34

Hari Seldon ging zijn kantoor binnen en zag dat Wanda en Palver er al waren en aan de vergadertafel achterin de ruimte waren gaan zitten. Zoals meestal met die twee, was het volkomen stil in de ruimte.

Toen bleef Seldon plotseling staan: hij zag dat er een nieuwe man bij hen zat. Wat raar... uit beleefdheid gebruikten Wanda en Palver meestal normale spraak als ze samen met andere mensen waren, maar geen van de drie zei iets.

Seldon bekeek de vreemde, een raar uitziende man, ongeveer vijfendertig jaar oud met de bijziende blik van iemand die te lang in zijn studieboeken had getuurd. Als de vreemde niet een zekere vastberaden strakheid in de lijn van zijn kaken had getoond, zou Seldon hem misschien als onbeduidend hebben afgedaan, maar dat was natuurlijk fout geweest. Uit het gezicht van de man sprak zowel kracht als vriendelijkheid. Een betrouwbaar gezicht, besloot Seldon.

'Grootvader,' zei Wanda, terwijl ze sierlijk van haar stoel overeind kwam. Seldon voelde een steek in zijn hart toen hij zijn kleindochter bekeek. Ze was de afgelopen paar maanden zo veranderd, sinds het verlies van haar familie. Terwijl ze hem vroeger altijd 'opa' had genoemd, gebruikte ze nu het formelere 'grootvader'. In het verleden lachte en giechelde ze vrijwel altijd, maar de laatste tijd werd haar serene blik slechts zo nu en dan verluchtigd door een gelukzalige glimlach. Toch ze zag er prachtig uit, zoals altijd al het geval was geweest, en die schoonheid werd slechts overtroffen door haar opvallende intelligentie.

'Wanda, Palver,' zei Seldon, terwijl hij de eerste op haar wang kuste en de laatste op zijn schouder klopte.

'Hallo,' zei Seldon tegen de vreemde, die ook was opgestaan. 'Ik ben Hari Seldon.'

'Het is me een eer u te ontmoeten, professor,' antwoordde de man. 'Ik ben Bor Alurin.' Alurin gaf Seldon een hand, de archaïsche en dus formelere manier om iemand te begroeten.

'Bor is psycholoog, Hari,' zei Palver, 'en een groot bewonderaar van uw werk.'

'Wat belangrijker is, grootvader,' zei Wanda, 'Bor is één van ons.'

'Eén van jullie?' Seldon keek onderzoekend van de een naar de ander. 'Bedoelen jullie...' Seldons ogen fonkelden.

'Ja, grootvader. Gisteren wandelden Stettin en ik door de Ery-sector wat rond, zoals jij had opgedragen, op zoek naar anderen. En plotseling... bam! Daar kwam het.'

'We herkenden de gedachtenpatronen meteen en begonnen rond te kijken om te proberen een verbinding te leggen,' zei Palver, die het verhaal verder afmaakte. We waren in een winkelcentrum in de buurt van de ruimtehaven, dus de looplanen waren vol met winkelende mensen, toeristen en handelaren uit de Buitenwerelden. Het leek hopeloos, maar Wanda bleef gewoon staan en gaf het signaal Kom hier en plotseling verscheen Bor uit de menigte. Hij liep gewoon naar ons toe en gaf het signaal Ja?'

'Verbazend,' zei Seldon, terwijl hij zijn kleindochter aanstaarde. 'En doctor - het is toch doctor? - Alurin, wat vindt u van dit allemaal?'

'Nou,' begon de psycholoog bedachtzaam, 'ik ben blij. Ik heb me altijd anders gevoeld en nu weet ik waarom. En als ik u van dienst kan zijn, dan...' De psycholoog keek omlaag naar zijn voeten, alsof hij plotseling begreep dat hij opdringerig deed. 'Wat ik bedoel is dat Wanda en Stettin zeiden dat ik misschien een bijdrage kon leveren aan uw Psychohistorie Project. Professor, ik zou niets liever willen.'

'Ja, ja. Dat is volkomen waar, doctor Alurin. Ik denk zelfs dat u een grote bijdrage aan het Project zult kunnen leveren... als u zich bij me wilt voegen. Natuurlijk zult u uw huidige bezigheden moeten opgeven, of dat nou lesgeven is of het drijven van een privé-praktijk. Zou u dat kunnen?'

'Jazeker, professor, natuurlijk. Misschien heb ik enige hulp nodig om mijn vrouw te overtuigen...' Toen hij dat zei grinnikte hij zacht, terwijl hij de andere drie een voor een verlegen aankeek. 'Maar dat schijnt mij nooit veel moeite te kosten.'

'Dat is dan geregeld,' zei Seldon opgewekt. 'U komt bij het Psychohistorie Project werken. Ik beloof u, doctor Alurin, dat dit een beslissing is waarvan u geen spijt zult krijgen.'

'Wanda, Stettin,' zei Seldon later, nadat Bor Alurin was vertrokken. 'Dit is een zeer welkome doorbraak. Hoe snel denken jullie nog meer mentalen te kunnen vinden?'

'Grootvader, het heeft ons ruim een maand gekost om Bor te vinden... We kunnen niet voorspellen hoe vaak we anderen zullen vinden.

Eerlijk gezegd houden al die tochtjes naar buiten ons van ons werk aan de primaire radiant en ze leiden ons ook af. Nu ik Stettin heb om mee te "praten" is verbale communicatie op de een of andere manier te ruw, te hard.'

