8

The Cameron, een privésportschool in Hampstead, waarvan Rory Cameron de eigenaar was, beschikte over zes squashbanen, vier tennisbuitenbanen, een binnenbad, een sportzaal, een aerobicsstudio en een solarium. De bar op de eerste verdieping werd door een glaswand gescheiden van de aerobicsstudio, zodat degenen in de bar de pasjes van de sportende vrouwen konden bewonderen. Dat was ook de reden dat de vrouwen altijd piekfijn gekleed gingen in designergympakjes met bijpassende nagellak. Echt zweten werd niet op prijs gesteld. Net zomin als onopgemaakte gezichten.

Hoewel Jack Mandeville de manier waarop de meeste vrouwelijke leden van de club zich uitdosten, ronduit lachwekkend vond, was de sportschool goed uitgerust en handig dichtbij, en bovendien was hij bevriend met Rory Cameron. Ook was het een plek waar hij zich kon ontspannen zonder te worden aangegaapt door opgewonden fans. De leden van The Cameron waren niet van het aangapende soort, tenzij je het aan de bar zitten en naar de aerobicsles kijken daaronder schaarde.

Jack zat het liefst met zijn drankje op het zonnige terras dat uitkeek op de perfect onderhouden grasbanen. Hij zat er met Benny, zijn vaste squashpartner, te kletsen of volkomen onsystematisch het cryptogram uit de Telegraph in te vullen, of gewoon ontspannen van het uitzicht te genieten.

Vandaag had hij zijn cryptogram bij zich, want Benny had meteen door gemoeten naar een directievergadering in de city, iets waar hij helemaal geen zin in had gehad. Jack, blij dat hij helemaal nergens heen hoefde op zo’n bloedhete dag, wandelde naar zijn lievelingstafeltje met uitzicht op baan één, zette zijn zonnebril op en sloeg de krant open op de goede pagina.

‘Weeën op een paard?’ zei een stem vlak achter hem een paar minuten later. ‘Vijftien horizontaal. Zadelpijn.’

Het paste wel. Jack zag hoe zijn vingers zich om de balpen vastklemden en als verstijfd boven de puzzel bleven hangen. Toen hij opkeek, zag hij Imogen Trent naar hem lachen alsof er nooit een woordenwisseling tussen hen had plaatsgevonden.

Ze zag eruit alsof ze net een aerobicsles achter de rug had en zich daarvoor nog had uitgesloofd ook. Hoewel ze haar lange rode haar met een groen lintje in een paardenstaart had gebonden, hingen er losse, vochtige slierten over haar voorhoofd. Met haar rode wangen en nog steeds licht hijgend leek ze jonger dan op het feest, toen ze zwaar opgemaakt was geweest. Ze droeg een lichtgrijs vest met capuchon over een geel gympakje met witte stippen en een donkerblauwe korte broek. Het pleitte voor haar dat ze niet net als alle andere vrouwen van die precies bij elkaar passende sportkleding droeg. Toch was het hem liever geweest als ze was weggebleven.

‘Ik zag je net aan de bar staan.’ Imogen blies een streng haar uit haar ogen en steunde met haar ellebogen op de rugleuning van de stoel tegenover hem. ‘Terwijl ik aan het zwoegen was in de martelkamer daarachter. Het leek me beter om je even te waarschuwen dat ik hier was. Anders zou je nog schrikken.’ Zonder een spoortje berouw keek ze hem aan en zei toen: ‘O, zo te zien heb ik je dag verpest, hè?’

Jack klemde zijn lippen even op elkaar en zei toen: ‘Ik neem aan dat dit toeval is?’

