61

Het was de tweede week van december, een ijzige zaterdagavond, en Cleo verkeerde in een crisis.

‘Ongelooflijk gewoon dat ik dit doe,’ jammerde ze, terwijl ze het bordes van het hotel op liepen. ‘Echt ongelooflijk dat je me hebt weten om te praten. Wat een slapjanus ben ik ook.’

Zelfs haar witblonde haar, korter dan normaal, zodat het in stekeltjes rechtovereind stond, maakte een paniekerige indruk.

Toen ze de schuifdeuren naderden, zag Cass hen vieren gereflecteerd in het rookglas. Cleo droeg een jurk met borduursels en een hoge split, zodat er een bruine dij zichtbaar was, en ze mocht dan wel in paniek zijn, ze zag er nog steeds oogverblindend mooi uit.

Naast Cleo liep Terry Brannigan; hij behoorde qua uiterlijk misschien tot een andere categorie, maar hij was vastbesloten om van de avond te genieten. Zonder alcohol. Cass was vreselijk trots op Terry. Er was lef voor nodig geweest om zich aan te melden bij de AA, maar het resultaat mocht er zijn. Hij was slanker en fitter en veel aangenamer gezelschap. Bovendien had Kingdom Radio hem, nadat hij voor haar was ingevallen in die vreselijke week van Sophies ontvoering, gevraagd voor een radioprogramma halverwege de avond waarvan de huidige presentator er binnenkort mee zou ophouden. Het was dan wel geen primetime – en Terry was zelf de eerste om dat toe te geven – maar het was in elk geval stukken beter dan afwassen in een of ander restaurant.

Toen de deuren openschoven en de eerste camera’s flitsten, greep Cass Jacks hand wat steviger beet. Ze konden nog steeds op veel mediabelangstelling rekenen wanneer ze samen in het openbaar verschenen. Gelukkig was goed nieuws nooit zo boeiend als slecht nieuws, had Jack droogjes opgemerkt. Over pakweg twee weken zou het feit dat ze weer bij elkaar waren voor het doorsneepubliek net zo weinig opwindend zijn als de zoveelste eurotop.

Dat kon Cass niets schelen. Voor haar was het wel belangrijk en boeiend, en bovenal was het wat ze wilde. Ze had zich er zelfs niet schuldig over hoeven voelen dat ze Rory Cameron had gedumpt. Zo zwaar als Imogen de breuk met Jack had opgenomen, zo luchtig had Rory gereageerd toen Cass hem had verteld dat Jack en zij weer bij elkaar waren. Als een echte heer had hij het volkomen begrepen; hij had haar een afscheidskus gegeven en hun beiden zijn zegen. Binnen een week had hij het alweer aangelegd met een vurige Italiaanse zangeres van vierentwintig. Hij was dus weer in zijn ‘jonge’ gedrag vervallen, zoals Sophie het had genoemd.

Cleo kreeg ondertussen steeds meer medelijden met zichzelf wanneer ze dacht aan de avond die voor haar lag. En het was allemaal de schuld van Cass.

Haar moeder had het briljante idee gehad om Cleo aan te bieden, toen haar was gevraagd of ze iets wilde afstaan ten bate van een liefdadigheidsveiling.

‘Lieverd, maar het is voor een goed doel!’ had ze uitgeroepen toen Cleo geschrokken had gereageerd. ‘Het is gewoon voor de lol! Een avondje uit met de hoogste bieder, dat overleef je heus wel. Het is toch fijn om iets te kunnen bijdragen aan een goed doel?’

‘Ben je Imogen vergeten? De laatste keer dat jij iets wilde bijdragen aan een goed doel, ben je je man kwijtgeraakt,’ had Cleo gemopperd.

Maar zelfs dat had niet gewerkt. Cass, die tegenwoordig overal heel luchtig op reageerde, had stralend gezegd: ‘Nou, dan is er toch niks aan de hand? Jij hebt niemand die je kunt kwijtraken.’

Het feest, dat werd gegeven in het Park Lane Lyndhurst Hotel, met uitzicht op Hyde Park, was al in volle gang toen ze de enorme balzaal betraden.

Dino Carlisle zag hen binnenkomen en liep meteen naar hen toe. ‘Dus je doet het echt.’ Hij had Cleo’s naam al op de veilinglijst zien staan.

‘Je bedoelt mijn moeder vermoorden? O ja, zeker weten.’ Ze keek hem somber aan. ‘Ik snap niet waarom ze niet gewoon een handtas heeft gedoneerd. Dat doet iedereen. Ik word vast gekocht door een vrouwenhandelaar, of misschien wordt er wel helemaal niet op me geboden. Ik weet eigenlijk niet wat erger is.’

Hij grijnsde. ‘Ik zal niet toestaan dat je publiekelijk vernederd wordt. Ik bied mee tot een maximum van zes pond vijftig.’

‘Wat ben je ook een goedzak.’

‘Trouwens, leuk dat van je ouders.’ Hij knikte in de richting van Cass en Jack, die zichtbaar gelukkig waren. ‘Zelfs een cynicus als ik zou er weer vertrouwen in de liefde van krijgen.’

‘Ik dacht dat je iets had met die medespeelster van je.’ Cleo wist dat hij net klaar was met een film die All the Way heette.

