182

HET BUREAU AAN 77TH STREET, LOS ANGELES

De lange, vreselijke dag eindigt met een onverwachte domper – een oproep van Deke Matthews.

      Mitzi voelt zich leeg als ze zichzelf door de lange gangen naar het kantoor van de commissaris sleept. De traumatische dag heeft haar volledig uitgeput. Zijn secretaresse zit aan haar bureau. Ze lacht naar Mitzi en gebaart dat ze door kan lopen. Ze doet de deur open en wenst meteen dat ze dat niet had gedaan. Matthews zit aan het hoofd van zijn kleine vergadertafel. Naast hem zitten Carter en Tom Hix. Tegenover hen – prachtig gekleed in een zwart Armanipak – zit hulpofficier van justitie Maria Sanchez.

      Maria is alles wat een vrouw maar in een andere vrouw kan haten.

      Mitzi kan misschien nog vergeven dat ze een kil, zelfzuchtig, egocentrisch kreng is, dat vorig jaar de moord op een kind gebruikte als een vehikel voor haar persoonlijke publiciteit. Maar wat ze haar nóóit kan vergeven, is het feit dat de juriste met het gitzwarte haar – die nota bene bijna vijftig jaar ouder is dan Mitzi – ongeacht welk godvergeten uur van de dag het is altijd half zo oud weet te lijken als ze is.

      Dát is echt onvergeeflijk.

      ‘Chef.’ Mitzi staat aan de andere kant van de tafel.

      ‘Ga zitten.’ Hij gebaart naar de vergadertafel. ‘We hebben het over de zaak van de Sluiper en met name over het DNA-materiaal dat Tom heeft samengesteld.’

      ‘Daar hádden we het over.’ Sanchez werpt Matthews een rechtbankblik toe terwijl ze de verleden tijd benadrukt.

      Mitzi kan het niet opbrengen om naast de juriste te gaan zitten. Ze neemt een stoel tegenover Matthews. ‘Waarmee kan ik van dienst zijn?’

      ‘We gaan James niet vervolgen.’ Matthews zwijgt even om dit tot Mitzi door te laten dringen. ‘Hij zal in een psychiatrische inrichting worden opgenomen.’

      Sanchez schraapt haar keel. ‘Commissaris, als uw team de bekentenissen van James omtrent de moorden op Varley en Bass correct kan afhandelen, zal hoofdcommissaris Bradley een openbare verklaring afleggen over het verband tussen die moorden en James en uitleggen dat die niet in staat is om terecht te staan. Hij zal ook in het openbaar verklaren dat jullie de zaak van de Sluiper nu hebben afgerond en niet op zoek zijn naar iemand anders.’

      Matthews richt zich tot Carter. ‘Publicitair gezien heeft dat hetzelfde effect als winnen in de rechtszaal. Zaak gesloten.’

      ‘De hoofdcommissaris zou dat waarderen,’ Sanchez glimlacht. ‘Het moet ook gebeuren zonder het risico te lopen op ongepaste onthullingen of extra toekomstige kosten voor de belastingbetaler.’

      Carter kijkt woedend. ‘Met ‘‘ongepast’’ bedoel je Toms wetenschappelijke bewijs – de Amerikaanse burgers hebben het recht om daar kennis van te nemen.’

      Ze wuift met haar hand naar hem. ‘Doe niet zo onvolwassen. Negentig procent zou het nog niet begrijpen als hij bij hen allemaal persoonlijk langsging om het uit te leggen.’

      ‘Waarom?’ schreeuwt Mitzi. ‘Waarom probeer je al die conclusies in de doofpot te stoppen?’

      Sanchez zucht. ‘Je moet dit echt goed overdenken.’ Ze kijkt geringschattend naar Mitzi. ‘Denk aan de implicaties als alles openbaar wordt gemaakt. Dan lopen we het risico dat advocaten over het hele land voorzien worden van een nieuw verweer op basis van verzachtende genetische omstandigheden.’

      ‘Lulkoek.’ Het woord ontvalt haar. ‘Er zijn over de hele wereld voorbeelden van keurige, brave, gezagsgetrouwe burgers – mannen, vrouwen en kinderen – die nauw, om maar te zwijgen van in de vérte, verwant zijn aan verkrachters, moordenaars en terroristen. Dat zijn geen sléchte mensen. Er zit geen slechtheid in hun genen.’

      ‘Mitzi heeft gelijk,’ snibt Carter. ‘Slechte mensen zijn slecht omdat ze ervoor kiezen slecht te zijn.’

      ‘Die beerput kunnen we niet openen.’ Sanchez begint haar lederen aktetas in te pakken. ‘Einde discussie.’

      De stilte hangt als een gifwolk boven de tafel. Mitzi pakt midden van de tafel een glas en schenkt daar water uit een karaf in. ‘Er is nog iets anders, niet dan?’

      Niemand geeft antwoord.

      Ze kijkt naar hun gezichten. ‘Kom op, ik ben een grote meid, ik kan het wel aan. Tenslotte is dat de reden dat ik hier ben. Jullie willen toch dat ik het spelletje meespeel, jaknik en akkoord ga met een zootje eersteklas politieke lulkoek?’

      Matthews wacht tot ze bedaard is. ‘Mitzi, dit hele gedoe met de Wade is een probleem – echt een probleem. Voor zowel ons als de Italianen een even grote puinhoop als een op de grond gevallen bruidstaart.’

      Ze slaat een slok water achterover. ‘Bedoelt u de carabinieri?’

      Hij knikt. ‘De hoofdcommissaris wordt al de hele middag op zijn huid gezeten door diplomaten. Lui van de ambassade. Ambassadeurs. Zij willen dat er niets openbaar wordt gemaakt over geknoei met de Wade, en illegaal verkregen monsters.’ Hij kijkt naar Hix. ‘Vooral niet over onbevoegde tests in andere landen en verbanden met seriemoorden.’

      ‘Nee, dat zal wel niet,’ zegt Mitzi, die steeds kwader wordt.

      Hij probeert haar om te praten. ‘De Italiaans-Amerikaanse relaties zijn altijd goed geweest – en belangrijk voor beide landen.’

      Ze schudt haar hoofd. ‘Vergeten we de maffia soms?’

      Maria Sanchez kijkt haar boos aan. ‘De beslissing is genomen, inspecteur. Commissaris Matthews heeft u alleen uit beleefdheid hier laten komen, meer niet. De officier van justitie en de hoofdcommissaris hebben iedereen al verzekerd dat er niets gezegd zal worden over de zaak Tamara Jacobs of alles wat met de Wade te maken heeft zonder hun goedkeuring.’ Ze duwt haar stoel naar achteren en maakt zich op om te vertrekken. ‘Wie zich daar niet aan houdt, wordt ontslagen en kan zijn pensioen vergeten. Goedendag allemaal.’

      Mitzi staart naar de vloer. Haar hart bonkt alsof ze net een kilometer heeft gerend. ‘Hé, edelachtbare.’

      Sanchez blijft staan, met haar hand op de deurkruk. ‘Wat?’

      ‘Als u komende zondag naar de katholieke mis gaat – zoals ik zeker weet dat alle brave Spaanse meisjes doen – hoop ik van ganser harte dat de hele kerk opstaat en u het daverende applaus geeft dat u zo duidelijk verdient.’

      Matthews deur wordt zo hard dichtgeslagen dat de ruit bijna breekt.