35

Hoewel Sean niet wist of hij wel bij de geboorte aanwezig wilde zijn, voelde hij het toch als zijn plicht, dus toen Cleo hem belde, had hij zijn optreden in Edinburgh afgezegd en braaf de trein naar Londen genomen, in de hoop dat de hele bloederige bedoening achter de rug zou zijn tegen de tijd dat hij in het ziekenhuis arriveerde. Tot zijn grote schrik werd hij bij aankomst echter meteen door Cleo, Joel en een akelig potige vroedvrouw meegetroond.

‘Net op tijd,’ zei Cleo hijgend. Ze leek zich de afgelopen uren het vakjargon helemaal eigen te hebben gemaakt, want ze voegde eraan toe: ‘Ze zit in de tweede fase... volledige ontsluiting... ze perst goed...’

‘Hier heb je de spons.’ Joel gaf hem aan Sean.

‘Wat moet ik daarmee? Het bloed opvegen?’ Sean werd lijkbleek. ‘En volledige ontsluiting... wat houdt dat in?’

‘Dat houdt in dat het kind er bijna is.’ De vroedvrouw, die bijna net zo groot was als Joel en dubbel zo afkeurend keek, nam hem door nog een deur mee de verloskamer in. ‘Dat had je kunnen weten als je ook maar één keertje met haar was meegegaan naar zwangerschapsgym. Zo, en nu is het tijd dat je ook eens wat doet. Dep het voorhoofd van die arme meid.’

Het was al halfeen ’s nachts toen Sean wankelend de wachtruimte in kwam lopen.

‘Nou?’ vroegen Cleo en Joel als uit één mond toen hij niets zei.

‘Het is een meisje.’ Sean was in shock. ‘Zeven pond en vijf ons. Alles erop en eraan...’

‘Een meisje!’ Grijnzend van oor tot oor stond Cleo op om haar broer te omhelzen. ‘O, wat fantastisch... Hoe heet ze?’

‘Shit, dat ben ik vergeten te vragen,’ mompelde Sean.

Joel keek hem ongelovig aan. ‘Wat?’

Sean was echter al flauwgevallen in de dichtstbijzijnde stoel.

‘Wat gek, hè?’ verzuchtte Cleo. ‘Kijk ons nou eens. Wie had dat ooit kunnen denken?’

Joel deed wat ze zei en keek naar Cleo die languit op de bank lag met haar blote voeten in zijn schoot. Ze had haar blonde haar weggestreken uit haar onopgemaakte gezicht, ze droeg een zwarte kasjmieren trui met gaten bij de ellebogen, haar oude spijkerbroek zat onder de modder, en toch was ze nog steeds de mooiste vrouw die hij ooit had gezien. Inderdaad, wie had dit ooit kunnen denken? Joel kon zelf nog nauwelijks geloven wat er de afgelopen week allemaal was gebeurd. Wat hem betrof, was gek niet het juiste woord; angstaanjagend kwam dichter in de buurt.

En het meest angstaanjagend was nog wel dat Cleo geen enkele twijfel leek te koesteren.

Was het echt mogelijk dat ze dit voelde voor iemand als hij, vroeg hij zich steeds af. Oké, het was misschien niet echt Belle en het Beest – zo afstotelijk was hij nu ook weer niet – maar het was nog steeds het Supermodel en de Tweedehandsautoverkoper.

Het was niet meer dan logisch dat hij op zijn hoede was. Natuurlijk was het vleiend, maar was het ook realistisch? Misschien stond hij wel op het punt om in dezelfde valkuil te vallen als Pandora. Het was allemaal leuk en aardig dat Cleo het opgetogen over ware liefde had, dacht hij, maar hoe kon hij nu weten of hij voor haar niet gewoon een tussendoortje was?

‘Hou daarmee op.’ Cleo zag aan de blik op zijn gezicht meteen wat hij dacht. Zoals steeds.

‘Waar moet ik mee ophouden?’

‘Doe niet zo pessimistisch.’ Ze kneep liefdevol in zijn knie. ‘Hoe vaak moet ik het nog zeggen voordat je me gelooft? Ik hou van je, zo simpel is het. Dus laten we er gewoon van genieten.’

‘Dat kan ik niet.’ Hij keek haar geïrriteerd aan. ‘Jij bent Cleo Mandeville. Ik ben Joel Grant. Ik ben niet rijk, niet beroemd en ik verdien mijn brood met de verkoop van tweedehandsauto’s. Ik bedoel, wat zullen ze wel niet denken?’

‘Dat jij vast een ontzettend aardige man moet zijn,’ verklaarde ze hartstochtelijk. ‘En dat je vast heel goed in bed bent...’

De woorden waren eruit voordat ze er iets aan kon doen. Ze voelde dat ze een knalrode kop kreeg. Hoe kwam ze er in vredesnaam bij om zoiets te zeggen?

