33

De zesde en laatste aflevering van Sean Mandeville On Show was af. In elk deel van een halfuur waren ook opnames van achter de schermen te zien, waarin Sean zich oplaadde voor een optreden of zich na afloop probeerde te ontspannen. Om zijn naam eer aan te doen, stikte het in iedere aflevering van de meisjes die hem konden helpen zich te ontspannen. Toen een paar dagen voordat de laatste aflevering zou worden opgenomen, het Pandora-verhaal eindelijk naar buiten kwam, wilde de producer haar er ook graag in hebben.

‘Anders is het niet actueel,’ legde hij Sean uit. ‘De mens achter de ster, dat willen ze zien. Zorg dat die meid hiernaartoe komt.’

Pandora voelde zich echter nog steeds gekwetst over Seans beschuldiging dat ze een graantje wilde meepikken van zijn roem. Ze was dan ook onwrikbaar in haar weigering om mee te werken.

‘Het zijn maar twee minuutjes,’ drong de producer door de telefoon aan. Dat Pandora zwart was, maakte het in zijn ogen alleen maar extra interessant. ‘Je hoeft niet eens naar de club te komen. We kunnen je ook thuis filmen.’

‘Sorry,’ zei Pandora. ‘Maar nee. Het is Seans serie, niet die van mij.’

‘Maar jij hoort bij Sean,’ bracht de producer haar in herinnering. ‘Dat soort dingen willen mensen weten. Ze willen graag zien wie je bent.’

Ja, zodat ze me achter m’n rug kunnen uitlachen en zich afvragen wat Sean in vredesnaam ooit in me heeft kunnen zien, dacht ze bedroefd.

‘Alsjeblieft?’ slijmde de producer.

‘Nee. Zeg maar gewoon tegen iedereen dat ik zwanger ben en op een walvis lijk,’ zei Pandora. ‘En dat is geen prettige aanblik. Dat wil ik ze niet aandoen.’

Om het eind van de opnames te vieren, werd er de vrijdag daarop een feest gegeven in Comedy Inc. Tegen tienen barstte de club al bijna uit zijn groezelige, doorrookte voegen.

Sean kwam tot de conclusie dat het maar beter was dat Pandora thuis was gebleven. Hij had geen flauw idee waarom ze per se niet gefilmd had willen worden, maar dat ze ook niet naar het feest wilde komen, was ongetwijfeld verstandig nu het zo druk bleek te zijn.

Het betekende ook dat hij plezier kon maken zonder zich voortdurend om haar te moeten bekommeren en zich af te moeten vragen of ze zich wel vermaakte. Niet dat hij dat erg vond, dacht hij snel, maar zo was het nu eenmaal. Pandora kende hier niemand, terwijl hij zo’n beetje iedereen kende.

Op dat moment werd zijn aandacht getrokken door een gezicht aan de andere kant van de zaal. Het was het gezicht van een van de weinigen hier die hij niet kende, maar wel onmiddellijk herkende...

Nadat Linda Lazenby haar verloving met Colin had verbroken, was ze tot de ontdekking gekomen dat single zijn ook niet altijd meeviel. Ze was totaal niet voorbereid geweest op de golf van eenzaamheid die haar had overspoeld – sinds haar veertiende was ze gewoon van de ene relatie in de andere gerold – en ze had daarom steeds meer opdrachten aangenomen, in een paniekerige poging eraan te ontsnappen. Slechts de angst voor Cleo’s woede als ze Colin om vergiffenis zou vragen, had haar ervan weerhouden om zich weer in zijn ontrouwe armen te storten.

Cleo had haar er echter niet voor gewaarschuwd dat het zo afschuwelijk kon zijn om jong, vrij en single te zijn. Dat ze de afgelopen zes weken in New York had gezeten, had ook niet echt geholpen. De mannen in New York waren echt afstotelijk. Nu ze weer in Londen was, had ze op dat vlak echter nog geen verbeteringen gezien. Help, dacht ze met een nieuwe steek van angst, zal ik ooit weer een leuke man tegenkomen?

En toen zag ze Sean Mandeville haar kant uit komen lopen, en haar hart sloeg een keer over. Niet dat het een verrassing was dat hij hier was, want dit feest was ter ere van hem, maar dat hij zo aantrekkelijk was, had ze niet verwacht. En het leek er echt op dat hij doelbewust op haar afkwam.

‘Sorry,’ zei hij. ‘Dit is alleen voor genodigden.’

‘O...’ Ze legde geschrokken een hand op haar borst. Omdat ze chronisch onzeker was, kwam het geen seconde bij haar op dat hij misschien een grapje maakte. ‘Maar ik bén uitgenodigd. Echt waar. Ik ben hier met Margo Hamilton, maar zij is naar de wc of zo...’

