127

HET BUREAU AAN 77TH STREET, LOS ANGELES

De verhoorkamer is veel minder gezellig dan Joe’s Steak and Surf, maar met een sigaret en een kopje koffie is Harrison nog steeds aan het praten en namen van haar klanten aan het opschrijven. Eerlijk gezegd mag ze deze politievrouw wel. Om de een of andere reden is ze niet zo’n kreng als ze meestal zijn. Waarschijnlijk omdat ze bij Moordzaken zit en niet bij Zeden of Narcotica. ‘Dat is het zo’n beetje.’ Ze schuift het vel met zes namen erop over het melamine tafelblad naar Mitzi.

      ‘Denk je dat een van deze mensen Kim iets zou hebben willen aandoen?’

      Harrison haalt haar vingers door haar haar alsof ze naar luizen zoekt. Het begint al te kloppen als ze denkt aan hoe Kim daar dood op de grond lag. ‘Marlon misschien.’

      ‘De pooier?’

      Ze knikt en trekt hard aan de laatste paar centimeter van haar sigaret.

      ‘Sloeg hij jullie allebei in elkaar?’

      ‘Niet meer dan de meesten.’

      ‘Hoe erg.’

      ‘Bij mij? Niets – af en toe een tik als ik een grote mond had. Maar één keer liet hij zich gaan en brak hij twee tanden bij Kim.’

      Die opmerking doet Mitzi aan Alfie denken en misschien wel voor het eerst is ze echt blij dat ze van hem af is.

      ‘Hij heeft wel de kronen betaald.’ Harrison lacht. ‘Mooi setje. Volgens mij dacht hij dat hij geld zou verliezen als hij het niet zou doen. Ik bedoel, niemand wil toch gepijpt worden door een vampier?’

      Mitzi denkt dat ze Marlon best zou willen pijpen – met een loden pijp zijn rotkop verbouwen. ‘Afgezien van de pooier, hoe zit het met vriendjes of ex-vriendjes?’ Ze schuift een nieuw vel papier over de tafel. ‘Namen en adressen van partners in de laatste twee jaar.’

      ‘Partners?’ Harrison lacht. ‘Had Kim dat geluk maar gehad. Kerels zagen haar als een gebruiksvoorwerp.’

      ‘Goed genoeg om van de ene vriend aan de andere door te geven.’

      ‘Juist.’

      ‘Was er ooit iemand die iets voor haar betekende?’

      Ze denkt na. ‘Er was één vent. Ze trok ongeveer zes maanden met hem op, tot zijn vrouw erachter kwam.’

      Mitzi tikt op het papier. ‘Naam.’

      ‘D’rick Watts.’ Ze begint het op te schrijven. ‘Lelijk als de nacht.’

      ‘Waarom mocht ze hem?’

      ‘Kweenie. Hij was aardig voor haar. Kocht soms dingen voor haar. Dat doen niet veel kerels. Hij woont boven de tegelwinkel in East 6th aan de kant van de snelweg naar Pomona. Ik weet niet meer hoe die winkel heet. Pas op voor zijn vrouw, da’s een kwaaie.’

      ‘En hoe zit het met Kims familie, had ze daar ruzie mee?’

      ‘Ze heeft geen ouders, zoals ik al tegen die juut in uniform zei. Ze heeft haar pa nooit gekend en haar ma is weggelopen toen ze nog een kind was in Vegas. Ze is opgegroeid in weeshuizen en bij een stel pleegouders.’

      De deur van de verhoorkamer gaat piepend open en het grote gezicht van Deke Matthews verschijnt om de hoek. ‘Fallon, kom even.’

      Mitzi kijkt naar Jenny. ‘Hoe kan een meisje zoiets weigeren?’

      De commissaris houdt de deur open en doet hem dicht zodra Mitzi erdoorheen is. ‘Heb jij iets gehoord van Karakandez?’

      ‘Dat genoegen heb ik niet gehad.’

      ‘Dan kun je die lul maar beter bellen en vragen waar hij in godsnaam mee bezig is.’

      ‘Commissaris?’

      ‘Ik kreeg net een telefoontje van de carabinieri in Turijn. Nicky en een privédetective hebben vandaag ergens ingebroken – waar vervolgens twee volwassenen dood werden aangetroffen.’

      ‘Dood?’

      Hij kijkt haar kwaad aan. ‘Moet ik uitleggen wat dat is?’

      ‘Nee, meneer.’

      ‘Vervolgens is Karakandez gevlucht, nadat hij eerst de plaats delict heeft verstoord en bewijsmateriaal heeft verwijderd.’

      ‘Dit kan niet zijn wat het lijkt, commissaris.’

      ‘Je hebt gelijk, inspecteur – dit kan niet.’ Hij kijkt over haar schouder de verhoorkamer in. ‘Rond het af met die sloerie, bel die gast van je en helder deze toestand op voordat de hoofdcommissaris met een knuppel achter me aan komt.’