Hij trok een gezicht. ‘Dat is een publiciteitsstunt van de studio. Ik zou nog liever iets met Cruella de Vil hebben.’ Hij keek haar aan. ‘En jij? Niks geworden met die man waar je toen zo gek op was?’

Cleo slikte. Ze was nog steeds gek op Joel, maar dat bracht haar weinig goeds. Ze wou dat ze hem uit haar hoofd kon zetten, misschien dat ze zich dan eindelijk niet meer zo ongelukkig zou voelen.

Toen ze dacht aan de laatste keer dat ze hem had gezien en aan wat voor figuur ze toen had geslagen, schudde ze haar hoofd. ‘Nee, niks.’

‘Je had mij moeten nemen toen je de kans had,’ zei hij in alle bescheidenheid. ‘O wauw...’

‘Wat?’ vroeg ze, toen ze zag dat hij over haar schouder keek. ‘Wat wauw?’

‘Sorry. Ik dacht dat ik iemand zag.’ Het klonk alsof hij met zijn gedachten mijlenver weg was. ‘In Amerika heb je nu een reclame voor een of andere nieuwe shampoo. Ik weet dat het stom klinkt, maar toen ik dat meisje in die advertentie zag, kreeg ik zo’n maf gevoel... alsof ik haar kende. Wat natuurlijk niet zo is.’ Hij keek haar verontschuldigend aan, iets wat ongewoon voor hem was. ‘Maar ik zou haar best willen kennen.’

‘Ja en?’

‘Ik weet het niet zeker, maar volgens mij zag ik haar net.’ Hij beschreef haar. ‘Ze is mager en heeft lang donker haar. Prachtige ogen. Een zwarte jurk.’

‘Zo te horen Cruella de Vil.’ Cleo draaide zich om en liet haar blik over de menigte glijden. Nog geen seconde later greep Dino hard haar pols beet. Toen ze hem geschrokken aankeek, zag ze dat hij stond te blozen als een puber.

Hij mompelde: ‘Mijn god, daar heb je...’

‘Hoi,’ zei een verlegen stem achter Cleo.

Cleo grinnikte toen ineens alle puzzelstukjes op hun plaats vielen. ‘Ik weet niet of je je het nog herinnert,’ zei ze tegen Dino, ‘maar ik heb ooit tegen je gezegd dat ik je wel wilde voorstellen aan een vriendin van me als je eens een keer iemand met een echt chagrijnige kop wilde zien. Dus bij deze, Dino, dit is Linda.’

Linda, die als een krankzinnige stond te stralen en haar ogen blijkbaar niet van Dino kon afhouden, zei: ‘Ik heb helemaal geen chagrijnige kop meer.’

Een paar kilometer verderop, in het bovenhuis in Islington, waar ze na het vertrek van Jack weer was gaan wonen, lag Imogen in bad te luisteren naar de nieuwste cd van Coldplay en liet haar tranen de vrije loop. Niet dat een van de songs ‘hun liedje’ was geweest – het album was pas vorige week uitgekomen – maar de teksten waren zo herkenbaar dat ze er iedere keer weer om moest huilen.

Na haar bad zette ze een tagliatelle-schotel van Marks & Spencer in de magnetron en schonk een glas witte wijn in. Ze deed de tv aan en zapte langs wat zenders, in de hoop iets tegen te komen wat ook maar een beetje om aan te zien was. Daarna draaide ze nog een keer de cd van Coldplay, ging op de bank zitten en staarde meer dan tien minuten naar de kale muur, beseffend dat ze er niet meer onderuit kon. Ze kon het niet langer uitstellen. Het moest gebeuren.

Het was raar om precies dezelfde handelingen te verrichten die ze al zo vaak had verricht, alleen nu met gemengde gevoelens over het mogelijke resultaat. Gezeten op de rand van het bad, met haar gele badjas strak om zich heen getrokken, sloeg ze haar armen om haar knieën en telde langzaam tot zestig. Toen telde ze nog een keer tot zestig. En nog een keer.

En toen zag ze het. Het duidelijke roze streepje waarvan ze zo vaak had gehoopt dat het zou verschijnen, was er nu echt. Niet lichtroze, maar felroze. Zo te zien was ze niet zomaar zwanger, ze was heel erg zwanger.

Terwijl ze als in trance de huiskamer weer in liep, verscheen Jacks gezicht op tv. Ze had er een gewoonte van gemaakt om al zijn programma’s op te nemen en steeds opnieuw af te spelen om zich wat dichter bij hem te voelen. Niet dat het werkte.

Vol wanhoop sloot ze haar ogen. Het was uitgesloten dat dit Jacks kind was. Tijdens hun laatste weken samen was zijn belangstelling voor haar al sterk afgenomen en dus ook hun seksleven. Dat was deels de reden dat ze zich op Sean had gestort, alleen had hij haar ook afgewezen.

Ze stond op, bekeek haar spookachtige verschijning in de spiegel en dacht bij zichzelf dat ze blij moest zijn dat ze niet onvruchtbaar was, want daar was ze vaak bang voor geweest.

Maar verdomme, ze zou een stuk blijer zijn als dit haar niet was overkomen met Damien Maxwell-Horne.