‘Rustig maar.’ Van dichtbij kon Sean de angst in de amandelvormige violetblauwe ogen zien. ‘Natuurlijk ben je uitgenodigd. Ik kwam je alleen even begroeten, omdat ik weet dat je een vriendin van Cleo bent.’ Hij grijnsde. ‘Dus hallo, vriendin van Cleo. Ik ben Sean.’

‘O.’ De angst verdween uit haar ogen. Opgelucht dat ze er niet uit zou worden gegooid, maar ook niet goed wetend wat ze nu moest doen, schudde ze Seans hand zo hard dat de ketting om haar middel rammelde als de sleutelbos van een gevangenbewaarder. ‘Ja, Cleo en ik kennen elkaar al jaren. Ze is fantastisch, hè?’

‘Hm.’ Hij keek haar bedenkelijk aan. ‘Niet als je haar broer bent.’

‘Wat leuk om je eindelijk te leren kennen,’ ratelde ze door, zo onder de indruk van hem dat ze niet meer helder kon denken. ‘Ik heb Cleo tijden geleden al eens gevraagd om ons aan elkaar voor te stellen, maar dat wilde ze niet.’

‘O nee?’ Hij trok een wenkbrauw op. ‘Waarom niet?’

‘O... eh...’

Hij keek haar geamuseerd aan. ‘Laat me eens raden. Ik ben de grote boze wolf.’

‘Zoiets, ja. Hoewel ik zeker weet dat dat vast niet zo is...’

Ernstig zei hij: ‘Ja, ik word vaak verkeerd begrepen.’

‘Daar heb je Margo al.’

Toen Sean omkeek, zag hij Margo Hamilton door de menigte komen aanlopen. Margo was het type model waar hij totaal niet op viel; ze kwam uit Texas, ze was groter dan hij, wat natuurlijk al helemaal niet kon, en ze had ook nog eens een grote mond.

‘Ze heeft haar jas aan.’ Linda klonk ongelukkig. ‘O, zo te zien gaan we weg.’

Voordat de bazige Margo zich ermee kon bemoeien, zei Sean snel: ‘Je hoeft toch niet weg omdat zij weggaat? Heb je soms zin om straks iets met me te gaan eten? Om te vieren dat we elkaar eindelijk hebben leren kennen, tegen alle verwachtingen en de wensen van mijn bemoeizuchtige zus in?’ Hij glimlachte.

Godzijdank zat Cleo deze week in Milaan, veilig ver weg.

‘Kom Linda, dan gaan we. We zijn hier nu lang genoeg geweest. O, hallo Sean,’ begroette Margo Sean koeltjes. Hun afkeer was geheel wederzijds.

Linda keek zenuwachtig van de een naar de ander. Seans bemoedigende knikje ging vergezeld van een nauwelijks merkbaar glimlachje.

Margo wilde al gehaast naar de uitgang lopen.

‘Ik vind het hier wel leuk eigenlijk.’

Linda flapte de woorden eruit, in de wetenschap dat Sean niets zou zeggen en het verder aan haar overliet. Het was doodeng, maar ook opwindend.

‘Waar heb je het over?’ Margo keek haar met samengeknepen ogen aan. Dit was voor het eerst dat ze merkte dat Linda zoiets als een eigen mening kon hebben.

‘Ga jij maar, ik blijf hier.’ Linda dacht aan Cleo, die haar vaak genoeg had gezegd dat ze voor zichzelf op moest komen. En wat was nou een beter moment, nee, een betere man om daarmee te beginnen dan Cleo’s eigen fantastische broer, dacht ze trots.

‘Heb je soms gedronken?’ vroeg Margo boos.

‘Alleen cola light.’

‘Toe Linda, volgens mij moeten we echt...’

‘Ik pas wel op haar.’ Het zenuwachtige gedoe amuseerde Sean. Hij sloeg zijn arm om Linda’s bevende, dunne middel. ‘Bij mij is ze veilig.’

Toen Cleo drie dagen later terugkwam uit Milaan, kreeg ze het natuurlijk meteen te horen. Dezelfde middag had ze een modeshow in het Four Seasons voor Children in Need, en Linda, een van de andere supermodellen die haar bijdrage aan het goede doel leverde, begroette haar enthousiast. ‘O, je bent terug! Wat fijn! Je raadt nooit wat ik een paar dagen geleden heb...’

Cleo hoopte met heel haar hart dat het niet was wat ze dacht. Op vlakke toon zei ze: ‘Het is Sean, hè? Linda, wat je ook hebt gedaan, doe het in godsnaam niet weer. Ik vind het al ongelooflijk dat je überhaupt met hem hebt gepraat!’ jammerde ze. ‘Ik had je nog zo gezegd dat je je niet meer met klootzakken moest inlaten!’

