36

WALNUT PARK, LOS ANGELES

Om vijf uur in de morgen begint Mitzi aan haar nieuwe leven.

      Ze bergt de whisky op, zet verse koffie en zoekt rekeningen uit die niet langer uitgesteld kunnen worden. De geestdodende uitzoekerij herinnert haar eraan dat de meiden in het weekend met de school gaan skiën en dat ze al lang de laatste betaling voor het uitstapje over had moeten maken. Ze kan het zich niet veroorloven maar op de een of andere manier zal ze wel aan het geld zien te komen. Het lijkt haar belangrijk dat ze nu niet thuis zijn. Misschien is een uitstapje naar Mount Baldy net wat ze nodig hebben.

      Ze klapt de laptop van het gezin open en begint een zoekactie naar een slotenmaker en een advocaat. Alle cilindersloten op de deuren en ramen moeten veranderd worden. Dat zal niet goedkoop zijn, maar daar kan ze nu niet bij stilstaan. En ze moet een afspraak maken met iemand die alle akelige officiële zaken kan regelen – de scheiding – en de onvermijdelijke strijd om het weinige wat ze heeft te behouden.

      Alfie heeft haar haar zelfrespect ontnomen, hij mag verdomme niet ook nog haar huis afpakken.

      Ze gaat naar boven om naar de meiden te kijken. Die slapen nog. Mooi. Misschien zal de diepe rust iets van de ontsteltenis van die nacht uitwissen. Ze loopt op haar blote voeten naar haar slaapkamer en pakt een grote, stoffige koffer van de kleerkast.

      Twintig minuten later zit ze erop, nadat ze er zo veel mogelijk van de kleren, schoenen en persoonlijke bezittingen van haar man in heeft gepropt. Ze doet de rest wel in zakken, die ze in de garage zal zetten, zodat hij ze kan ophalen als zij er niet is. Eén ding is zeker, hij komt nooit meer het huis in.

      In de badkamer gooit ze zijn scheermes, scheerschuim, deodorant en andere rommel in een rieten afvalmand, waarna ze onder de douche gaat om het smoezelige gevoel van zich af te wassen. Met een schone lei beginnen. Een waar woord. Ze droogt zich af en onderzoekt al de brandende striemen op haar lichaam. Die verdwijnen wel. Mettertijd zullen ze allemaal wegtrekken en hetzelfde geldt voor de herinneringen, de knagende twijfels en de angst die haar op dit moment verteert.

      Ze kleedt zich aan voor haar werk. Vandaag in bonte kleuren, niets dan boude beweringen en resolute stappen. Een knalgele bloes, met een diepblauwe broek en een bijpassend jasje. Te overdadig, ze weet het. Te zomers, te opzichtig. Doet er niet toe. Ze heeft behoefte aan de kracht van kleuren om zich heen, een halo van energie om haar de dag door te helpen. Ze heeft nog een paar uur voordat ze de meiden naar school moet brengen en dus gaat ze aan de keukentafel zitten om wat te internetten. Eerst de krantenkoppen. Dan de roddel. Altijd hetzelfde liedje. Omdat het haar verveelt, voert ze ‘Lijkwade van Turijn’ in de zoekmachine in.

      In een negende van een seconde verschijnen er een half miljoen treffers. Indrukwekkend. Maakten ze mannen maar net zo efficiënt. Ook al geef je een man een hele dag, dan komt hij er nog niet achter waar hij zijn portefeuille heeft gelaten, laat staan vierhonderdnegenennegentigduizend andere dingen. Zoekmachines moeten wel vrouwelijk zijn.

      Er zijn talloze quasireligieuze pagina’s en de relikwie heeft ook zijn eigen website, en verder aanbod van de gebruikelijke bronnen: Wikipedia, BBC en CNN. Ze opent de Wikipedia en kijkt voor het eerst naar het onvergetelijke beeld waardoor Tamara Jacobs zo geobsedeerd werd.

      De begeleidende tekst vertelt haar dat de foto’s in 1898 zijn genomen door een Italiaan die Secondo Pia heette. Ze staat ervan versteld hoeveel duidelijker het negatief is dan de sepia-afdruk. Het is nauwelijks te geloven dat het hetzelfde beeld is.

      Mitzi loopt naar een keukenla en pakt een pen en een notitieblok met een ringband. Op een nieuwe pagina maakt ze puntsgewijs aantekeningen terwijl ze van de ene site naar de andere gaat.

– ‑De Wade is een grote linnen doek die naar het schijnt de sporen van een gekruisigde man bevat.

– ‑Wordt bewaard in een speciale kapel in de kathedraal van Sint Johannes de Doper in Turijn.

– ‑Uitgebreid onderzoek in 1978 door een team Amerikaanse wetenschappers met de naam STURP (Shroud of Turin Research Project). Zij vonden geen doorslaggevend bewijs voor een vervalsing en zeiden dat het een raadsel was hoe het beeld tot stand was gekomen.

– ‑Radiokoolstof-datering in 1988 door universiteiten van Oxford en Arizona en het Zwitserse Bondsinstituut voor Technologie. Allen zeiden onafhankelijk van elkaar dat de Wade uit de middeleeuwen stamde, tussen 1260 en 1390. Allen concludeerden dat het niet de lijkwade van Christus kan zijn geweest.

Mitzi neemt afstand van het scherm. Ze is er nog nooit zo zeker van geweest dat de antwoorden op haar moord in Turijn liggen. Ze kijkt op haar horloge en beseft dat ze zo is opgegaan in het raadsel van de Wade dat ze de tijd is vergeten. Het is acht uur ’s ochtends. Tijd om de confrontatie met de meiden aan te gaan. Tijd om ze te vertellen dat de afgelopen nacht geen droom was. Dat ze werkelijk hun vader het huis uit heeft geschopt en hem niet meer terug wil hebben.

      Nooit meer.