77

Audreys e-mailicoontje stuiterde in het beeldscherm, en ze zag dat het Kevin Lenehan was, de elektronica-expert.

Ze ging meteen naar hem toe, rende bijna.

‘Wat denk je dat het beste restaurant in de stad is?’ zei Kevin. ‘Weet ik niet. Het Terra misschien? Ik ben daar nooit geweest.’

‘Wat zou je zeggen van Taco Gordito?’

‘Waarom vraag je dat?’

‘Omdat jij me op een diner moet trakteren. Ik heb je verteld dat de opnamen op dit apparaat om 3:18 uur op de ochtend van woensdag de zestiende zijn begonnen, nietwaar? Net na de tijd waarin jij zo geïnteresseerd was?’

‘Wat heb je ontdekt?’

‘De harde schijf is in twee secties verdeeld. De ene sectie is bestemd voor digitale beelden, de andere voor de software die het ding bestuurt.’ Hij zette zijn computermonitor aan, werkte met de muis en klikte op iets. ‘Het is trouwens een erg mooi systeem. Het werkt met internet.’

‘Wat bedoel je?’

‘De eigenaar kon op zijn kantoor zien wat zijn camera’s registreerden.’

‘Wat leid je daaruit af?’

‘Niets. Ik zeg het alleen maar. Goed, kijk hier eens naar.’

‘Dat zegt mij niets. Het is een lange lijst cijfers.’

‘Geen techneut, hè? Je man moet de video voor je programmeren?’

‘Hij kan het ook niet.’

‘Ik evenmin. Niemand kan dat. Nou, kijk. Dit is het log van alle opgeslagen inhoud.’

‘Is dat de vijftiende?’

‘Ja. Dit log vertelt ons dat de opnamen op dinsdag de vijftiende zijn begonnen, om vier minuten over twaalf ’s middags. Niet vijftien uur later.’

‘Dus je hebt meer videobeelden gevonden?’

‘Was dat maar waar. Nee, je begrijpt me niet goed. Iemand moet de sectie van de harde schijf waar de opnamen op staan opnieuw hebben geformatteerd en daarna het hele apparaat opnieuw hebben opgestart, zodat het leek of het ding pas om drie uur zoveel in de ochtend van woensdag is begonnen. Maar het log vertelt ons dat het systeem al vijftien uur eerder in werking was gesteld. Volgens het log gaat de opgeslagen inhoud terug tot ongeveer twaalf uur ’s middags die dag. Maar als je op de bestanden klikt, krijg je “bestand niet gevonden”.’

‘Gewist?’

‘Precies.’

Audrey keek naar het scherm. ‘Weet je dit zeker?’

‘Of ik zeker weet dat het apparaat de vorige dag om twaalf uur ’s middags opnamen begon te maken? Ja, helemaal zeker.’

‘Nee. Zeker dat je die opnamen niet kunt terughalen.’

‘Die zijn foetsie.’

‘Dat is jammer.’

‘Hé, je kijkt teleurgesteld. Ik dacht dat je het geweldig zou vinden. Je kunt nu bewijzen dat een deel van de videobeelden is gewist.’

‘Heb je als kind ooit het boek Gelukkig gelezen?’

‘Mijn moeder plantte me altijd voor de televisie neer. Alles wat ik over het leven heb geleerd, komt uit soapseries. Daarom ben ik alleenstaand.’

‘Ik moet het wel duizend keer hebben gelezen. Er komt een jongen in voor, een zekere Ned, en die wordt uitgenodigd op een verrassingsfeest, maar helaas is dat een feest op duizend kilometer afstand. Gelukkig leent een vriend hem een vliegtuig, maar helaas ontploft de motor.’

‘Ai. Ik vind het altijd zo erg als dat gebeurt.’

‘Gelukkig is er een parachute in het vliegtuig.’

‘Maar helaas heeft hij afschuwelijke brandwonden op negentig procent van zijn lichaam en kan hij zijn parachute niet openmaken? Kijk eens hoe mijn geest werkt.’

‘Zo is het met deze zaak ook. Gelukkig… Helaas…’

‘Dat is een vrij goede beschrijving van mijn seksleven,’ zei Kevin.

‘Gelukkig gaat het meisje met Kevin naar huis. Helaas blijkt ze een radicale feministische lesbienne te zijn die alleen maar wil dat hij haar leert Photoshop te gebruiken.’

‘Dank je, Kevin.’ Audrey stond op van de kruk. ‘Ik trakteer op een lunch bij Taco Gordito.’

‘Diner,’ zei Kevin op besliste toon. ‘Dat is de afspraak.’