Seldons glimlach verdween. Hier was hij bang voor geweest. Naarmate Wanda en Palver hun mentale vaardigheden hadden aangescherpt, was hun tolerantie voor het 'gewone' leven verminderd. Het klonk logisch; hun mentale vaardigheden maakte hen anders.

'Wanda, Stettin, ik geloof dat het tijd is dat ik jullie meer vertel over het idee dat Yugo Amaryl jaren geleden had en over het Plan dat ik naar aanleiding van dat idee heb ontworpen. Ik heb er tot op heden nog niet op kunnen ingaan, omdat tot nu toe nog niet alle stukken van de puzzel op hun plaats lagen.

Zoals jullie weten vond Yugo dat we twee Foundations moesten stichten... de ene als een reserve voor de andere. Het was een briljant idee en ik zou willen dat Yugo lang genoeg had geleefd om te zien dat het werd gerealiseerd.' Daarna pauzeerde Seldon, terwijl hij spijtig een diepe zucht slaakte.

'Maar ik dwaal af... Zes jaar geleden, toen ik er zeker van was dat Wanda mentale vermogens had of gedachten kon lezen, kwam het plan bij me op dat er niet alleen twee Foundations moesten zijn, maar dat ze ook verschillend zouden moeten zijn. Eén zou er worden samengesteld uit natuurkundige geleerden. De encyclopedisten zullen voor hen de pioniers op Terminus zijn. De tweede zou moeten worden samengesteld uit echte psychohistorici: mentalisten... jullie. Daarom heb ik er zo op aangedrongen dat jullie anderen als jullie zouden vinden.

Maar uiteindelijk geldt vooral het volgende: de Tweede Foundation moet geheim blijven. De kracht ervan zal liggen in de afzondering ervan, in de alom aanwezige telepathische macht ervan.

Weet je, een paar jaar geleden, toen duidelijk werd dat ik een lijfwacht nodig zou hebben, begreep ik dat de Tweede Foundation de sterke, stille, geheime lijfwacht van de eerste Foundation moest zijn.

De psychohistorie is niet onfeilbaar, al hebben de voorspellingen ervan een hoge graad van betrouwbaarheid. Vooral in het begin zal de Foundation veel vijanden hebben, zoals ik nu.

Wanda, jij en Palver zijn de pioniers van de Tweede Foundation, de bewakers van de Foundation op Terminus.'

'Maar hóe, grootvader?' vroeg Wanda. We zijn maar met ons tweeën, drieën, als je Bor meetelt. Om de hele Foundation te bewaken zouden we...'

'Honderden? Duizenden nodig hebben? Zoek er zoveel als je nodig hebt, mijn kleinkind. Je kunt het. En je weet hoe.

Zo-even, toen jullie vertelden hoe jullie doctor Alurin hadden gevonden, zei Stettin dat jullie gewoon waren blijven staan en naar búiten toe communiceerden met de mentale aanwezigheid die jullie voelden, waarna hij naar jullie toe kwam. Begrijpen jullie het? Al die tijd heb ik erop aangedrongen dat jullie eropuit gingen om anderen als jullie te vinden. Maar dat is moeilijk, bijna pijnlijk voor jullie. Ik begrijp nu dat jij en Stettin jullie moeten afzonderen om de kern voor de Tweede Foundation te vormen. Daarvandaan zullen jullie je netten uitwerpen in de oceaan van de mensheid.'

'Grootvader, wat zeg je nou?' vroeg Wanda fluisterend. Ze was bij haar stoel vandaan gekomen en knielde naast die van Seldon neer. 'Wil je dat ik wegga?'

'Nee, Wanda,' antwoordde Seldon met een door emoties verstikte stem. 'Ik wil niet dat je weggaat, maar het is de enige manier. Jij en Stettin moeten jullie afzonderen van de wrede, fysieke aanwezigheid van Trantor. Naarmate jullie mentale vaardigheden groeien, zullen jullie anderen naar jullie toe trekken en zal de stille en geheime Foundation groeien.

We zullen natuurlijk zo nu en dan contact onderhouden. En ieder van ons heeft een primaire radiant. Jullie begrijpen toch dat wat ik zeg waar en absoluut noodzakelijk is? Is het niet?'

'Ja, grootvader,' zei Wanda. 'Belangrijker nog: ik vóel de schittering ervan ook. Wees gerust, we zullen je niet teleurstellen.'

'Ik weet dat jullie dat niet zullen doen,' zei Seldon vermoeid.

Hoe kon hij dit doen... hoe kon hij zijn geliefde kleindochter wegsturen? Zij was zijn laatste band met gelukkiger tijden, met Dors, Yugo en Raych. Zij was de enige andere Seldon in de Galaxis.

'Ik zal je verschrikkelijk missen, Wanda,' zei Seldon, terwijl er een traan over zijn door dunne rimpels doorsneden wang omlaag liep.

'Maar, grootvader,' zei Wanda, terwijl ze met Palver klaarstond om weg te gaan. Waar moeten we heen gaan? Waar is de Tweede Foundation?'

Seldon keek op en zei: 'Dat heeft de primaire radiant je al verteld, Wanda.'

Wanda keek Seldon met een lege blik aan en doorzocht haar geheugen.

Seldon stak zijn arm uit en pakte de hand van zijn kleindochter beet. 'Lees mijn gedachten, Wanda. Daar ligt het.'

Wanda's ogen sperden zich open toen ze Seldons gedachten las.

'Ik begrijp het,' fluisterde Wanda tegen Seldon.

Sectie 33A2D17: Star's End.