51

‘Zo is het genoeg geweest.’ Jack begon zijn geduld te verliezen, want Sophie was vreselijk koppig. Hij sprak zonder stemverheffing, want hij wilde per se zijn kalmte bewaren. ‘Dit is niet het juiste moment. Zo meteen bederf je je eigen feest nog, Sophie. Het is beter om het nu te laten rusten, dan hebben we het er morgen wel over.’

Sophie hield echter voet bij stuk. ‘Maar morgen zul je nog steeds nee zeggen.’ Hoewel het door de reflecterende brillenglazen niet te zien was, boorde ze haar ogen in de zijne. ‘Zo gemakkelijk laat ik me niet afschepen, papa. Dit is wat ik wil, en ik ga het doen ook. En ik vind jullie trouwens behoorlijk oneerlijk.’ Haar vastberaden blik was nu voor Cass bedoeld. ‘Iedereen hier doet waar hij zin in heeft, dus waarom mag ik dat niet?’

‘Liefje, je bent er te jong voor,’ protesteerde Cass. ‘Je bent pas zestien!’

‘Nou, dan mag je al wel trouwen,’ viel Sophie uit.

Imogen kwam net aanlopen, op zoek naar Jack, die ze al een poosje niet had gezien. Ze zag de vastbesloten trek om Sophies mond. Ze hoorde de woorden. Verbijsterd keek ze Jack aan. Sophie? Trouwen?

Cleo, die had besloten om Jenny’s raad ter harte te nemen, maar eerst snel even moest plassen, kwam net de wc uit toen ze merkte dat er in de keuken iets gaande was. Omdat ze Joel zo gauw nergens in de tuin zag, liep ze de keuken in. ‘Wat is hier aan de hand?’

Hoewel Cleo nooit erg vriendelijk tegen haar was geweest, kon Imogen het toch niet laten om haar het nieuws mee te delen. ‘Sophie gaat trouwen.’

Iedereen staarde Imogen aan, ook Sophie.

‘God, je kunt wel merken dat ze journalist is,’ mompelde Cass.

Imogen had zin om haar een klap te geven.

‘Doe niet zo stom,’ zei Cleo op geringschattende toon tegen Imogen. ‘Maar wat is er wel aan de hand?’ vroeg ze aan de anderen.

‘Je zusje doet belachelijk,’ zei Jack met gefronste wenkbrauwen. ‘Allemaal negens en tienen op haar eindlijst, en wat wil ze? Naar Oeganda vertrekken.’

‘Jezus.’ Sophie keek hem kwaad aan. ‘Jullie doen net alsof ik heb gezegd dat ik carrière wil gaan maken als hoer op King’s Cross.’

‘Schat...’ probeerde Cass haar te kalmeren.

‘Of als junkie,’ schreeuwde Sophie, die zich niet liet kalmeren. ‘Ik bedoel, wat is er zo erg aan om in een weeshuis in Oeganda te willen gaan werken? En zo’n verrassing kan het nou ook weer niet zijn,’ ratelde ze verder. ‘Jullie weten best dat ik zoiets altijd al heb gewild. Ik wil mensen helpen die hulp nodig hebben, ik wil iets nuttigs doen!’

Ze keek om zich heen, wanhopig op zoek naar steun. Imogen, die het nooit een probleem had gevonden om het oneens te zijn met Jack en die nog steeds boos was over Cass’ neerbuigende opmerking van daarnet, begon te klappen. ‘Goed zo,’ zei ze tegen Sophie.

Toen niemand haar voorbeeld volgde, besefte Imogen dat ze de enige was die er zo over dacht. Zelfs Sophie leek het gebaar niet te kunnen waarderen. ‘Nou ja, sorry hoor, maar ik mag toch zeker wel gewoon zeggen wat ik vind?’ vroeg ze spottend.

‘Laat nou maar,’ zei Jack zacht. ‘Dit helpt ons niet verder.’

Achter zich hoorde Imogen een onbekende stem mompelen: ‘Je kunt wel merken dat ze zelf geen kinderen heeft.’

‘Goed. Dit is een feest.’ Cass sloeg haar arm om Sophies schouders, vastbesloten om de avond niet te laten bederven. ‘En natuurlijk zijn we trots op je, lieverd. We vinden zestien alleen akelig jong voor zo’n groot avontuur. Het kan gevaarlijk zijn in die landen... Je zei zelf dat aids daar een groot probleem is en...’