      Matthews stormt weg en Mitzi wacht even voordat ze weer de verhoorkamer in gaat. Ze moet zich dwingen om niet aan Nic te denken en zich weer op de moord te concentreren. Ze lacht gemaakt naar Harrison en gaat verder met haar vragen. ‘Werkte Kim de laatste paar weken?’

      Harrison kijkt haar zijdelings aan.

      ‘Overdag, niet ’s nachts,’ zegt Mitzi.

      Nu begrijpt ze het. ‘Ja. Wij werken op dezelfde plek. Verdienen het minimumloon bij een sweatshop in de modebuurt.’

      ‘Waar?’

      ‘Fahed Fabrics, West Olympic Boulevard. Ik heb haar aan die baan geholpen.’

      ‘Wat doen jullie?’

      ‘Naaien. Knippen. Ouwe vodden oplappen. Voornamelijk lakens, gordijnen, dat soort spul.’

      De modebuurt in L.A. bestrijkt wel honderd straten. Mitzi kent hem van binnen en van buiten. Met weinig geld een huishouden runnen betekent kleren kopen in outletshops en winkels met restpartijen. ‘Een hoop kattenkoppen bij elkaar. Dat zal af en toe wel bonje betekenen.’

      ‘Ja, soms. Meestal kunnen we goed met elkaar overweg.’ Jenny tuurt in haar koffiekopje. ‘Nog een kopje, zit dat erin?’

      ‘Tuurlijk. We zullen zo even pauzeren. Vertel me alleen nog even over je collega’s. Had Kim ruzie met ze?’

      ‘Niemand viel haar – of mij – lastig. We maakten wat lol, weet je wel. Er werd altijd wel wat gescholden maar niemand behandelde ons respectloos.’

      Mitzi probeert het vanuit een andere invalshoek. ‘Is het mogelijk dat jullie te ver zijn gegaan bij iemand – dat jullie over de schreef zijn gegaan?’

      ‘Hoe bedoel je?’

      ‘Dat jullie iemand een reden tot wrok hebben gegeven?’

      Harrison krabt aan haar wenkbrauw. ‘Nu niet. Er was wel een meisje, maar die is opgestapt. Emma, Emma Varley. Lievelingetje van de meester – je kent het type wel. Die werkte zo belachelijk hard dat wij vergeleken met haar allemaal lijntrekkers leken. We zaten haar altijd een beetje af te zeiken.’ Harrison legt twee vingers op haar linkerwang. ‘Ze heeft hier een moedervlek en probeerde die altijd te verbergen, dus hoe meer ze daar haar best op deed, hoe meer we haar ermee pestten.’

      ‘Is ze ooit gewelddadig geworden?’

      ‘Dat meen je niet, hè?’ Harrison lacht. ‘Ze zou niet weten hoe. Die meid is een muis.’

      ‘Muizen kunnen gevaarlijk zijn – vraag maar aan een olifant. Die tent, Fahed Fabrics, wie is daar de baas – ene meneer Fahed, of zijn vrouw?’

      ‘Het is een meneer, maar die zien we niet vaak, misschien eens in de maand. Hij heeft nog wat zaken in het centrum, allemaal voddenwinkels. De tent wordt gerund door een opzichter die James heet. Wij noemen hem Vissenkop.’

      ‘Voor- of achternaam?’

      Harrison fronst haar voorhoofd.

      ‘James, niet Vissen of Kop,’ zegt Mitzi.

      ‘Achternaam. Ik weet niet wat zijn voornaam is. Hij weet van voren niet dat hij van achteren leeft.’ Ze denkt even na. ‘Eerlijk gezegd is hij de laatste paar dagen wel oké geweest. Hij heeft jullie voor me gebeld, geprobeerd om erachter te komen of Kim in de problemen zat en er borg betaald moest worden.’ Ze tikt weer tegen haar kopje. ‘Ik moet nu echt die cafeïne hebben. En anders moet je me wat wiet laten roken.’

      ‘Het enige wat je krijgt is koffie.’ Mitzi wuift met de papieren die Harrison heeft volgeschreven. ‘Ik zal een pot hierheen laten sturen terwijl ik mensen aan het werk zet op die namen en kijk of ze bij Roofzaken je deur hebben laten repareren.’

      ‘Pot is prima.’

      ‘Pot koffie.’ Mitzi loopt de kamer uit.

      ‘Hé, kan ik je wat vragen?’

      ‘Ja hoor.’

      ‘Waarom ben jij zo aardig tegen me? Ik bedoel, de meeste mensen denken dat ik een stomme trut ben en behandelen me als stront. Dus waarom?’

      ‘Misschien omdat je géén stront bent. Misschien is je leven een strontzooi en ruik je alleen maar naar je leven.’ Mitzi loopt terug naar de tafel. ‘Neem dit allemaal nog een keer door, Jenny. Help mij degene te pakken die je vriendin heeft vermoord, dan zul je iets goeds hebben gedaan. Een schone lei. Dan kun je tegen jezelf zeggen dat je een nieuw begin verdient.’

      Harrison knikt en even denkt Mitzi dat ze bijna tot haar is doorgedrongen. Als ze die meid een paar jaar terug had opgevangen, had ze haar leven misschien een andere wending kunnen geven.