133

FRANKRIJK

Zacht licht schemert door de ramen van de receptie van het Sheraton Hotel. Het is 7.00 in de morgen, het soort ochtend dat veel warmer belooft te worden dan het in deze tijd van het jaar zou moeten zijn.

      Édouard en Ursula betalen de rekening terwijl Nic in een stoel zit en kijkt hoe het hotelleven langzaam op gang komt.

      Dit is zijn laatste werkweek. Dat is zijn belangrijkste gedachte. Het is het begin van een einde. De afsluiting van zijn leven als rechercheur en de persoonlijke verschrikkingen waarmee dat gepaard is gegaan.

      Gisteravond laat heeft hij Mitzi volledig op de hoogte gebracht van alles wat er in Turijn is gebeurd en zij heeft beloofd dat ze vandaag meteen naar Matthews zal gaan om alles uit te leggen, ook waarom hij bewijsmateriaal mee moest nemen van de plaats waar Sacconi vermoord is. Spoedig zitten hij en Broussard op een vlucht naar L.A. en is Ursula veilig in Genève. Morgen zal hij Broussards verklaring opnemen en hem overdragen aan iemand anders om de zaak af te handelen als hij weg is bij de politie. Met een beetje geluk zal komende dinsdag al het sporenmateriaal verwerkt en geverifieerd zijn. Het is moeilijk voorstelbaar hoeveel heibel het zal geven als bekend wordt dat er een DNA-profiel van Christus bestaat. Adam Geagea en die andere halvegaren bij Voorlichting zullen in hun broek schijten.

      Nic denkt vooruit aan donderdag – tegen die tijd zal de politie van Los Angeles garanties hebben van de Franse politie dat die Édouard en Ursula Broussard zal beschermen en kan de wetenschapper terug naar huis. Vrijdag drinkt hij in een rumoerige bar een koud biertje en keert hij de politie met alle liefde de rug toe.

      Als zijn oog op de Broussards valt, schrikt hij op uit zijn gedachten. Zo te zien is er iets mis.

      ‘Er is een staking.’ Édouard trekt gelaten zijn schouders op. ‘De Franse luchtverkeersleiders.’

      ‘Een bliksemactie,’ legt Ursula uit. ‘Alle vliegtuigen blijven vierentwintig uur aan de grond.’

      Nic legt zijn hoofd in zijn handen. ‘We kunnen hier niet blijven. We kunnen niet zomaar gaan zitten en een dag wachten – dat is vragen om problemen.’

      ‘Mee eens,’ zegt Édouard en hij wendt zich tot zijn vrouw. ‘We zullen jou naar Genève brengen en van daar vliegen.’

      Nic heeft geen idee hoe ver Zwitserland is. ‘Hoeveel tijd kost dat?’

      Édouard trekt zijn schouders op. ‘Het is zondag dus er zal niet veel verkeer zijn. Ik schat zes, misschien zeven uur, afhankelijk van de vraag of we stoppen.’

      ‘Ik zal wel moeten stoppen,’ zegt Ursula met klem. ‘Zo’n reis is ondenkbaar zonder te stoppen.’

      Nic staat op. ‘Vooruit dan. Hoe sneller we op weg gaan hoe beter.’

      ‘Ik zal de auto laten halen.’ Édouard wil naar de receptie lopen. ‘We kunnen er buiten wel op wachten.’

      ‘Nee.’ Nic schudt zijn hoofd. ‘Bínnen. We wachten binnen tot het allerlaatste moment.’

      Édouard kijkt geschrokken. ‘Zoals je wilt.’

      Ursula gaat dichter bij Nic staan terwijl haar man naar de valet loopt. ‘Hij is niet gezond. Hij wil het er niet over hebben, maar het is wel waar.’

      ‘Wat heeft hij?’

      Ze brengt haar hand naar haar borst. ‘Vorig jaar heeft hij iets aan zijn hart gehad. Aritmie.’

      ‘Dat is toch een onregelmatige hartslag?’

      ‘Oui. Hij heeft PVC – premature ventriculaire contracties. Volgens zijn dokter heeft het met stress te maken, maar misschien ook met iets te veel cafeïne en sigaretten. Ik heb hem laten stoppen met roken, maar de koffie kan hij niet opgeven.’

      ‘Bij mij zou het net zo zijn.’ Hij probeert geruststellend naar haar te glimlachen. ‘Madame Broussard, ik zal niet tegen u liegen, jullie zijn nog niet buiten gevaar. Ik zal alles doen wat ik kan om u en uw man te beschermen, maar ik weet niet zeker of ik kan zorgen dat er geen stress zal zijn.’

      ‘Dat begrijp ik. Ik wilde alleen dat u zich bewust bent van zijn kwaal.’

      Édouard komt weer hun kant op.

      ‘Bedankt, ik zal hem in de gaten houden.’

      ‘Merci.’

      ‘De auto is er,’ meldt de wetenschapper met een kalme glimlach. ‘We kunnen gaan.’