Dat kreeg je ervan als je nog in de romantische fase zat. Als je zat te wachten tot... hét zou gebeuren... maar het was nog niet gebeurd, dan kon je sommige grapjes maar beter niet maken.

Cleo wilde niets liever dan dat hét zou gebeuren. Normaal gesproken had ze de touwtjes allang zelf in handen genomen. Deze keer was het echter anders. Het was een lastige situatie. Gezien de omstandigheden had ze het idee dat het beter was om af te wachten tot Joel haar zou verleiden.

‘Natuurlijk ben ik een aardige man,’ zei hij droog. Het leek hem het veiligst om haar laatste woorden gewoon te negeren. ‘Dat weet jij en dat weet ik. Ik wil alleen niet dat de rest van de wereld denkt dat ik even een stoere bink voor tussendoor ben.’

‘Liegbeest.’ Ze grinnikte. ‘Je bent bang, omdat je denkt dat ik het niet serieus neem. Je denkt dat het mijn enige ambitie is om met Jack Nicholson tussen de lakens te duiken. Hoe vaak moet ik je nog zeggen dat ik niet zo ben?’

‘Hm. Je bedoelt niet zoals Sean.’

Met een grijns zei ze: ‘Volgens mij wil hij ook niet met Jack Nicholson tussen de lakens duiken.’

‘Je weet best wat ik bedoel.’

‘Toe zeg, wie heeft Harriet uit de klauwen van Damien Maxwell-Horne proberen te redden?’ vroeg ze. Hoewel ze er geen gewoonte van maakte om mensen te vertellen over haar testprogramma, had ze er schoon genoeg van dat Joel haar niet serieus nam. ‘En hij was niet de eerste die ik heb uitgetest. Ik praat niet alleen over trouw, ik doe er iets aan.’

‘Echt waar?’ vroeg hij twintig minuten later, nadat ze hem alles had verteld. ‘Je test die mannen uit? Voor geld?’

‘Natuurlijk niet voor geld. Ik heb geld genoeg.’ Ze keek hem beledigd aan. ‘Ik heb gewoon een paar vriendinnen geholpen. Maxwell-Horne was de enige die ik persoonlijk heb getest,’ voegde ze er snel aan toe. ‘Vrienden en vriendinnen hebben me met de rest geholpen, omdat het voor een goed doel was.’

‘Maar nu doe je het niet meer?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Veel te deprimerend.’

‘Je bedoelt dat iedereen voor de test is gezakt.’

‘Niet iedereen. Maar de meesten wel.’ Over Imogen praatte ze liever niet.

‘Ik zou nooit zakken,’ zei hij kalmpjes. Hij keek haar zo lang aan dat haar hart bijna bleef stilstaan. ‘Als ik werd getest.’

Nu was het genoeg geweest, besloot ze. Ze wilde zo graag met hem naar bed. Ze kon zichzelf wel heel edelmoedig voorhouden dat het beter was als hij die eerste belangrijke stap zette, maar hoeveel geduld kon een mens nu nog opbrengen? Als ze nog langer wachtte, waren ze misschien al met pensioen tegen de tijd dat het eindelijk gebeurde.

‘Je bedoelt dat jij onkreukbaar bent?’ Ze keek hem plagend aan. ‘Dat jij overal weerstand aan weet te bieden?’

‘Overal,’ antwoordde hij. ‘Altijd.’

‘Hm.’

‘Wat doe je?’

‘Wat een rare vraag.’ Cleo was langzaam opgestaan. Ze ging voor hem staan en trok in één beweging haar zwarte kasjmieren trui uit over haar hoofd. Daarna maakte ze de rits van haar modderige spijkerbroek open. Al die tijd hield ze haar blik strak op hem gericht.

Hij keek naar het beroemde lichaam dat zich langzaam voor hem ontblootte, een prachtig gebeeldhouwd lichaam van bijna een meter tachtig lang, en helemaal naakt op een klein grijs kanten behaatje en bijpassende string na. Haar vlekkeloze huid glansde in het licht van de open haard, en haar koraalrode teennagels waren de enige kleurvlekjes op het verder bijna egaal gebruinde lijf. Hij kon het niet ontkennen, ze was echt onweerstaanbaar...

‘Trek je kleren aan,’ zei hij hees. ‘Sorry, ik wil je niet beledigen, maar het lijkt me beter dat je ze meteen weer aantrekt.’

Hij had nog geen spiertje vertrokken. Met een flauw lachje deed ze een stap naar voren, legde haar handen op zijn schouders en ging op zijn schoot zitten.

‘Hou op,’ zei hij.

Ze kuste hem. Haar warme lippen openden zich toen ze de zijne bedekten. Voorzichtig bewoog ze haar tong in zijn mond, terwijl ze met haar handen door het blonde haar op zijn achterhoofd woelde en haar heupen langzaam tegen hem aan duwde.

