39

HET CENTRUM VAN LOS ANGELES

John James, de bedrijfsleider van de werkplaats, staat in de deuropening van de werkkamer van de machinenaaisters wanneer de toeter klinkt voor de theepauze van elf uur.

      ‘Wacht! Wácht!’

      Hij moet hard schreeuwen om zich verstaanbaar te maken boven de kakofonie van stoelpoten die over de houten vloer schrapen. ‘Wacht even. Dit moeten jullie horen voordat jullie gaan.’

      Het geluid neemt af tot een geroezemoes. De verwachtingsvolle gezichten van dertig vrouwen staren hem aan. Sommigen moeten nodig naar het toilet, anderen snakken naar koffie, fris of een sigaret.

      ‘Emma Varley heeft gisteravond opgezegd en komt niet meer terug.’

      Het nieuws wordt hier en daar ontvangen met gefluit en zelfs wat verveeld applaus.

      ‘Dat betekent dat wij een vacature hebben voor een machinenaaister. Als een van jullie iemand kent die werk nodig heeft, laat het me weten. Sollicitanten moeten referenties opgeven. Dat was het.’

      De golf van geluid zwelt weer aan en de uittocht hervat zich. JJ stapt opzij en laat de vrouwenvloed langs hem stromen.

      ‘Opgeruimd staat netjes,’ zegt Jenny Harrison terwijl ze op hem af komt. Het haar van de dertigjarige brunette is opgebonden in een vettig knotje en haar gezicht is zwaar opgemaakt. ‘Die trut kon toch niks, ze was een blok aan ons been.’

      JJ voelt zich gedwongen haar te verdedigen. ‘Dat Em hier niet is, is een groot verlies voor dit bedrijf.’

      Harrison blijft voor hem staan. ‘Em?’ Haar stem slaat over van opwinding. ‘Was Em meesters lievelingetje?’

      JJ zegt niets. Inwendig vervloekt hij zich om de verspreking.

      ‘Ach, gaat u haar missen, meneer J?’ Harrison pakt de arm van een van haar passerende maatjes. ‘Hé Kim, wist je dat de baas een zwak had voor Vlekkie?’

      Kim Bass, een niet jonge maar ook niet oude platinablondine, staart brutaal in het gezicht van haar bedrijfsleider. ‘Hij ziet eruit alsof hij zich geneert, Jen.’ Ze kauwt nonchalant op haar kauwgum terwijl ze hem opneemt. ‘Ja, misschien had hij inderdaad een zwak voor haar. Of misschien had hij wel iets heel hards voor haar.’

      Ze barsten in lachen uit. Houden zich aan elkaar vast alsof dat zó grappig was dat ze anders zouden omvallen.

      ‘Wegwezen!’ JJ wuift ze door de deur. ‘Neem pauze of ga weer aan het werk.’

      Harrison is te brutaal om zich zo toe te laten spreken. Ze heeft mannen twee keer zo groot als Vissenkop verslonden en hun botjes en schilletjes uitgespuugd zonder een spier te vertrekken. Ze gaat vlak voor hem staan, zodat haar borsten langs hem strijken en haar goedkope parfum hem doet kuchen. ‘Wíj zouden nu uw lievelingetjes kunnen zijn, meneer J. Kim en ik zouden u dingen kunnen laten zien die u zich nog nooit heeft voorgesteld.’

      Bass volgt haar voorbeeld, leunt tegen zijn schouder en drukt haar lichaam tegen hem aan. ‘Dat klopt, baas. Als je ons behoorlijk behandelt, zullen we jou trakteren.’

      Hij verliest zijn geduld. Razend van woede geeft hij de blondine een klap op haar mond. Woede kolkt door hem heen. Er schieten beelden door zijn hoofd. Hij moet zich beheersen om zijn andere hand niet te gebruiken, moet al zijn wilskracht aanwenden om haar niet bij de keel te grijpen en het leven uit haar te knijpen.

      ‘Hé!’ Bass deinst achteruit. ‘Je hebt me net gemolesteerd.’

      ‘Pak jullie spullen. Jullie zijn allebei ontslagen. Wegwezen.’

      Bass kijkt niet meer zo bijdehand uit haar ogen. ‘Dat kunt u niet doen.’

      ‘Ik heb het gedaan.’ Zijn hart gaat als een razende tekeer. ‘Jullie zijn allebei ontslagen. Ruim jullie spullen op en ga weg. Nu.’

      De vrouwen kijken elkaar onzeker aan.

      ‘Het was maar een grapje, meneer James.’ Harrison klinkt bijna verontschuldigend. ‘Het spijt ons als we u opgewonden hebben.’

      ‘Weg!’

      ‘Alstublieft,’ smeekt Bass. ‘Dwayne slaat me verrot als ik zeg dat ik deze baan ben kwijtgeraakt.’

      Dat kan JJ niets schelen. ‘Je bent al verrot. Pak je spullen en vertrek, anders bel ik de politie en laat ik jullie eruit gooien.’

      Ze zien dat hij niet van gedachten zal veranderen. Harrisons gezicht vertrekt van woede. ‘Jij hebt haar aangerand.’ Ze wijst op Bass. ‘Ik heb het gezien. Je betastte haar.’ Ze wendt zich tot haar vriendin. ‘Niet dan, Kim? Hij zat toch aan je?’

      ‘Ja. Je bent een seksmaniak. Je hebt me al die tijd lastiggevallen. Alle meiden hebben je gezien.’

      Ze zien de zelfvoldane blik van zijn gezicht verdwijnen. Die stakker weet niet wat hij nu moet doen. Heeft geen idee. Terwijl ze wegloopt, geeft Harrison hem een tikje op zijn wang. ‘Nu gaan we onze pauze nemen.’ Ze kijkt op haar horloge. ‘We zullen alleen wel een beetje later terug zijn, omdat jij ons zo lang hebt opgehouden.’