38

Ik ben nu op een leeftijd dat mijn rug meer doorzakt dan ik.

–Phyllis Diller

‘Ik kan gewoon niet ophouden met aan je te denken, letterlijk,’ fluisterde Chase vanaf zijn werk door de telefoon tegen Eden. Terwijl hij in de gloed van zijn computerscherm zat, lag Eden op haar bank met kasjmieren spreien uit India over zich heen en op kussens die nog naar de lavendelsachets roken die ze er voor haar verhuizing bij had ingepakt.

      ‘Is dat zo?’ vroeg ze verleidelijk.

      ‘Ja.’

      ‘Ik voel me gevleid. Ik mis jou ook.’ Eden giechelde. Ze was geen giechelkont. Ze was zelf verbaasd over haar schoolmeisjesgedrag. ‘Maar je moet doen wat je moet doen! Wat dat ook is. Iets met cijfertjes.’

      ‘Eden, mag ik je vanavond mee uit eten nemen? Jij mag kiezen waar.’

      Eden dacht niet dat dat zo’n goed idee was. ‘Laten we gewoon thuis blijven, oké? Ik maak wel wat. Ik ga wel even langs de boerenmarkt...’

      ‘Alsjeblieft. Ik wil dat je geen vinger uitsteekt. Laten we gewoon uit eten gaan.’

      ‘Geweldig. Dan zegt iedereen in het restaurant dat het zo leuk is dat moeder en zoon samen uit eten zijn. Totdat we gaan zoenen.’

      ‘We weten allebei dat je niet oud genoeg bent om mijn moeder te kunnen zijn, Eden.’

      ‘Oké, goed, maar ik ben toch echt een bruin blaadje naast jou.’

      ‘Goudbruin,’ plaagde hij. ‘Kom op, je stelt je aan.’

      Eden zweeg. Hij had gelijk. In deze tijd zou het niets moeten uitmaken. Maar Eden kende de wereld goed genoeg om te weten dat die niet zo ruimdenkend was als zij. Als ze met hem in een restaurant gezien werd, zou hun relatie bekend worden. Iedereen zou erom lachen dat zij, bijna vier decennia oud, dacht dat ze Chase Lydon kon krijgen. Het was vragen om vernedering. Maar toen dacht ze aan haar oude ik. De sterkere, zelfverzekerdere persoon die het gewoon geen ruk kon schelen. Terwijl ze jaar na jaar over de kalender stuiterde, had ze onderweg op de een of andere manier haar schild verloren, realiseerde Eden zich. Was het afgebrokkeld of was het van de ene op de andere dag verdwenen? Ze wist het niet zo goed, maar ze besefte dat het tijd werd om het terug te krijgen. Allison had gelijk: ze konden de pot op. Sinds wanneer had ze het gevoel dat ze iemand niet waard was?

      ‘Waar spreken we af?’

      Eden schreef het adres aan Second Avenue op en schudde de paranoia van zich af. Het zat allemaal in haar hoofd; iedereen had het te druk met zijn eigen leventje om iets om dat van Eden te geven. Toch? Ze hebben hun eigen sores, dus waarom zouden ze Chase en haar zelfs maar opmerken?

Elio’s was ontzet.

      Eden voelde zich als een kip aan het spit die voor de verhitte blik van de welgestelde toeschouwers draaide.

      ‘Is dat Chase Lydon niet?’ fluisterde een blonde matrone met schoudervullingen tegen haar man, die een slok van zijn wodka nam en zijn blik amper van Edens oneindig lange benen in haar hippe, strapless mini-jurkje kon houden.

      ‘Wie is dat?’ vroeg haar man. Hij keek toe hoe Eden haar lange haar naar één kant van haar blote schouders verplaatste, aan de bar ging zitten en de cocktailkaart begon te lezen terwijl Chase de maître d’ groette.

      ‘Dat is Eden Clyde, de voormalige geliefde van Otto Clyde, de schilder. Heeft wel zijn naam aangenomen, maar ze hebben een buitenechtelijk kind! Wel de lusten, niet de lasten,’ fluisterde de patricische matrone terug met opgetrokken wenkbrauwen. Ze kende Brooke Lydon terloops van de Colony Club en veronderstelde dat haar kennis hier... niet echt blij mee zou zijn.

      ‘Wacht eens even, ging hij niet met de dochter van Bitsey van Delft?’ vroeg haar vriendin. Een gelakte nagel speelde met haar parels terwijl ze naar Chase en Eden keek met uit afkeuring samengeknepen lippen.

