176

CENTURY HOSPITAL, INGLEWOOD

Mitzi kan niet geloven hoe vredig James eruitziet. Ondanks de massa aangekoekte rode kruisen op zijn gezicht en borst, lijkt er zelfs een zelfvoldane glimlach rond de zachte hangmat van zijn lippen te hangen terwijl hij tegen een stapel kussens leunt.

      Iedereen die heeft gedaan wat hij heeft gedaan zou nooit rust mogen krijgen. Dat godverdomde beest zou wakker moeten worden gehouden tot de dag van zijn dood, en Mitzi hoopt dat dat liever vroeg dan laat is.

      Weinstock doet de deur achter hen dicht en de oogleden van de Sluiper trillen.

      Mitzi slikt. Ze wil haar woede niet tonen. Nog niet. Niet tot die krankzinnige, gestoorde rotzak van een psychopaat heeft gezegd wat het ook is dat hij wil zeggen.

      John James kijkt slaperig van de inspecteur naar de psychiater terwijl hij het effect van de slaapmiddelen probeert te overwinnen.

      Mitzi zet een stoel naast het bed. ‘Meneer Weinstock zegt dat jij me wilt spreken.’

      Hij knikt langzaam. ‘Inderdaad.’

      Ze probeert hem niet vol haat aan te kijken, probeert niet te denken aan alle plaats-delictfoto’s die ze heeft gezien van vrouwen in lakens, van gaten die in het leven van mensen zijn geslagen.

      ‘Ik weet wat ik heb gedaan, inspecteur.’ Zijn stem klinkt zwak. Hij pakt een glas water van een nachtkastje. ‘Ik heb andere mensen omgebracht. Wat u moet begrijpen is dat ze omgebracht wilden worden.’

      ‘Dat zal wel.’

      ‘Echt waar. Allemaal behalve Bass en Emma – mijn Emma.’

      ‘Dat begrijp ik niet.’

      Hij neemt een slokje water. ‘Ik heb Bass gedood omdat zij en Harrison een hel maakten van Emma’s leven. Dat had God niet tegen me gezegd. Ik wilde het gewoon. Ik zou Harrison ook gedood hebben als ze thuis was geweest toen ik bij haar inbrak.’

      Zo te horen had Mitzi gelijk over Jenny’s telefoon. ‘Voor alle duidelijkheid,’ ze werpt een blik op Weinstock, zodat hij begrijpt dat hij een getuige is van wat er wordt gezegd, ‘je bekent de moord met voorbedachten rade op Kim Bass en de poging tot moord op Jennifer Harrison?’

      ‘En de moord op Em – Emma Varley.’ Hij kijkt weg.

      Hij huilt. Ongelofelijk. De man die twaalf of meer vrouwen heeft afgeslacht zit zowaar te grienen.

      Hij veegt zijn tranen weg met de rand van het kussen. ‘Ik dacht dat God haar had uitverkoren, wilde dat ik haar hielp om bij Hem te komen. Maar dat was een vergissing van me.’

      ‘Een vergissing?’

      ‘Mijn gevoelens voor haar verwarden me. Ik heb me nooit eerder zo gevoeld.’

      ‘Je hield van haar.’

      ‘Nog steeds. Daarom weet ik dat het verkeerd is. Het voelde fout toen ik het deed. Maar ik deed het toch.’

      ‘En waarom vertel je mij dit nu? Waarschijnlijk alleen omdat je weet dat je niet vervolgd zult worden en niet de doodstraf zult krijgen.’ Ze kijkt naar Weinstock. ‘Je bent er vast van overtuigd dat deze brave dokter erop zal aandringen dat jij wordt opgenomen, zodat je niet het risico loopt dat je ooit terecht zult staan.’

      ‘Nee, je vergist je! Ik zeg dat God juist wil dat ik terechtsta.’ Hij haalt diep adem en kalmeert zichzelf. ‘De Heer wil dat ik erken wat ik gedaan heb. Hij schaamt zich niet voor hoe Hij me heeft geleid, en ik evenmin voor hoe ik geleid ben. De wereld moet weten dat de gemaakte fouten menselijk en niet goddelijk waren.’

      Weinstock brengt zijn mond vlak bij het oor van zijn patiënt en fluistert: ‘Mag ik de agent iets meer uitleggen?’

      De Sluiper knikt.

      De psychiater komt overeind. ‘Met alle respect, inspecteur, ik geloof niet dat u de volle omvang begrijpt van wat er tegen u gezegd wordt. In een baanbrekende zaak een aantal jaar geleden is de uitspraak gedaan dat men geen ontoerekeningsvatbaarheid kan aanvoeren als een intelligente gedaagde zich van zo’n verdediging wil onthouden. De heer James is nu juist zo iemand.’

      ‘Dat klopt.’ Zijn gezicht straalt van voldoening. ‘Ik wil me onthouden van zo’n verdediging. Ik beken de moorden op Kim Bass en Emma Varley en ik eis dat ik daarvoor gestraft word.’