57

BOYLE HEIGHTS, LOS ANGELES

 ‘Kim? Hé Kim, ben je thuis?’

      Jenny Harrison schreeuwt en tuurt door de brievenbus van Kim Bass’ appartement. Haar vriendin kan soms zo stom zijn. Als ze te veel pillen slikt of op iemand valt die ook maar een beetje aardig is, hoort Jen tijden lang niets meer van haar. Met de kerst ging ze de bloemetjes buiten zetten met een taxichauffeur om tot Nieuwjaar te verdwijnen.

      Wel gek dat ze niet op haar werk is verschenen. Ze is blut en heeft op dit moment elke cent nodig. ‘Kim, als je er bent, hou dan op met die gekkigheid. Ik ben het, Jen. Ik moet met je praten.’

      Harrison kleppert met de brievenbus en slaat met haar vlakke hand op de deur. Godverdomme. Haar halve leven zit ze die meid achter de vodden. Terwijl ze wegloopt, belt ze het mobieltje van haar vriendin. Dat gaat lang over voordat ze het antwoordapparaat krijgt. ‘Oké Kimmy, als je mij verdomme niet belt, is je beste vriendin binnenkort een ex-vriendin. Het is donderdagavond en we zouden die bezorgers treffen. Bel me, of anders...’

      Ze stampt de trap af, gaat de hoek om en loopt bijna een oude man omver die zich omhooghijst aan de leuning.

      ‘Shi-it! Meneer Dobbs, u bezorgde me bijna een hartaanval.’

      De kale man van zeventig is Kims buurman. Leroy Dobbs lijkt even geschrokken als zij. Hij is op zichzelf en voor een bejaarde valt hij wel mee. De meiden hadden zelfs koffie en melk van hem gebietst op een zondag toen ze zo’n kater hadden dat ze zelfs niet naar de winkel konden kruipen om het te kopen.

      Hij brengt zijn hand naar zijn schrale borst. ‘Ik ben degene die zou moeten vloeken. Je moet niet zo de hoek om stormen?’

      ‘Sorry, meneer D. Hé, heeft u Kim toevallig gezien? Ze is gisteren niet op haar werk geweest. Heeft u haar horen stommelen?’

      Hij kijkt gemelijk. ‘Ik bemoei me met mijn eigen zaken. Ik ga geen mensen bespioneren zoals sommige anderen hier. Ik heb haar niet gezien.’

      ‘Ik zei niet dat u spioneerde.’ Harrison knikt naar het appartement boven en achter haar. ‘Maar de muren zijn dun en volgens Kim slaat u er graag op als ze tv kijkt in haar slaapkamer.’

      ‘Dat is omdat hij zo hard staat. Ik mag dan oud zijn, maar ik ben niet doof.’

      ‘Heeft u haar gehoord?’

      ‘Nee, gisteravond niet. Ik heb gisteravond helemaal geen tv gehoord.’

      Harrison denkt terug aan toen ze in haar eigen deuropening stond en haar vriendin uitwuifde. Kim was behoorlijk ver heen toen ze wegging. Dat waren ze allebei. Dat gekke wijf had te veel gesnoven.

      ‘Mag ik er nu langs?’ Dobbs staart van twee treden lager omhoog, terwijl hij met zijn magere vingers de leuning omklemt.

      Ze wringt zich langs hem en loopt de laatste treden af. Buiten steekt ze een sigaret op en loopt naar huis. Er is iets mis. Ze voelt het diep in haar binnenste. Tegen de tijd dat ze haar eigen veranda heeft bereikt, weet Jenny Harrison zeker wat het is.