‘Je krijgt echt geen aids van praten met weeskinderen,’ diende Sophie haar meteen van repliek. Met iets van sarcasme in haar stem voegde ze eraan toe: ‘En ik beloof jullie dat ik met niemand naar bed zal gaan.’

‘Je weet best dat dat niet het enige gevaar is,’ zei Jack. ‘Er kan elk moment een burgeroorlog uitbreken... Sophie, je begrijpt best wat we bedoelen. Waarom wacht je niet twee jaar? Maak eerst de bovenbouw af.’

‘Ik wil nu.’

Cass fronste. Wat hadden Julian en Natasha ook alweer gezegd? O ja. Hardop zei ze: ‘Ik dacht dat de VSO geen mensen onder de achttien aannam.’

Sophie bewaarde haar kalmte. ‘Dat doen ze ook niet. Maar ik betaal zelf.’

‘O ja?’ Jack greep zich meteen aan deze strohalm vast. ‘En waarmee dan wel?’ Hij wist dat ze geen geld had. Al haar zakgeld ging op aan boeken, schoolreisjes en nog meer boeken.

Sophie begreep dat ze was verslagen. Het heilige vuur dat in haar ogen had gebrand, doofde.

‘O, ik snap het al,’ vervolgde Jack. ‘Je wilde natuurlijk geld van ons lenen, hè?’

Sophie zei niets. Na een tijdje knikte ze met tegenzin.

‘Nou, ik leen het je graag,’ zei Jack. Hij keek naar Cass en toen naar Sophie. ‘Over twee jaar.’

Toen Jenny Duran op weg naar beneden was, liep ze Sean tegen het lijf. ‘O, goed dat ik je zie.’ Ze wees over haar schouder naar de eerste slaapkamerdeur op de overloop. ‘Volgens mij hoorde ik Rose huilen. Ik denk dat ze net wakker is geworden.’

‘O.’ Hij knikte. ‘Ik zal Pandora even gaan halen.’

Jenny bleef op de een na laatste tree staan. ‘Waarom ga je zelf niet naar haar toe?’

‘Als ze net wakker is, vindt ze het fijner om haar moeder te zien,’ antwoordde Sean kalm.

‘Hm.’ Dit gedrag kwam Jenny bekend voor. Met samengeknepen ogen zei ze: ‘Blij dat je mijn man niet bent.’

Sean, die precies wist wat ze dacht, vroeg zich af waar dat bazige mens zich eigenlijk mee bemoeide. ‘Laat ik nou nog blijer zijn dat jij mijn vrouw niet bent.’

Het sloeg nergens op. Joel had van een afstandje naar Cleo staan kijken die met wat vrienden van Sophie stond te kletsen, en hij begreep dat hij beter niet had kunnen komen. Stom genoeg had hij gedacht dat ze het verleden zouden kunnen laten rusten. De afgelopen dagen had hij alleen maar aan Cleo kunnen denken en zich voortdurend afgevraagd hoe ze zou reageren wanneer ze hem na al die tijd weer zag.

Het probleem was dat zijn verbeelding met hem op de loop was gegaan. Hij had alleen maar over allerlei happy ends kunnen fantaseren. De enige reactie die hij zich niet had voorgesteld, was nou net de reactie die hij had gekregen.

Iedere keer dat Cleo hem in de verte had gezien, had ze niet geweten hoe snel ze zich uit de voeten moest maken; ze leek wel een paniekerige krab. Omdat dat helemaal niets voor Cleo was, kon het niet anders dan een heel slecht teken zijn.

Ze wil me gewoon niet zien, dacht hij. Hij was misselijk van teleurstelling en ook kwaad op zichzelf omdat hij zo onnozel was geweest om te denken dat het anders zou lopen.

Dit was echt hopeloos. Met nog een laatste blik op Cleo, die er oogverblindend uitzag in het zwart, en nog mooier was dan hij zich kon herinneren, pakte hij zijn autosleutels uit zijn broekzak. Hij kon het zelfs niet opbrengen om Sophie of Pandora even gedag te zeggen voordat hij vertrok.

Het lukte Cleo niet om recht op haar doel af te gaan. Eerst was ze afgeleid door Sophies bezielde toespraak over de arme hongerige kindertjes in Afrika die ze per se wilde gaan helpen. Daarna werd ze aangeklampt door een stelletje schoolvriendinnen van Sophie, geen van allen ook maar een millimeter langer dan een meter zestig, die allemaal topmodel wilden worden. Het liefst had ze hun verteld dat ze, als ze echt een modellencarrière ambieerden, het beste eerst maar eens onder een stoomwals konden gaan liggen. Ze zei het alleen maar niet omdat het vriendinnen van Sophie waren.

