trappenhuis is het een komen en gaan van andere agenten in uniform. Ze zijn bezig verklaringen op te nemen van buren en waarschijnlijk blijven ze iets te lang hangen, zodat ze niet zo laat op de zaterdagmiddag nog een andere klus krijgen toegeschoven. Bij de deur van het appartement maakt een fotograaf omgevingsbeelden van de overloop en de trap. Twee mensen van de technische recherche nemen vingerafdrukken van muren, een leuning en een lichtschakelaar.

      De zelden schoongemaakte entree met de kapotte tegels is al helemaal gefotografeerd en op vingerafdrukken onderzocht. Ook zijn er afdrukken gemaakt van tientallen mannelijke en vrouwelijke voetsporen. In alle kamers zijn van het tapijt en de vloertegels nog meer afdrukken van schoenen en laarzen genomen. Zoals gebruikelijk baadt het hele interieur in het harde witte lamplicht van de technische recherche, dat overal monsterlijk grote schaduwen werpt. Tyler Carter draait zich om zodra Amy’s elegante silhouet verschijnt in het schimmenspel op de muren van de zitkamer. ‘Dr. Chang – het spijt me dat ik u hier in het weekend laat opdraven.’

      ‘Dat zit wel goed. Waar is het stoffelijk overschot?’

      ‘In de slaapkamer. Het is daar krap, dus heb ik hem afgesloten tot u kwam.’

      ‘Dat is fijn, bedankt.’

      De meeste dienders kunnen het niet laten om de patholoog-anatoom te vertellen wat ze denken. Die vuren direct hun theorieën op haar af over hoe het slachtoffer is doodgegaan, waar ze misschien mee bezig waren, wat de doodsoorzaak zou kunnen zijn en hoe lang het slachtoffer er al heeft gelegen. Dat geldt niet voor Carter. Tyler Carter zegt geen woord. Geeft geen enkel persoonlijk oordeel over een zaak tot de patholoog daarom vraagt.

      Eén stap in de slaapkamer is genoeg om Amy te vertellen waar het om gaat. Ze heeft ditzelfde tafereel nu al zes keer gezien. Een slachtoffer dat van top tot teen in een laken of een dekbed is gewikkeld. Het werk van de Sluiper.