122

Meteen als hij de borden Tangenziale Ovest-Sud/Savona/Piacenza ziet, stuit Nic op langzaam rijdend verkeer. Tot zover de zelfverzekerde voorspellingen van de gps. Het zal meer dan een uur kosten om van de A55 naar de A6 te komen. Hij overweegt om Mitzi en Amy te bellen. Er zijn dingen die hij ze moet vertellen. Dingen die gedaan moeten worden. Maar hij is niet van plan om het mobieltje in zijn zak te gebruiken. Afgezien van dat beetje browsen om de pakketservice te vinden, is het uitgeschakeld sinds hij bij Fabio is vertrokken en dat zal zo blijven. Vroeg of laat zal hij een publieke telefoon vinden. Van nu af aan is het mobieltje alleen voor noodgevallen.

      Vijftig kilometer verder en veertig minuten later staat hij weer in een file op de tolweg naar Savona. Hij probeert de toeterende claxons te overstemmen door de radio aan te doen. Als hij eindelijk vaart maakt, beseft hij dat hij zo gefixeerd was op de donkerblauwe patrouillewagens van de carabinieri of de lichter blauw-met-witte van de polizia, dat hij amper de vreemde mengeling van stedelijke- en landbouwgebieden langs de raampjes van de Bravo heeft zien flitsen. Het schamele winterlicht neemt als af als de gps zijn gedachten onderbreekt om zijn geschatte aankomsttijd te melden – hij is nog steeds meer dan twee uur van zijn bestemming verwijderd.

      Misschien is het oponthoud wel een goede zaak. Met een beetje geluk treft hij Broussard wanneer die zich veilig in zijn eigen huis ontspant. Nic heeft geen foto van de wetenschapper, alleen de beschrijving van Erica – lang en mager, elegant met zilvergrijs haar en een onberispelijk getrimde grijze baard. Een opvallende man. En dan is er ook nog een madame Broussard. Ursula. Klein en rond. Donker haar en kleine handjes, als een hamster. Hij vond het grappig dat Erica haar zo beschreef.

      Nic volgt braaf de aanwijzingen van de emotieloze gps en neemt de afslag van de tolweg naar Savona. Hij moet ongeveer halverwege zijn. De belangrijkste vraag die door zijn hoofd gaat is of hij er eerder of later zal zijn dan de man die Mario Sacconi en zijn vriendinnetje heeft vermoord – de man die volgens hem ook Tamara Jacobs heeft vermoord.

      En als hij later is – hoeveel later dan? Nic kijkt naar de naderende borden, die door de stroom koplampen worden verlicht. Hij rijdt nu net Frankrijk in. Hij zal het antwoord op zijn vraag snel genoeg weten.