21

Nick belde Eddie. Hij wilde hem geen e-mail sturen, want hij was nog steeds bang dat alles opgeslagen bleef in de server van het bedrijf.

Ze ontmoetten elkaar bij de zuidwestelijke ingang van het gebouw, voor het kantoor van Beveiliging. Dat was een idee van Eddie, die niet in het gebouw wilde praten. Wat betekende het, vroeg Nick zich af, als zijn eigen beveiligingschef hun eigen kantoor niet veilig vond?

Ze liepen over het verharde pad dat om een van de parkeerterreinen heen leidde. Er hing een vage mestlucht, afkomstig van de vele boerderijen in de omgeving, vermengd met de schroeilucht van het verbrande buffelgras.

‘Wat is er?’ vroeg Eddie, terwijl hij een Marlboro opstak. ‘Man, wat kijk je bezorgd.’

‘Wie, ik?’ zei Nick met een grimas. ‘Waar zou ik me nou zorgen over maken?’

‘Kom op. Alles is onder controle.’

Nick keek in het rond om er zeker van te zijn dat ze niemand in de buurt hadden. ‘Wat heb je met… hem gedaan?’

‘Dat wil je niet weten.’

Nick zweeg. Hij luisterde naar het geluid van Eddies schoenen op het pad. ‘Nee. Dat wil ik wél weten.’

‘Nick, geloof me, het is beter zo.’

‘Heb je het pistool weggedaan, of heb je het nog?’

Eddie schudde zijn hoofd. ‘Hoe minder je weet, hoe beter het is.’

‘Goed. Luister. Ik heb er veel over nagedacht, en ik denk… ik denk dat ik naar de politie moet gaan. Er is geen andere uitweg. Wat ik heb gedaan, is juridisch verdedigbaar. Het wordt lastig, maar met een goede advocaat kom ik er waarschijnlijk wel door.’

Eddie liet een laag, droog grinniklachje horen. ‘Welnee,’ zei hij. ‘Je kunt de tandpasta niet in de tube terugstoppen.’

‘Wat bedoel je?’

‘Vrijdagnacht wilde je het weg hebben. Ik heb daarvoor gezorgd.’ Zo te horen moest hij moeite doen om beschaafd te blijven spreken. ‘We hebben iets weggemoffeld, en daar zijn we allebei bij betrokken.’

‘Dat deden we in paniek…’

‘Hoor eens, Nick,’ zei Eddie. ‘Ik zwem niet in jouw wc, en jij pist niet in mijn zwembad. Goed?’

‘Hè?’

‘Ik vertel jou niet hoe je Stratton moet leiden. Jij vertelt mij niets over misdaad en politie en dat soort dingen. Dit is mijn terrein.’

‘Ik vertel jou niet wat jij moet doen,’ zei Nick. ‘Ik vertel je wat ik ga doen.’

‘Elke beslissing die je neemt, raakt mij ook,’ zei Eddie. ‘En ik stem tegen. Dat betekent dat je helemaal niks kunt doen. Wat gedaan is, kan niet ongedaan gemaakt worden. Daar is het veel te laat voor.’