32

‘Dus je bent van plan om de hele zomer in Engeland te blijven.’ Imogen controleerde haar aantekeningen en keek nog een keer of het bandje wel meeliep, want ze kon zich geen fouten permitteren. ‘Maar de opnames van Crackshot zullen hooguit zeven of acht weken in beslag nemen. Dus wat zijn je plannen voor de rest van je tijd hier?’

God, wat was Dino Carlisle een stuk. En het was een ware openbaring om hem in levenden lijve te zien. Aangezien hij meestal werd gecast in de rol van onoverwinnelijke held, was ze er automatisch van uitgegaan dat hij een sportschoolfanaat zou zijn zonder enig gevoel voor humor en dom bovendien. Nu ze echter in zijn weelderige suite op de vijfde verdieping van het intimiderend chique Lanesborough zat, was ze behoorlijk onder de indruk van de ontvangst die ze had gekregen, en van het feit dat Dino Carlisle stukken charmanter en toegankelijker bleek dan ze had gedacht.

‘Wat mijn plannen voor de rest van mijn tijd hier zijn?’ Hij keek haar aan met een beslist niet humorloze fonkeling in zijn groene ogen. ‘Bedoel je mijn echte plannen of de plannen die we gaan verzinnen voor je geachte lezerspubliek?’

Tussen Imogens borsten gleden zweetdruppeltjes naar beneden. Ze hoopte maar dat ze er niet zo warm uitzag als ze zich voelde.

‘Vertel jij me nu maar gewoon wat je plannen zijn, dan beslis ik wel hoeveel ervan mijn geachte lezerspubliek aankan,’ zei ze met een nuffig lachje.

‘Oké.’ Hij lachte ook. ‘Nou ja, gewoon wat oude vrienden opzoeken, denk ik. En hopelijk een paar nieuwe vrienden maken. Sorry, maar staat de verwarming soms te hoog? Vind je het te warm hier?’

‘Eh, een beetje wel...’

‘Mijn fout.’ Hij lachte zijn Hollywood-witte tanden bloot. ‘Je hebt je gekleed voor een mistige aprilochtend in Londen, en nu zit je te puffen in mijn Californische zomer.’ Met een overdreven Amerikaans accent vervolgde hij: ‘Sorry, maar ik ben gewoon een egocentrische, slechtgemanierde, domme acteur. Ik zal een paar ramen openzetten.’

Imogen raakte al wat meer op haar gemak. Ze trok haar grijze jasje van Jasper Conran uit en stond toe dat hij het van haar aannam. Als een echte Californiër droeg hij een casual wit overhemd en een afgedragen Levi’s. Zijn zongebruinde huid was verleidelijk, net als zijn hele lichaam trouwens. Ze moest zich gewoon bedwingen om die huid niet even aan te raken.

Snel richtte ze haar aandacht weer op het interview. ‘Goed, laten we verdergaan.’ Ze keek even in haar aantekeningen. ‘Je agent zei dat ik een halfuur had, en je hebt het vast heel...’

‘Ach, je moet niet naar die man luisteren.’ Met een ontwapenend lachje keek Dino haar aan, terwijl hij languit op zijn zij op de gele bank ging liggen. ‘Dat zegt hij alleen maar om de indruk te wekken dat ik heel belangrijk ben. Net als Garbo vroeger. Hoe minder je je laat zien, hoe fanatieker ze je blijven volgen.’ Hij knipoogde. ‘Maar dat is allemaal onzin. Je mag zo lang blijven als je maar wilt.’

Imogen vermaakte zich opperbest. Het interview verliep fantastisch, Dino Carlisle gedroeg zich al bijna twee uur als een perfecte gastheer, en roomservice had gezorgd voor een heerlijke lunch van asperges, zeebaars met gember en frambozenbrûlée. Dino had zelfs niet gewild dat zij de rekening betaalde.

‘Waarom? Ik vind dit hartstikke leuk,’ had hij geprotesteerd. ‘Dus het minste wat ik kan doen, is je op een lunch trakteren.’

Hij was echt een ontzettend aardige man. En ook heel charismatisch. Zich lavend aan zijn onverdeelde aandacht, knikte ze glimlachend toen hij haar nog een glas witte wijn aanbood. Het was altijd goed voor je ego als een man met je flirtte. En wanneer die man niemand minder was dan Dino Carlisle, was het bijna onmogelijk om er weerstand aan te bieden.