‘Ah, je wilt weten of ik niet een keertje ’s nachts heb ingebroken in Rory’s kantoor om een blik op de ledenlijst te werpen, en toen ik jouw naam tegenkwam vervolgens een smak geld op tafel heb gelegd om lid te kunnen worden van deze club?’ In werkelijkheid was het veel eenvoudiger geweest; op het feest had ze Benny horen praten over zijn laatste partijtje squash met Jack. Het leek haar echter niet nodig om hem dat te vertellen. Ze trok haar wenkbrauwen op, zogenaamd geschokt. ‘Ik weet wel goedkopere manieren om jou te ergeren, mocht ik dat willen.’ Haar aandacht werd afgeleid door de richting van zijn blik. ‘Waar kijk je naar? O god, zie je een wesp?’

Jack zat naar haar lichtbruine, slanke benen te kijken. Hij wist dat hij dat niet moest doen, maar hij kon zich gewoon niet beheersen. Hij boog zich over de tafel heen, likte aan zijn duim en streek er toen mee over haar scheenbeen.

Zo verbaasd dat ze niet eens achteruit stapte, keek ze naar de spierwitte streep die achterbleef op de plek waar hij het kleurtje had weggeveegd.

‘Eigenaardig,’ merkte Jack op. ‘We kregen het niet uit het tapijt, maar je veegt het zo van je huid.’

Imogen kreeg een knalrood hoofd. Verdomme. Met een abrupt gebaar trok ze de stoel naar achteren en ging zitten. ‘Hoor eens, dat spijt me echt. Ik vond het echt vreselijk, maar ik wilde niks zeggen omdat je al zo kwaad op me was...’ Ze schoof ongemakkelijk heen en weer. ‘Nou ja, ik durfde niks te zeggen.’

Slechts met fanatiek schrobben en boenen én met Vanish had Mrs. Bedford de vlek de volgende ochtend uit het tapijt weten te krijgen. Jack vond dat Imogen zich nog wel een paar minuten schuldig mocht voelen. Hij zette zijn zonnebril af en stond op. ‘Zo te zien kun je wel iets te drinken gebruiken. Wat zal het zijn?’

‘Weet je waar jij op lijkt?’ Haar blos was verdwenen. Terwijl ze hem aankeek, schudde ze gefrustreerd haar hoofd. ‘Je lijkt precies zo’n politieman die bij het verhoor dan weer heel aardig doet en dan weer heel vervelend. Doe je dat soms expres om mij van mijn stuk te brengen?’

Hij glimlachte. ‘Misschien ben ik wel gewoon benieuwd of je verder nog iets hebt op te biechten.’

Op het podium was Sean bezig met zijn condoomgrap. ‘Neem nou bijvoorbeeld Rupert, een oude vriend van me,’ zei hij, vol bewondering zijn hoofd schuddend. ‘Rupert is een enorme charmeur. Hij komt overal mee weg. Vorige week, op een feest, wist hij zijn vriendin over te halen om hem haar laatste condoom te lenen...’

Ineens was hij helemaal de draad kwijt. Achter in de club was een deur opengegaan, en er kwam een groepje laatkomers binnen. Hoewel hij door de rook die boven het publiek hing zo goed als niets kon zien, maakte zijn hart een hoopvol sprongetje. Het kon bijna niet anders of de vrouw helemaal links was Pandora. En wat nog beter was: niemand van de anderen was lang genoeg om haar grote blonde vriend te kunnen zijn – als ze het al was dan.

Als ze het was. Er was geen enkele manier om daarachter te komen, tenzij hij tegen de toneelmeester zou roepen dat het licht aan moest. En omdat dat echt niet kon, zat er niets anders op dan gewoon zijn show af te maken. Gelukkig hoefde hij nog maar een paar minuten.

En gelukkig wist zij niet hoe lang hij vorige week in zijn auto had zitten wachten in de hoop haar te zien, bedacht hij opgelucht. Als ze had geweten dat hij als de eerste de beste randdebiel voor The Moon and Sixpence had rondgehangen, dan was zijn image als stoere jongen mooi naar de haaien geweest.