      ‘O, heb je dat niet gehoord?’ fluisterde de andere dame met Hermès-sjaal luid. ‘Ze zijn onlangs uit elkaar gegaan. Hij laat er blijkbaar geen gras over groeien.’

      Ralph Lauren en Matt Lauer kwamen allebei afzonderlijk van elkaar met hun vrouw binnen, maar alle ogen bleven op Eden en Chase gericht. Chase pakte haar hand vast omdat hij voelde dat ze zich er bewust van was dat ze werden bekeken. Zijn warme aanraking verzachtte haar onbehaaglijke gevoel over de sprong in het sociale epicentrum van de Upper East Side. Ze was er absoluut aan gewend dat mensen naar haar keken, maar in de restaurants in het centrum waar Clydes tekeningen vaak aan de muur hingen, waar de mensen die haar kenden haar toetjes en wijn aanboden. Hier kreeg ze niets dan ijs. Ze had het gevoel dat ze in een ander sterrenstelsel was. Eén waar hard geoordeeld werd. De Chanel-pakken en lippenstift van MAC hadden net zo goed zwarte toga’s en hamers kunnen zijn.

      Een jong stel kwam binnen met een engelachtig baby’tje in de armen.

      ‘O, wat heerlijk,’ kirde Eden. Ze was zo blij om zo’n onschuldig gezicht te zien in wat ze (niet zonder reden) vermoedde dat een ruimte vol adders was. ‘Hoe heet ze?’

      ‘Piper,’ antwoordde de stralende moeder. ‘Ze is zes maanden.’

      ‘Wat een coole naam,’ zei Eden en ze keek naar Chase. ‘Met die naam móét ze wel blij zijn. Geweldig!’

      ‘Meneer Lydon, uw tafel. Komt u maar mee.’ Eden zwaaide naar baby Piper, die voor haar lachte. En toen Eden hand in hand met Chase weg wilde lopen, dook de kleine Piper naar voren. Eden stopte om haar kleine handjes vast te houden.

      ‘Ik ben echt gek op baby’s,’ zei Eden weemoedig. Otto had nooit een tweede kind gewild en op dat moment, terwijl Piper met haar schattige dikke vingertjes de hare vastpakte, had ze er stiekem spijt van dat ze die strijd had opgegeven.

      ‘Ze mag je!’ zei de jonge moeder lachend. Ze draaide zich naar haar man, die ook wel een slabbetje kon gebruiken. ‘O, en haar papa ook!’ grapte ze fluisterend toen Eden en Chase waren weggelopen.

      Terwijl de twee de uren wegkletsten, voelde Eden zich steeds meer op haar gemak met het feit dat de mensen schaamteloos naar hun tafel keken. Ze wist wat Allison zou zeggen: laat ze maar staren, leef gewoon je leven. En dus deed ze dat, met plezier. Chase keek toe hoe Eden een huizenhoog bord vol spaghetti opat, een gerecht waar hij van hield maar wat Liesel nooit zou aanraken omdat ze bang was dat ze de volgende ochtend in één klap dik zou zijn van de koolhydraten. En terwijl het kersverse stel elkaars hand vasthield op de tafel, vervaagde de kakofonie van het restaurant achter hun liefhebbende blikken. De menigte die zo onsubtiel opvallend naar hen keek, belette hun niet, rozig van wijn en amore, het gevoel te hebben dat ze helemaal alleen waren.

Opgelet! Maak plaats, Ashton en Demi! New York heeft zijn eigen leeftijds-asymmetrische stel prachtstukken, in de begeerlijke financieringserfgenaam Chase Lydon en het beroemde model Eden Clyde. Slechts weken na Lydons relatiebreuk zorgden de knappe verschijningen gisteravond voor verrekte nekken in Elio’s toen men de twee aan een hoektafeltje zag zitten liefkozen. Clyde (39) en Lydon (28) hielden de hele maaltijd elkaars hand vast, melden bronnen. Geen woord over de vraag of beau monde-moeder Brooke DuPree Lydon zijn veel oudere meisje goedkeurt en of Edens ex, Otto Clyde, op de hoogte is van de nieuwe toy boy van zijn favoriete onderwerp, maar de hele stad heeft het over het stel na hun knusse geknuffel. En aan de blik op hun flirterige gezichten te zien, zo veronderstelden de andere gasten, zou het kersverse duo die avond meer dan pasta verzwelgen.