20

GARDENA, LOS ANGELES

Om de opstoppingen van de avondspits te ontwijken, neemt Emma’s baas de Harbor Freeway naar het zuiden tot het knooppunt bij Gardena, en dan de westelijke afrit naar Artesia Boulevard. Zij zegt niet veel en hij ook niet. Ze luisteren voornamelijk naar de radiozenders waar hij voortdurend tussen schakelt.

      Ze verbreekt een van de ongemakkelijke stiltes. ‘Luistert u graag naar het nieuws en praatzenders?’

      ‘Soms. Het is goed om te weten wat er in de wereld gebeurt.’

      ‘Nare dingen. Dat is het enige wat je op het nieuws hoort.’

      Hij gaat daar bijna tegenin, maar drukt in plaats daarvan weer op de zoekknop van de radio. De nieuwszender wordt steeds zwakker en ten slotte stopt de tuner midden in een praatprogramma.

      ‘KKLA 99.5. Dit is een christelijke zender.’ Er klinkt een lach in haar stem. ‘Daar kom ik soms ook op. U zult dit wel grappig vinden, maar als ik hem ’s avonds laat vind, laat ik hem aanstaan. Het is wel eens leuk om mensen aardig met elkaar te horen praten in plaats van te vloeken en te schreeuwen zoals die lui die alleen maar willen choqueren.’

      ‘Vind je het alleen maar een leuke zender of ben je ook christelijk?’

      ‘Ik weet niet precies wat ik daarop moet zeggen.’ Ze kijkt hem vorsend aan. ‘Ik geloof het wel. Laat ik het zo stellen, ik ben geen moslim of jood, dus dan moet ik wel een christen zijn.’ Ze wijst door de voorruit. ‘Daar moet u zo naar rechts, meteen na die groothandel op de hoek.’

      Hij zet zijn richtingaanwijzer aan en slaat met de Explorer de South Normandic Avenue in.

      ‘U kunt me hier wel afzetten, als u wilt. Ik woon maar een paar straten verder.’

      ‘Geen probleem.’ Hij lacht naar haar. ‘Het zou onchristelijk zijn om je niet tot voor de deur te brengen.’

      Ze lacht terug. ‘Dank u, het is West 169th. Die komt zo aan uw linkerhand.’

      Er staat een rij vrachtwagens en oude kampeerauto’s op straat, de eerste aanwijzingen van het soort buurt dat hij inrijdt. Het is duidelijk dat ze straatarm is en van een straatarme familie komt. Dezer dagen is het moeilijk om meer dan een houten huisje te bezitten tenzij je een goede uitgangspositie hebt.

      ‘Ik woon net na de telefoonpaal.’

      Hij mindert vaart en stopt bij een houten bouwseltje dat meer een keet is dan een huis. Achter een verrot, houten hekje ligt een armzalig tuintje vol onkruid en met een kaal gazon.

      Emma ziet het aan zijn gezicht. ‘Het stelt niet veel voor maar het is een huis. Ik huur het. Het heeft geen zin om geld uit te geven aan iets wat niet van jou is, toch?’

      ‘Juist. Dat van mij is net zo. Het moet geschilderd worden en er moet geld tegenaan dat ik niet heb.’

      Ze maakt haar gordel los en pakt haar tas, die tussen haar voeten staat. ‘Bedankt voor de lift...’ Ze noemt hem bijna Vissenkop. ‘... meneer James. Wilt u binnenkomen?’

      Onwillekeurig speurt hij de straat af. Onzichtbaar, ergens anders, hoort hij de sirene van een politiewagen.

      Een slecht teken.

      ‘Vanavond niet, misschien een andere keer?’

      Emma is teleurgesteld. Hij lijkt een aardige man. Het zou fijn zijn om een vriend op je werk te hebben, vooral eentje die je baas is. ‘Dan nogmaals bedankt. Tot morgen.’ Ze stapt uit met een glimlach en trekt de deur achter zich dicht.

      ‘Welterusten,’ zegt hij tegen haar rug terwijl ze wegloopt.

      Hij kijkt hoe ze door het hek gaat en glimlacht als ze omkijkt en naar hem wuift. De huizen eromheen staan allemaal dicht op elkaar – er moeten wel honderd ramen zijn waar mensen uit kunnen kijken. Ze is hier veilig.

      Voorlopig.