27

Vol afgrijzen kwam Hari Seldon van zijn stoel overeind. Hij had Dors nog nooit zo gezien, met een vertrokken gezicht, een scheefhangend lichaam en wankelend alsof ze dronken was.

'Dors! Wat is er gebeurd? Wat is er met je aan de hand?'

Hij rende naar haar toe en greep haar om haar middel, net toen haar lichaam verslapte en ze in zijn armen in elkaar zakte. Hij tilde haar op (ze woog meer dan een normale vrouw van haar lengte, maar dat merkte Seldon op dat moment niet) en legde haar op de bank. Wat is er gebeurd?' vroeg hij.

Ze vertelde het hem, naar adem snakkend, waarbij haar stem zo nu en dan wegviel, terwijl hij haar hoofd ondersteunde en zichzelf probeerde te dwingen om te geloven wat er aan de hand was.

'Elar is dood,' zei ze. 'Ik heb uiteindelijk een menselijk wezen gedood. Het was voor het eerst. Dat maakt het erger.'

'Hoe ernstig ben je beschadigd, Dors?'

'Ernstig. Elar zette zijn apparaat voluit aan toen ik hem bestormde.'

'Je kunt gerepareerd worden.'

'Hoe? Er is niemand - op Trantor - die weet hoe. Ik heb Daneel nodig.'

Daneel. Demerzel. Ergens, diep weggeborgen, had Hari het altijd geweten. Zijn vriend - een robot - had hem een beschermer gegeven - een robot - om ervoor te zorgen dat de psychohistorie en het zaad van de Foundation de kans kregen wortel te schieten. Het enige probleem was dat Hari verliefd was geworden op zijn beschermster - een robot. Het paste nu allemaal in elkaar. Al die knagende twijfels en vragen konden worden beantwoord. En op de een of andere manier maakte het niets meer uit. Het enige dat telde was Dors.

'Dit mag niet gebeuren.'

'Het moet.' Dors' ogen gingen trillend open en keken Seldon aan. 'Moet. Ik probeerde je te redden, maar miste... een vitaal punt... wie zal je nu beschermen?'

Seldon kon haar niet helder zien. Er was iets mis met zijn ogen. 'Maak je niet ongerust over mij, Dors. Het gaat om jou... Het gaat om jou...'

'Nee, om jou, Hari. Zeg tegen Manella... Manella... dat ik het haar vergeef. Ze heeft het beter gedaan dan ik. Leg het Wanda uit. Jij en Raych... zorgen jullie voor elkaar.'

'Nee nee nee,' zei Seldon terwijl hij heen en weer schommelde. 'Dat mag je niet doen. Hou vol, Dors. Alsjeblieft, liefste.'

Dors' hoofd schudde zwak en ze glimlachte nog zwakker. 'Vaarwel, Hari, liefste. Vergeet nooit... wat je allemaal voor me hebt gedaan.'

'Ik heb niets voor je gedaan.'

'Je hield van me en jouw liefde maakte me... menselijk.'

Haar ogen bleven openstaan, maar Dors functioneerde niet meer.

Yugo Amaryl kwam Seldons kantoor binnenstormen. 'Hari, er breken rellen uit, eerder en feller zelfs dan we verw...'

En toen keek hij naar Seldon en Dors en fluisterde: Wat is er in hemelsnaam gebeurd?'

Seldon keek vol smart naar hem op. 'Rellen! Wat kunnen rellen mij nu schelen? Wat kan iets mij nog schelen?'