31

'Bedoel je dat ik heel Trantor heb afgezocht naar iemand met jouw krachten, Wanda, en dat hij hier de afgelopen maanden steeds bij ons is geweest, zonder dat we het wisten?' Hari Seldon was sprakeloos. Hij had in het solarium liggen soezen toen Wanda en Palver hem wakker schudden om hem het verbazende nieuws te brengen.

'Ja, opa. Denk eens in. Ik heb nooit de kans gehad Stettin te ontmoeten. Als je met hem samen was, waren jullie meestal weg van het Project, terwijl ik me het grootste deel van mijn tijd in mijn kantoor had opgesloten om aan de primaire radiant te werken. Wanneer hadden we elkaar moeten ontmoeten? En die ene keer dat onze wegen elkaar kruisten was het resultaat zeer veelzeggend.'

'Wanneer was dat?' vroeg Seldon, terwijl hij zijn geheugen pijnigde.

'Je laatste hearing... bij rechter Lih,' antwoordde Wanda meteen. 'Herinner je je de getuige die zwoer dat jij en Stettin die drie boeven hadden aangevallen? Herinner je je hoe hij instortte en de waarheid vertelde en dat zelfs hij niet wist waarom hij dat deed? Dat hebben Stettin en ik allemaal voor elkaar gekregen. We drongen er allebei bij Rial Nevas op aan eerlijk te zijn. Hij klampte zich heel standvastig aan zijn eerste verklaring vast; ik betwijfel of iemand van ons hem alléén had kunnen overhalen. Maar sámen' - ze wierp een verlegen blik op Palver, die opzij stond - 'is onze macht enorm!'

Hari Seldon liet dit allemaal tot zich doordringen en wilde toen iets zeggen. Maar Wanda vervolgde: 'We willen vanmiddag onze mentale mogelijkheden uitproberen, apart en samen. Te oordelen naar het weinige dat we tot nu toe hebben ontdekt, lijkt het erop dat Stettins macht iets kleiner is dan de mijne... misschien een vijf op mijn schaal. Maar zijn vijf, gecombineerd met mijn zeven, geven ons een twaalf! Denk je eens in, opa. Enorm!'

'Begrijpt u het, professor?' zei Palver nu. 'Wanda en ik zijn die doorbraak waar u naar hebt gezocht. We kunnen u helpen de wereld te overtuigen van de waarde van de psychohistorie, we kunnen helpen anderen als wij te vinden, we kunnen helpen de psychohistorie weer op het goede spoor te krijgen.'

Hari Seldon keek op naar de twee jonge mensen die voor hem stonden. Hun gezichten glommen van jeugd, kracht en enthousiasme, en hij besefte dat dit zijn oude hart goed deed. Misschien was alles uiteindelijk toch nog niet verloren. Hij had niet gedacht dat hij deze laatste tragedie zou overleven, de dood van zijn zoon en de verdwijning van de vrouw en het kind van zijn zoon, maar nu zag hij dat Raych voortleefde in Wanda. En in Wanda en Stettin, begreep hij nu, lag de toekomst van de Foundation.

'Ja, ja,' beaamde Seldon, terwijl hij heftig knikte. 'Kom hier jullie, help me overeind. Ik moet terug naar mijn kantoor om onze volgende stap voor te bereiden.'