29

'Wat een verrassing, Hari, mijn vriend!' Agis' gezicht keek Seldon via het holoscherm aan. 'Ik ben blij van je te horen, hoewel je meestal een verzoek indient voor een formeler persoonlijk onderhoud. Kom, je hebt mijn interesse gewekt. Vanwaar die haast?'

'Sire,' begon Seldon, 'mijn zoon, Raych, en zijn vrouw en dochter wonen op Santanni.'

'Ah, Santanni,' zei de keizer, terwijl de glimlach op zijn gezicht verdween. 'Een stelletje misleide stakkers, als je het mij vraagt...'

'Sire, alstublieft,' onderbrak Seldon hem, zowel zichzelf als de keizer verbazend met zijn flagrante schennis van het keizerlijke protocol. 'Mijn zoon kon Manella en Bellis op een hyperschip krijgen, de Arcadia VII, dat naar Anacreon ging. Zelf moest hij achterblijven. Dat was drie dagen geleden. Het schip is niet op Anacreon geland en mijn zoon schijnt verdwenen te zijn. Mijn oproepen naar Santanni blijven onbeantwoord en nu zijn de communicatiestations uitgevallen.

Sire, alstublieft, kunt u me helpen?'

'Hari, zoals je weet zijn officieel alle banden tussen Santanni en Trantor verbroken. Maar ik heb nog enige invloed in bepaalde streken op Santanni. Dat wil zeggen: er zijn er nog een paar loyaal aan mij die nog niet zijn ontmaskerd. Hoewel ik geen direct contact kan leggen met mijn mensen op die wereld, kan ik je alle verslagen doorgeven die ik daar vandaan ontvang. Die zijn natuurlijk uiterst vertrouwelijk, maar gezien je situatie en onze relatie, zal ik je toegang geven tot die gedeelten die voor je van belang zouden kunnen zijn.

Binnen een uur verwacht ik weer een bericht. Als je wilt zal ik contact met je opnemen zodra het binnenkomt. Intussen zal ik een van mijn adjudanten alle uitzendingen van Santanni van de afgelopen drie dagen laten doorzoeken op iets dat betrekking heeft op Raych, Manella of Bellis Seldon.'

'Dank u, sire. Ik dank u in alle nederigheid.' Hari Seldon liet zijn hoofd zakken toen het beeld van de keizer op het holoscherm vervaagde.

Zestig minuten later zat Hari Seldon nog steeds achter zijn bureau te wachten tot hij iets van de keizer hoorde. Het afgelopen uur was een van de zwaarste geweest die hij ooit had meegemaakt, op de uren vlak na de vernietiging van Dors na.

Het ergste was, dat Hari niets wist. Hij had zijn leven gebouwd op kènnis... zowel van de toekomst als het verleden. En nu had hij geen idee van wat er was gebeurd met de drie mensen die hem het meest na waren.

Het holoscherm zoemde zacht en Hari drukte als antwoord een contact in. Agis verscheen.

'Hari,' begon de keizer. Uit de zachte, trage droefheid in zijn stem hoorde Hari dat dit gesprek slecht nieuws zou brengen.

'Mijn zoon,' zei Hari.

'Ja,' antwoordde de keizer. 'Raych is eerder vandaag bij een bombardement op de Santanni-universiteit om het leven gekomen. Mijn bronnen hebben mij verteld dat Raych wist dat de aanval zou plaatsvinden, maar weigerde zijn post te verlaten. Weet je, veel van de rebellen zijn studenten en Raych dacht dat als ze wisten dat hij er nog was, ze nooit... Maar haat verdrijft alle redelijkheid.

De universiteit is een Imperiale universiteit. De rebellen vonden dat ze alles wat Imperiaal was moesten vernietigen voordat ze iets nieuws opbouwden. Die idioten! Waarom...' En hier stopte Agis, alsof hij plotseling besefte dat Seldon niets gaf om de Santanni-universiteit of de plannen van de rebellen... nu niet althans.

'Hari, als het je troost kan geven, denk er dan aan dat je zoon is omgekomen toen hij kennis probeerde te verdedigen. Raych vocht en stierf niet voor het Imperium, maar voor de mensheid zelf.'

Seldon keek met betraande ogen op. Zwakjes vroeg hij: 'En Manella en kleine Bellis? Wat is er van hen geworden? Hebt u de Arcadia VII gevonden?'

'Het zoeken heeft niets opgeleverd, Hari. De Arcadia VII is van Santanni vertrokken, zoals je hebt gehoord. Maar het schip schijnt verdwenen te zijn. Misschien is het gekaapt door rebellen of misschien heeft het een noodlanding gemaakt... maar op dit moment weten we het gewoon niet.'

Seldon knikte. 'Dank u, Agis. Hoewel u me tragisch nieuws hebt gebracht, weet ik het nu tenminste. Dat ik niets wist was veel erger. U bent een echte vriend.'

'En zo, mijn vriend,' zei de keizer, 'laat ik je nu alleen... met je herinneringen.' Het beeld van de keizer vervaagde op het scherm, terwijl Hari Seldon zijn armen voor zich op zijn bureau over elkaar vouwde, zijn hoofd neerlegde en huilde.