‘Ik weet het, ik weet het.’ Linda keek haar ernstig aan. ‘Maar daar gaat het juist om... Hij is geen klootzak! O Cleo, hij is echt heel aardig en...’

‘Gelul!’ zei Cleo, waarmee ze een van de organisatoren van de show de stuipen op het lijf joeg. De kleine man deinsde geschrokken naar achteren.

‘Sean zei al dat je dat zou zeggen.’ Linda schudde bedroefd haar hoofd. Haar roze tafzijden rok kraakte meelevend mee. ‘Nou ja, niet precies gelul, maar hij wist wel dat je raar zou reageren.’

‘Nou, ik ga nog veel raarder doen wanneer ik hem te pakken krijg.’

‘Je zou toch op zijn minst een beetje blij voor mij kunnen zijn.’ Linda, gekwetst door Cleo’s onaardige houding, kreeg tranen in haar zwaar opgemaakte ogen. ‘Je weet hoe ongelukkig ik was na...’

‘Nadat je Colin eruit hebt gegooid.’ Stank voor dank, dacht Cleo wanhopig. ‘Ja, dat weet ik, maar als je iets met mijn broer begint, ben je nog verder van huis. Hij zal je ongelukkiger maken dan Colin ooit had gekund. Je zult echt doodongelukkig worden.’

‘Jij bent zijn zus, jij begrijpt het niet.’ Linda hield koppig voet bij stuk. De avond met Sean was een van de mooiste avonden van haar leven geweest. ‘Hij gaf me het gevoel dat ik leefde... dat ik speciaal was...’

‘Ja, dat kan hij goed.’ Cleo wist dat ze wreed moest zijn. ‘Sommige mensen kunnen goed pianospelen, andere kunnen goed goochelen, en Sean kan meisjes goed het gevoel geven dat ze speciaal zijn.’

‘Eh.’ Achter hen kuchte de zenuwachtige organisator. ‘Miss Mandeville, ze wachten op u in de kleedkamer. Wilt u met me meelopen?’

Linda, die probeerde assertief te zijn, had er een zware dobber aan. ‘Oké, misschien is het zo dat heel veel meisjes gek op hem zijn, maar ooit zal hij toch een keertje echt verliefd worden en een vaste relatie willen?’ flapte ze eruit. ‘En waarom kan dat niet met mij zijn?’

‘Allemachtig zeg! Heeft hij je gehersenspoeld of zo?’ riep Cleo geërgerd uit. ‘En Pandora dan?’

‘Wie?’ Linda begon te trillen. ‘Wie is Pandora?’

‘Toe zeg! Het meisje met wie hij samenwoont.’ Cleo wierp een woedende blik op de kruiperige organisator en richtte toen haar aandacht weer op Linda. ‘Het meisje dat hoogzwanger van hem is.’

‘Nee,’ jammerde Linda ongelovig. ‘Dat meen je niet.’

‘Wist je dat dan niet? Het heeft in alle kranten gestaan!’

Linda liep leeg als een oude ballon. De tafzijden rok kraakte nog een keer toen ze zich op een stoel naast het podium liet zakken. ‘Ik lees geen kranten. Ik lees alleen Vogue en Harpers.’

Dat was waar ook. Cleo, die zichzelf wel voor de kop kon slaan er niet aan gedacht te hebben dat Linda misschien niet van Pandora’s bestaan op de hoogte was geweest, sloeg haar armen om haar heen. ‘Sorry dat ik tegen je schreeuwde. Het is allemaal de schuld van die klootzak van een Sean. Deze keer vermoord ik hem echt.’

Linda’s mascara liep uit over haar gezicht.

Cleo knuffelde haar nog een keer. ‘Kop op, deze keer heb je in elk geval geen tijd gehad om echt iets met hem te beginnen.’

Linda keek haar met een bedroefd lachje aan. ‘O nee?’

Cleo zuchtte. ‘Jezus. Ben je met hem naar bed geweest?’

‘We zijn samen uit eten geweest, meer niet.’ Hikkend pakte Linda het handjevol tissues aan dat de verontruste organisator voor haar ophield. ‘Verder is er niets gebeurd. Ik ben niet met hem naar bed geweest.’

Nee, dat niet misschien, dacht Cleo, maar je bent al wel verliefd op hem. ‘Ik heb je voor hem gewaarschuwd.’

Linda knikte. ‘Hoe is ze, die Pandora? Wie is ze?’

‘Pandora is... niemand.’ Cleo bedoelde het niet kwaad, ze stelde alleen een feit vast. ‘Ze is gewoon heel aardig. En ze is zo stom geweest om iets met mijn broer te beginnen.’