‘Ik meen het,’ zei hij, toen hij weer wat kon zeggen. Hij sprak op kordate toon en had zich nog steeds niet verroerd. ‘Vooruit, wees een brave meid en trek die kleren weer aan.’ Op wat zachtere toon vervolgde hij: ‘Het spijt me echt, schatje, maar dat is beter. Zal ik maar eens een lekkere pot thee voor ons gaan zetten?’

Cleo was al bij de voordeur toen hij haar inhaalde. De tranen stroomden haar over de wangen, terwijl ze als een paling kronkelde om aan zijn greep te ontsnappen. ‘Laat me los... klootzak... rot op!’

‘Doe niet zo raar. Je dacht toch niet echt dat ik je zomaar liet gaan? Au!’ Hij hapte naar adem toen ze hem met haar puntige cowboylaars hard tegen zijn scheen schopte. Toch liet hij niet los. ‘Rustig. Niet huilen. Je kunt zo toch de deur niet uit, je trui zit binnenstebuiten.’

Alsof haar dat wat kon schelen. Ze wilde alleen maar dood. Ze voelde zich zo vernederd door zijn wrede afwijzing – nee, niet wreed, aardig juist, wat honderd keer erger was – dat ze hier geen seconde langer kon blijven. Ze kon hem niet aankijken. En ze kon ook niet ophouden met huilen.

Het was echter onmogelijk om aan hem te ontsnappen. Hij was veel groter en sterker. Toen ze nog een keer uithaalde met haar laars, schopte ze mis en verloor bijna haar evenwicht. Met haar handen voor haar gezicht liet ze zich tegen de muur vallen en slaakte een kreet van wanhoop.

‘Jemig.’ Hij schudde bedroefd zijn hoofd. ‘Wat kun jij je opwinden, zeg. En ik dacht nog wel dat je diep onder de indruk zou zijn.’

Met rode ogen keek ze hem kwaad aan. ‘Onder de indruk waarvan, van het feit dat je impotent bent soms?’

‘Impotent?’ Hij leek het wel grappig te vinden. ‘Je snapt het nog steeds niet, hè? Ik ben niet impotent.’

‘O,’ zei ze vol afkeer. Ze had het dus echt niet begrepen. ‘Dus je bent homo.’

‘Doe normaal, zeg. Jij daagde mij uit, en dan raak je daarna in alle staten als ik win,’ zei hij opgewekt.

Ze keek hem achterdochtig aan. ‘Is dit een grap of zo?’

‘Dat was wel de bedoeling.’ Hij grinnikte. ‘Maar blijkbaar niet zo’n geslaagde grap.’

Ze geloofde het nog steeds niet helemaal. In het begin had ze wel even gedacht dat hij misschien een grapje maakte, maar toen hij zo halsstarrig bleef volhouden, kon ze niet anders dan denken dat hij het echt meende.

En er was nog iets geweest. Of beter gezegd, iets niet.

Omdat ze zich bijna schaamde om het te zeggen, fluisterde ze: ‘Toen ik boven op je zat, gebeurde er... niets.’

‘Mijn geest is sterker dan mijn lichaam,’ zei hij schouderophalend, hoewel hij erg ingenomen leek met zichzelf. ‘Maar ik kan je wel vertellen dat dat niet gemakkelijk is. Het lukt alleen maar als je je als een gek concentreert op afvalbakken vol maden... of op scheepvaartberichten... of op hoe lelijk de studenten zijn die meedoen aan University Challenge...’

‘Ik heb me nog nooit zo vernederd gevoeld,’ zei ze.

‘Nou, dat spijt me, maar ik wilde je iets bewijzen.’ Op ernstige toon vervolgde hij: ‘Als ik een vaste vriendin had, dan zou ik haar trouw zijn. En niemand, echt niemand, zou me daarvan af kunnen brengen. Zelfs niet iemand die zo mooi is als jij.’

Bijna barstte ze weer in tranen uit. ‘Oké, oké, maar daarom hoefde je me toch niet voor schut te zetten? Je had het een minuut kunnen volhouden en dan toegeven.’

‘Maar dan zou jij denken dat je gelijk had,’ bracht hij haar in herinnering.

Haar knieën trilden. Met betraande ogen keek ze hem aan. ‘En wat nu?’

‘Nu?’ Zijn mondhoeken vertrokken iets. Wat dacht ze van hem, dat hij over bovenmenselijke krachten beschikte? ‘Ik denk dat ik je nu beter naar boven kan dragen om je een paar dingen te bewijzen.’

Toen hij haar optilde, gleed er een eenzame traan over haar wang. De rest verjoeg ze met een luide snuf. ‘Wat voor dingen?’

‘Dat ik niet impotent ben. Dat ik geen homo ben.’ Hij kuste de traan weg. ‘En dat ik heel goed in bed ben.’