Het was ook bijna onmogelijk om niet terug te flirten. Toen Imogen naar beneden keek, zag ze dat ze zonder nadenken haar schoenen had uitgeschopt. Haar rok was een paar centimeter omhooggeschoven, en ze had een wat comfortabeler houding aangenomen, half opzij, met haar ene been onder haar andere getrokken. Over lichaamstaal gesproken. Ze had zichzelf behoorlijk verraden.

Terwijl ze vooroverleunde om een nieuw bandje in de cassetterecorder te stoppen, die op de salontafel tussen hen in stond, probeerde ze zich weer te concentreren op de vragen die ze hem wilde stellen. O help, het volgende onderwerp op haar lijstje was ‘seksleven’.

Ze haalde diep adem. ‘Oké, vriendinnen. Ik weet dat je je privéleven graag privé houdt, maar is er op het ogenblik een speciaal iemand in je leven?’

Onder de warrige zwarte haardos bewogen zijn wenkbrauwen even. ‘Dat is nog eens een vraag.’ Wat zachter vervolgde hij: ‘Tja, wat kan ik zeggen? Misschien?’ Hij aarzelde. ‘Of hopelijk?’

‘Dat klinkt wel heel mysterieus.’

‘Sorry, maar ik wil niet per se mysterieus overkomen.’ De manier waarop hij haar aankeek, maakte dat ze ineens een droge keel kreeg. ‘Het punt is dat ik het zelf niet weet. Ik weet dat ik een speciaal iemand heb leren kennen, ik weet alleen niet wat ze voor mij voelt. Het is nog in een heel pril stadium, snap je.’ Hij zweeg even en zei toen: ‘Ach, wat klets ik eigenlijk. Ik ken haar net een paar uur.’

Hemeltje. Imogens hart ging als een gek tekeer. Het zweet stond in haar handen. Ze merkte dat ze haar blik niet van die betoverende groene ogen kon afhouden. Verdomme, ze leek wel een konijn in het licht van koplampen.

‘En voordat je het vraagt, nee, ik maak er geen gewoonte van om mooie journalistes te versieren.’

Om tijd te rekken vroeg ze: ‘O nee?’

‘Nee.’ Hij keek haar met een treurig lachje aan. ‘Dat is een gevaarlijke hobby. Je weet nooit of ze je niet voor de gek houden. Het zou een hele klap voor je ego zijn als je denkt dat je met vlag en wimpel bent geslaagd en dan later in de krant moet lezen dat de laatste keer dat ze zo’n beroerde tijd in bed hebben gehad, was toen ze geveld waren door de griep.’

Ze wist er een beverig lachje uit te persen en haalde toen diep adem. ‘Hoe kun je weten of ik dat ook niet zou doen?’

‘Dat weet ik ook niet. Ik denk alleen dat ik voor jou het risico wel wil nemen.’ Hij keek haar met glinsterende ogen aan. ‘En ik hoop ook dat je geen reden zou hebben om dat te schrijven. Ik weet niet of je wel beseft hoezeer ik me tot je aangetrokken voel, maar...’

‘Hou op,’ zei ze bedroefd. ‘Zeg alsjeblieft niks meer. Het spijt me, je bent echt een van de aardigste mannen die ik ooit heb ontmoet, maar je moet nu ophouden. Ik heb al een vriend. En ik hou van hem. Ik voel me natuurlijk enorm gevleid door dit alles...’ Haar vage gebaar omvatte ook Dino. ‘Maar het kan niks worden. Ik ben... bezet. En ik zou Jack nooit ontrouw kunnen zijn.’

Cleo had zwaar de pest in. ‘Nou, dan heb je vast niet genoeg je best gedaan,’ mopperde ze.

Dino liet zich niet van zijn stuk brengen. Hij grijnsde. ‘Wel waar. Ik heb alles gegeven, zoals jullie Britten altijd zo raar zeggen. En al zeg ik het zelf, ik was fantastisch. Maar ze heeft me gewoon botweg afgewezen. Ze verontschuldigde zich er zelfs voor, maar ze zei dat ze te veel van je vader hield om hem te bedriegen. Ik vond dat eigenlijk wel schattig.’ Om Cleo nog kwader te maken, voegde hij er expres aan toe: ‘En ze was ook helemaal niet zo’n lelijke heks als je had gezegd. Ze is heel aantrekkelijk, ze heeft een mooi lichaam en ze is heel gezellig...’

‘Fijn, laten we hopen dat ze een mooi in memoriam voor je schrijft.’ Cleo pakte een blauw kussen met kwastjes en duwde het in zijn gezicht.

