44

Mitzi gooit haar tas en haar jasje in de gang. Zegt tegen zichzelf dat ze rustig moet blijven, maar haar hart probeert een gat in haar ribbenkast te slaan.

      Ze loopt terug naar de voorkamer en kijkt naar haar dochters. Jade legt het uit voordat haar moeder er zelfs maar naar vraagt. ‘Ik heb hem binnengelaten.’ Ze ziet de woede en voegt eraan toe: ‘Hij is nog altijd mijn vader.’

      Amber neemt wat afstand van haar vader en haar zus. Ze wil dicht bij haar moeder zijn als de vlam in de pan slaat.

      Mitzi kijkt boos naar haar man. Ze kan niet geloven dat dit de man is aan wie ze achttien jaar van haar leven heeft gegeven. De man van wie ze ooit dacht dat ze elke seconde dat ze ademhaalde met hem wilde doorbrengen. ‘We eten dit op en dan ga je.’

      ‘We moeten praten, Mitzi. Dat weet je.’ Hij zegt het alsof hij de verstandige, de redelijke is, degene die hun de veilige weg zal wijzen over het ontzettend gevaarlijke terrein dat voor hen ligt. Hij pakt de bak met kip. ‘Als jij nou wat borden pakt en ik het lekkers opschep, wat dacht je daarvan?’

      Ze voelt haar woede toenemen. Hoe durft hij hier binnen te komen waaien, alsof gisteravond nooit gebeurd is – alsof het niets bijzonders was.

      ‘Ik pak ze wel.’ Jade springt overeind en loopt naar de keuken. Ze weet dat haar moeder bijna haar breekpunt heeft bereikt.

      ‘Wij zijn uitgepraat, Alfie. Ik heb een advocaat in de arm genomen en ik ga van je scheiden.’ Mitzi zegt het met koele vastberadenheid maar voelt ergens toch een scheut van spijt, van verdriet dat haar droomliefde een nachtmerrie is geworden.

      ‘Doe dat niet, Mitzi.’ Zijn stem is zacht en redelijk. ‘Ik weet dat ik het verpest heb. Ik verpest een hoop, hè? Maar je weet dat ik van je hou. Ik hou meer van jou en de meiden dan van wat ook ter wereld.’ Hij staat op uit zijn stoel en beweegt zich steels om de tafel haar kant op.

      ‘Niet doen!’ Ze heft haar hand op ‘Waag het niet om bij me in de buurt te komen, Alfie.’

      Hij blijft naast haar stoel staan, gestrand, verloren.

      Ze wendt haar blik van hem af. Haar ogen gaan van Jade in de deuropening van de keuken, bijna in tranen, naar Amber die naast haar staat en bevend van angst haar hand pakt. ‘Ga weer zitten, Alfie. Ga zitten of ga weg.’ Ze kan amper ademen terwijl ze spreekt.

      Hij blijft waar hij is, hoopt nog steeds dat hij de kloof tussen hen kan overbruggen. ‘Ik vraag of je me wilt vergeven. Geef me nog een kans om het recht te zetten, om van ons allemaal weer een gezin te maken.’

      Hij heeft gedronken. Ze had het eerst niet gemerkt maar ze ruikt het nu – gistend en verschaald. Als Alfie drinkt, kan er van alles gebeuren. Opeens loopt ze niet meer te stuntelen als een bange echtgenote en moeder, maar begint ze te denken als een diender. Hij zou gewelddadig kunnen worden. De meiden zouden gekwetst kunnen worden. Geestelijk en lichamelijk.

      Ze moet de touwtjes in handen nemen. Mitzi lacht naar haar dochter. ‘Kom op, Jade, wat sta je daar – pak die borden anders verhongeren we allemaal.’ Ze kijkt op naar Alfie en probeert onderdanig te klinken. ‘Goed, dan gaan we praten, Alfie, maar eerst gaan we eten, oké? Ik heb een zware dag gehad en de meiden zijn moe en hebben honger. Ga alsjeblieft zitten.’

      Even verroert hij zich niet, dan gaat hij langzaam naar zijn stoel – zijn gebruikelijke plaats aan de tafel.

      ‘Wil iemand iets drinken?’ Ze kijkt naar haar man, binnenkort haar ex-man. ‘Heb je fris meegenomen?’

      Hij schudt zijn hoofd. ‘Nee.’

      Ze rolt met haar ogen. ‘Dat dacht ik al. Ik pak wel wat. Wat wil jij, Amber?’

      ‘Cola.’

      ‘Cola, hoe?’

      ‘Cola, alsjeblieft, mam.’

      ‘Dat is beter.’ Ze loopt naar de keuken. ‘Wil jij cola of bier, Alfie?’

      ‘Bier.’ Zijn stem klinkt even zuur als zijn adem.

      Mitzi haalt blikjes uit de koelkast terwijl Jade met vier witte borden terugloopt naar de tafel. Eerst waren het er zes maar Alfie heeft er twee gebroken, samen met een tiental potten toen hij op een avond een woedeaanval had. Ze zet de drankjes op de tafel. ‘Hebben jullie je handen gewassen, meiden?’ Dat hebben ze niet gedaan. Hun gezichten bevestigen het. ‘Dat dacht ik al. Ga ze even wassen.’ Ze duwt de emmer met kip in de richting van haar man. ‘Schep even op, wil je?’

      ‘Best.’

      ‘Ik moet me ook wassen.’ Ze toont hem haar handpalmen en loopt naar de gang. ‘Kom op, kinderen, snel, het eten wordt koud.’ Ze zegt het zo hard dat hij het kan horen, hard genoeg om te verhullen dat ze al 112 op haar mobieltje intoetst.

      De vernedering kan haar niets verdommen. Ze zal zorgen dat die waardeloze klootzak voorgoed achter de tralies belandt.