33

WOENSDAG, WALNUT PARK, LOS ANGELES

Het is drie uur ’s nachts en Mitzi heeft niet geslapen. Ze heeft kaarsrecht in het bed van Amber gezeten, terwijl haar beide dochters eindelijk sliepen in het tweepersoons logeerbed naast haar.

      De Smith & Wesson bungelt aan haar verbonden hand. Haar armen en benen zijn nog steeds rood en branden van de afranseling die Alfie haar heeft gegeven en haar gehoor is dof door een voortdurende zoemtoon als gevolg van de klap tegen haar oor. Maar ze is zich niet bewust van de pijn. Haar ogen zijn strak gericht op de slaapkamerdeur die ze heeft geblokkeerd met een ladekast.

      Een poosje terug hoorde ze een deur dichtslaan, een auto starten, die vervolgens met piepende banden wegreed. Hopelijk was hij het. Alstublieft God, laat het hem zijn geweest. Niettemin wil ze het pistool niet wegleggen – niet tot ze het zeker weet. In het donker heeft ze over de meiden nagedacht – het geweld dat ze hebben gezien – de schade die is aangericht. Het gekke is dat hij geen slechte vader is geweest. Helemaal niet. Hij is dol op hen en zij zijn dol op hem. Hij heeft nooit een vinger naar hén uitgestoken. Alleen naar haar. Voor haar eigen bestwil. Om haar een lesje te leren. Omdat hij van haar houdt en bang is dat ze hem zal verlaten.

      Mitzi heeft alle excuses gehoord en heeft ze allemaal aan de meiden gemaakt – zelfs tegen ze gezegd dat het normaal is, dat alle ouders soms slaande ruzie hebben. Ze herinnert zich hoe ze zich bont en blauw na zo’n ruzie door hem liet knuffelen en ze allebei tegen de kinderen zeiden hoeveel ze van elkaar en van hen hielden. Het meest misselijkmakende was dat ze het meenden. Dat ze het werkelijk meenden.

      Gestoord. Ze is volkomen gestoord geweest.

      Ze sluipt het bed uit, duwt de ladekast langzaam weg van de deur, ze pakt haar pistool weer en haalt diep adem. Heel langzaam doet ze de deur open en gaat terug naar de slaapkamer waar ze gevochten hebben. Misschien had ze de politie moeten bellen toen ze hem vloerde. De onvermijdelijke vernedering over zich heen laten komen, het gepraat op het werk – ach, barst. Nu ze eraan denkt, ze had ze al lang geleden moeten bellen. Meteen na de tweede keer dat hij haar had geslagen en vervolgens in een huilebalk veranderde en haar vroeg om hem te vergeven.

      Ze steekt haar pistool om de hoek van de deur en neemt een schiethouding aan.

      Niemand.

      Zelfs in het zachte schijnsel van het bedlampje kan ze zien dat hij weg is. Ze loopt achteruit naar de overloop en vraagt zich nu af hoe ze in al dat gelul heeft kunnen trappen dat hij tegen haar heeft opgehangen. Tuurlijk, liefde doet een hoop. Liefde en twee schatten van kinderen doen nog meer. Maar ze had beter moeten weten.

      Mitzi loopt op haar tenen de trap af, met het pistool voor zich uit, in haar professionele maar nog steeds een beetje bevende handen. Ze doet het licht pas aan als ze in de keuken is, om vervolgens te wensen dat ze dat niet had gedaan.

      Het licht is zo fel als de dag des oordeels. Een bliksemflits regelrecht uit de hand van God explodeert in haar hoofd. Ze beschrijft een cirkel met het pistool om te kijken of het monster in haar leven als een gestrande walvis op de bank ligt.

      Dat is niet zo.

      Goddank. Dat is in elk geval iets.

      Vijf minuten later weet Mitzi zeker dat zij en de meiden alleen zijn. Ze vergrendelt de deuren en gaat aan de keukentafel zitten staren naar de plek waar Alfie altijd zat. Waar hij nooit meer zal zitten. Ze heeft een fles whisky, een glas, het pistool en een heel beangstigende toekomst voor zich.