‘Maar nu weet je in elk geval dat ze echt van je vader houdt,’ protesteerde hij, toen hij eindelijk weer mocht ademhalen van haar. ‘Misschien niet het resultaat waar je op hoopte, maar het lijkt me toch een hele geruststelling.’

‘Wat een stomme opmerking!’ riep Cleo. ‘Wat kan mij het nou bommen of Imogen Trent wel of niet van mijn vader houdt. Ik wil alleen maar dat hij niet meer van haar houdt!’

Dino en Cleo hadden elkaar twee jaar daarvoor leren kennen op een dodelijk saai feest in New York ter ere van de lancering van een nieuw parfum. Het parfum, dat was vernoemd naar en zogenaamd bedacht door een strakgetrokken, verslaafde, filmster van in de vijftig, werd aangeprezen als dé nieuwe geur van het jaar.

Toen Cleo de balzaal in kwam lopen waar de lancering plaatsvond, en het parfum voor het eerst rook, had ze gezegd: ‘Ik vind het naar ezelpoep ruiken.’

Helaas had ze de drastisch verbouwde filmster van middelbare leeftijd, die op nog geen meter afstand van haar stond, niet herkend. De ster, die viel op jonge jongens en die voortdurend doodsbang was dat haar toy boys bij haar zouden worden weggelokt door oogverblindende meisjes van achttien, had zich omgedraaid, Cleo met vuurspuwende walloze ogen aangekeken en gezegd: ‘Jij daar. Engelse trut met je grote mond. Wegwezen.’

‘O shit...’ Cleo begreep meteen haar vergissing. Met haar hand voor haar mond staarde ze verbijsterd naar de woedende vrouw voor haar. ‘Sorry, ik bedoelde het niet zo. Uw parfum ruikt echt niet naar ezelpoep...’

‘Wegwezen,’ beet de ster haar toe, terwijl ze snerend haar kronen ontblootte.

‘Maar...’

‘Kom.’ Dino Carlisle, die Cleo nog nooit eerder had ontmoet, had haar arm beetgepakt en haar mee naar de uitgang getrokken.

‘Dino!’ gilde de ster, die had gehoopt dat Dino haar volgende toyboy zou zijn. ‘Je kunt toch niet zomaar weggaan...’

De paparazzi, blij dat er eindelijk iets fotogenieks gebeurde, knipten er lustig op los.

‘Oké, laten we maken dat we hier wegkomen,’ zei Dino tegen een sprakeloze Cleo. Op luide toon, zodat de journalisten het konden horen, vervolgde hij: ‘Dan gaan we ergens naartoe waar het niet naar de Eau de Zoo ruikt.’

Sinds die avond waren ze dikke vrienden, en hun vriendschap werd nog eens verstevigd door het besef dat er totaal geen seksuele aantrekkingskracht tussen hen was, hoe leuk ze elkaar ook vonden.

‘Ik snap het gewoon niet,’ had Dino op een keer gezegd, geamuseerd, maar tegelijkertijd stomverbaasd. ‘Je bent bloedmooi, en ik hou heel veel van je... dus waarom val ik niet op je?’

‘Misschien ben je wel homo.’

Hij had haar ontzet aangekeken. ‘Echt niet.’

‘Ach, wat maakt het uit?’ Cleo had lachend haar schouders opgehaald. ‘Ik val ook niet op jou. Waarschijnlijk zijn we in een vorig leven broer en zus geweest.’

En dat was dat geweest.

Dino was echter niet van plan zich door de koppige Cleo op zijn kop te laten zitten. Ze had haar best gedaan om Imogen in de val te laten lopen en dat was mislukt. Dat moest ze maar gewoon onder ogen zien. Terwijl hij het kussen waarmee ze hem had proberen te smoren, weglegde, zei hij: ‘Je bent heel onredelijk. De hele bedoeling van die tests van jou is toch dat je wilt dat mensen gelukkig zijn en niet vreemdgaan. Je zei dat je het zo deprimerend vond dat iedereen zakte. Dus je zou nu juist blij moeten zijn dat er eindelijk eens iemand is geslaagd.’

‘Zelfs als dat de vriendin van mijn vader is?’ zei ze somber. ‘O Dino, ik weet best dat ik mijn vertrouwen in de mensheid weer wilde herstellen, maar ik wilde niet dat dat door die stomme Imogen Trent zou gebeuren!’