42

HET BUREAU AAN 77TH STREET, LOS ANGELES

De rest van Mitzi’s dag gaat op aan het regelen van verlof voor Nics reisje naar Italië en het ontlopen van Matthews, die om het uur door iedereen, van de burgemeester tot aan de hoofdcommissaris, op de huid wordt gezeten. Het lijkt wel alsof de arme drommel op ontploffen staat.

      Ze is van plan om de meiden vanavond op een afhaalmaaltijd te trakteren, alles wat ze maar willen en een lekker ijsje. Ze kunnen zich te goed doen aan troost-eten. Een meidenavond voordat ze gaan skiën. God weet dat ze het allemaal kunnen gebruiken.

      Op weg naar huis belt ze Nic en zet ze zich schrap voor een stortvloed van verwensingen.

      ‘Hallo?’ Zijn stem kraakt door de luidspreker van handsfree in haar auto.

      Ze zet hem harder en zegt: ‘Moet jij niet bonjour of zo zeggen?’

      ‘Heel grappig. Volgens mij zeggen Italianen buon giorno.’

      ‘Daar zul je wel snel genoeg achterkomen. Heb je alles al ingepakt?’

      ‘Heb net de koffer in de auto gelegd en ga zo weg. Je wordt bedankt, Mitz. Net wat ik nodig had voor mijn afscheid – een slopende reis van een paar duizend kilometer om schimmen na te jagen.’

      ‘Hé, als er iemand anders was geweest, dan had ik die gestuurd. Als ik zelf had kunnen gaan, dan had ik het gedaan. Geloof me, jij was mijn laatste redmiddel.’

      ‘Laatste redmiddel? Je weet in elk geval wel hoe je iemand blij moet maken.’

      ‘Genoeg geklaagd. Heb jij contact kunnen leggen met de carabinieri?’

      ‘Net pas. Zij zeggen dat ze een contactpersoon voor me hebben. Ik heb een vriend bij de FBI die ook een medestander voor me zoekt.’

      ‘Als je maar wel zorgt dat wij er niet voor hoeven te betalen. Matthews ontslaat me als je meer kosten maakt dan een koffiebonnetje.’

      ‘Geweldig. Een klotereis en al mijn uitgaven worden in de gaten gehouden. Hoe was jouw dag?’

      ‘Ik heb betere gehad.’

      ‘Hoe dat zo?’

      Ze vertelt het hem bijna, maar houdt zich in. Wat heeft het voor zin om het gif te verspreiden? Hij gaat zo naar het vliegveld en moet aan een moordzaak werken. ‘Ik heb mezelf gek gemaakt met het lezen van al die stomme scenario’s die jij achter hebt gelaten. Ik ben vanmiddag nog bij het katholieke bisdom beland om een zogenaamde wadekenner te raadplegen.’

      ‘God hebbe je ziel. Ben je wat wijzer geworden?’

      ‘Iets.’ Ze toetert als een klootzak in een Chevrolet Tahoe haar afsnijdt. ‘Forensisch lijkt er geen enkel bewijs dat de Lijkwade van Turijn werkelijk die van Christus is, en dat zou kunnen zijn waar Tamara Jacobs op aanstuurde. Ik ga Amy morgen bellen, om haar mening als patholoog te vragen. Misschien dat zij kan vertellen of de sporen op het doek overeenkomen met die van iemand die gekruisigd is.’

      ‘Weet je, ik vraag me af of Amy ooit een kruisiging heeft gedaan.’

      ‘Er gebeuren gekke dingen in L.A., sufferd, je weet maar nooit. Je zou moeten proberen of je de Wade te zien kunt krijgen als je daar bent. Ik heb vandaag wat goede kwaliteit foto’s bekeken. Het is op z’n minst verbazingwekkend.’

      ‘In welke zin?’

      ‘In de zin dat je gewoon niet kunt verklaren hoe de afdruk van een heel lichaam daarop terecht is gekomen. Ik bedoel, dat snap ik gewoon niet. Uit wat ik heb gelezen, begrijp ik dat er geen bewijs is dat het geschilderd is of gedrukt. Het enige wat werkelijk is, is dat het een mysterie is.’

      Nic kijkt op zijn horloge. ‘Mitz, ik moet hollen, als je tenminste wil dat ik op tijd ben voor het inchecken?’

      ‘Ga dan. Ik belde alleen om je succes te wensen. Mail me een verslag wanneer je kunt.’

      ‘Zal ik doen. Ik neem contact met je op zodra ik me heb geïnstalleerd, oke?’

      ‘Prima.’ Ze is even stil. ‘Wees voorzichtig.’

      ‘Jij ook.’

      Met een klik is hij verdwenen. Ze doet de radio aan maar luistert niet echt. De rest van de weg rijdt ze op de automatische piloot. Ze vraagt zich af wat voor dag de kinderen hebben gehad, of ze hun huiswerk hebben gedaan, hoe ze tegen haar zullen doen als ze thuiskomt.

      Ze rijdt hun oprit op en trapt hard op de rem.

      De auto van Alfie. Precies op zijn gebruikelijke plek onder het afdakje.

      Met bonkend hart maakt ze de veiligheidsgordel los, stapt uit en slaat het portier met een klap dicht. Ze is zo kwaad dat ze bijna haar eigen voordeur intrapt in plaats van hem open te doen.

      ‘Hoi,’ zegt hij hondsbrutaal, terwijl hij met zijn dochters aan de eettafel zit rond een grote emmer Kentucky Fried Chicken. ‘Ik heb kip meegenomen, dus je hoeft niet te koken.’