Dat deed er echter allemaal niet meer toe, want ze was er. Het was echt Pandora die samen met een groepje vrienden halverwege zijn optreden was binnengekomen. Het enige wat hij hoefde te doen, was naar haar toe lopen, haar nonchalant begroeten en verdergaan met waar ze waren gebleven.

O ja, en deze keer kon hij haar beter niet onder het bloed spuwen.

Beneden sloeg een klok drie keer. Sean lag op zijn rug in bed, met een hand onder zijn hoofd, door de half dichte witte gordijnen naar de bijna volle maan te staren. De inktzwarte hemel was bezaaid met sterren. Ergens buiten jammerde een kat. Sean, die wakkerder was dan ooit, vroeg zich af of hij uit bed kon stappen zonder Pandora wakker te maken.

De avond was als in een droom verlopen; hij kon nog steeds nauwelijks geloven wat er was gebeurd. Toen Pandora oprecht blij had geleken om hem na het optreden te zien, had hij haar op een etentje getrakteerd in het idioot dure Caviar Kaspiar. In haar zachtgroene zijden blouse en mooi ingetogen gerende zwarte rokje had ze er tegelijkertijd chic en vreselijk begerenswaardig uitgezien. In het restaurant had het hem grote moeite gekost om zijn handen thuis te houden. Ze zei niets over een vriendje, ex noch huidig, maar dat kon hem niets schelen. Ze was nu bij hem.

‘Je bent anders vanavond,’ had ze uiteindelijk bij de koffie gezegd. ‘Ik snap het niet. Hoe komt het dat je zo anders bent?’

‘Tja, wat zal ik zeggen?’ Hij grijnsde. ‘Ik heb je gemist.’

Ze hield de achterkant van haar gloeiend hete theelepeltje even tegen zijn pols. ‘Niet zo flauw, ik wil het echt weten.’

Toen moest hij het wel vertellen. ‘Je had je jurk uitgetrokken,’ zei hij eenvoudigweg. ‘Je zat daar in The Blue Goose, met die stomme regenjas strak om je heen getrokken, en al die tijd zat je jurk in je tas.’

Ze keek hem verbaasd aan. Toen glimlachte ze. ‘Ja en?’

‘Je was naakt onder die jas,’ legde hij uit. ‘En dat vertelde je me niet eens.’ Hij schudde zijn hoofd, opnieuw vol bewondering. ‘Ik vond dat zo... zo cool.’

‘Niet helemaal naakt, hoor,’ zei ze terloops.

‘Nou ja, je weet wat ik bedoel...’

‘Ik droeg een katoenen hemdje dat ik stevig in mijn gebreide onderbroek had gestopt.’

‘Pas op.’ Hij merkte dat hij niet kon stoppen met grijnzen. Terwijl hij haar vingers beetpakte die op het sneeuwwitte tafelkleed lagen, vervolgde hij: ‘Ik zou zomaar verliefd op je kunnen worden. Geloof je in liefde op het tweede gezicht?’

‘Wacht nou maar tot je me in mijn gebreide onderbroek hebt gezien,’ waarschuwde ze hem.

Het had geen zin; hij kon de slaap niet meer vatten, tenminste niet totdat hij een glas water had gedronken. Langzaam sloeg hij het dekbed opzij en stapte uit bed. Pandora’s blauwe badjas hing aan een haakje aan de deur. Sean, die het geen prettig idee vond om naakt door een vreemd huis te dwalen, trok hem aan.

Het was echt niet zijn bedoeling geweest om rond te snuffelen toen hij naar beneden ging, maar nadat hij zichzelf een glas ijskoud water had ingeschonken, was het niet meer dan logisch dat hij de huiskamer in liep om Pandora’s smaak in schilderijen, cd’s en boeken te bewonderen. Dat was gewoon gezonde nieuwsgierigheid, vond hij. Wanneer je voor het eerst had geslapen met een meisje dat je echt heel leuk vond, wilde je alles over haar weten. Het enige wat hij deed, was naar wat aanwijzingen zoeken, ontdekken dat ze van Tom Sharpe hield, van Aretha Franklin, van de impressionisten en van scrabble.

Op de volle schoorsteenmantel stonden een paar foto’s verstopt achter een roze kandelaar. Met twee vingers pakte hij ze heel voorzichtig op, bang dat hij anders de breekbaar uitziende vaas links ervan en het schoteltje vol regenboogkleurige knikkers rechts zou omstoten.

Het waren drie foto’s, vergezeld van een haastig geschreven briefje:

Pandora, ik moest je deze gewoon sturen. Wat een fantastische dag – we moeten het gauw een keertje overdoen! Liefs, Wendy

Sean bekeek de foto’s aandachtig. Op twee ervan waren Pandora en die blonde vriend van haar aan het dollen aan de rand van een azuurblauw zwembad. Op de eerste foto gooide ze een emmer water over hem heen. Op de tweede stond hij op het punt haar het water in te duwen.

Op de derde foto, waarschijnlijk door tarzan zelf genomen, zat Pandora op de rand van het bad, met haar voeten in het water, geflankeerd door een sproetig meisje met rood haar en een oudere man die eruitzag als een saaie ambtenaar. Ze lachten allemaal naar de camera, zichtbaar genietend van de zon en van elkaars gezelschap. Vooral Pandora, gekleed in het kleinste bronskleurige bikinietje dat Sean ooit had gezien, keek alsof ze de tijd van haar leven had. Bijna obsessief begon hij de andere twee foto’s weer te bekijken om het gezicht van de Amerikaans aandoende blonde hulk met zijn spierwitte tanden te bestuderen.

Er welde woede in hem op; woede en een gevoel van rivaliteit. Geschokt stelde hij vast dat hij jaloers was. Toen hij even later boven de vloer hoorde kraken, liet hij van schrik de foto’s bijna in het lege haardrooster vallen.

Hij had de foto’s net weer teruggezet achter de porseleinen kandelaar toen de kamerdeur openging.

‘Dus hier ben je,’ zei Pandora met een flauw lachje. ‘Ik dacht al dat je de benen had genomen.’

Ze leek opgelucht hem te zien, wat hij als een goed teken beschouwde. Hoewel het hem normaal gesproken geen enkele moeite kostte om te liegen, trilden zijn handen toen hij zijn glas naar haar ophield. ‘Ik had dorst; ik kon niet slapen. Eh, ik zie dat je van Tom Sharpe houdt. Ik heb zijn boeken ook allemaal gelezen.’

‘Ik moet altijd zo om hem lachen. Zelfs in de metro,’ vertelde ze. ‘En dan schaam ik me dood. Maar zal ik soms een kop thee voor je zetten als je niet kunt slapen?’

Hij was niet in de stemming voor thee. Overspoeld door een nieuwe golf van jaloezie vroeg hij zich af of die grote blonde vent beter in bed was dan hij. Hij zette zijn glas neer, liep naar Pandora toe en kuste haar heel langzaam op de mond. Toen ze haar armen om zijn nek sloeg en hij haar warme, geurende lichaam voelde reageren, fluisterde hij: ‘Ik heb een veel beter idee.’

Pandora stond echter tegen zijn schouder te giechelen. Hij moest haar gewoon vasthouden, want ze viel bijna om van het lachen.

‘Wat is er?’ wilde hij weten, meteen achterdochtig. Hij vond het alleen maar leuk als mensen lachten omdat hij iets grappigs had gezegd. Stel je voor dat ze hem in de maling nam?

Pandora veegde haar ogen droog, hikte twee keer en deed toen een dappere poging zichzelf onder controle te krijgen. ‘Sorry sorry. Maar je doet zo macho en versierderig.’ Ze keek hem verontschuldigend aan, maar haar onderlip trilde. Een tweede lachaanval lag op de loer. ‘En het is heel bizar om te worden versierd door een man die een blauwe badjas met madeliefjes erop draagt en tegelijkertijd een stijve heeft.’