Toen ze zich eindelijk van hen had weten te verlossen, vervolgde ze haar zoektocht. Ze had nog niet echt een welomschreven plan, maar de grote lijnen waren er.

Joel zoeken.

Hem voor eens en altijd aan zijn verstand peuteren wat ze voor hem voelde.

Geen nee van zijn kant accepteren.

Tien minuten later begreep ze echter dat haar drieledige plan een zwakke plek vertoonde. Joel vertellen wat ze voor hem voelde en geen nee van zijn kant accepteren, zou alleen maar werken als ze hem kon vinden.

En Joel was nergens te bekennen.

En zij maar denken dat hij zich erop had verheugd om haar weer te zien, dacht ze ontmoedigd.

Pff, hij had niet geweten hoe snel hij zich weer uit de voeten moest maken.

‘Ik dacht dat Rory Cameron vanavond ook zou komen.’ Imogens groene ogen schitterden. ‘Of heeft hij Cass soms gedumpt omdat hij weer iemand heeft gevonden die half zo oud is als hij?’

Dat die twee het samen al zo lang uithielden, had Jack eerlijk gezegd ook verrast.

‘Nee hoor, ze hebben nog steeds een relatie. Volgens Cass tenminste,’ zei hij.

Imogen keek hem veelbetekenend aan. ‘Tja, Cass kan moeilijk anders zeggen, hè? Anders lijkt het zo lullig.’

Toen Rory Cameron echter tegen tienen arriveerde, leek de manier waarop Cass en hij elkaar begroetten, beslist niet gespeeld.

Jack wendde zijn blik af.

‘Sorry, sorry.’ Rory verontschuldigde zich met een grijns voor zijn late komst. ‘Een kleine schermutseling bij de club tussen rivaliserende paparazzi. Ik vraag me soms echt af of die lui van de koninklijke familie al dat gedoe wel waard zijn.’

Om Cass en Imogen te laten zien dat het nergens voor nodig was om zo kattig en ongemakkelijk met elkaar om te gaan, deed Jack overdreven vriendelijk tegen Rory Cameron. En dat was niet eens zo moeilijk, zolang hij zich hen maar niet samen in bed voorstelde.

‘Ik wilde trouwens toch even met je praten.’ Met een sigaar in zijn ene hand en een glas whisky in zijn andere nam Rory Jack mee de tuin in.

Jack moest erkennen dat Rory er goed uitzag: fit en gebruind en ook wat kilo’s lichter dan de laatste keer dat ze elkaar hadden gezien. Kwam vast door al die seks, dacht hij somber.

‘Eigenlijk is het maf,’ zei Rory, toen niemand hen meer kon horen. ‘Ik bedoel, je bent Cass’ vader niet.’ Glimlachend nam hij kalm een trekje van zijn sigaar. ‘Maar het voelt toch een beetje zo.’

Aangezien Rory bijna tien jaar ouder was dan hij, vond Jack het behoorlijk van lef getuigen om dat te zeggen. ‘Is dat zo?’ vroeg hij met een lachje dat al een stuk koeler was.

‘Nou ja, niet echt,’ gaf Rory toe. Ondoorzichtige rookkringen stegen op in de avondlucht, zich vermengend met de geur van zijn dure aftershave. ‘God, dit valt me zwaarder dan ik had verwacht.’

Jack had inmiddels zo zijn vermoedens waar dit over ging. Zijn hart leek te verkillen. Kortaf zei hij: ‘Zeg het nou maar gewoon.’

Imogen stond half te luisteren naar een saai gesprek over kostscholen, ondertussen haar volgende vruchtbare periode berekenend, toen ze Jack zag komen aanlopen vanuit de tuin. Zonder haar ook maar een blik waardig te keuren beende hij door de huiskamer naar de keuken. Imogen wist dat Cass daar was. Jaloers bedacht ze dat hij daar natuurlijk weer een of andere belangrijke familiecrisis te bezweren had. Misschien had Cleo wel een nagel gebroken. Of zat Sean ineens zonder sigaretten. Imogen, die zelf op haar zestiende al het huis uit was gegaan, vond al deze bezorgdheid om zijn gezin onverdraaglijk.

Jack wilde langzamerhand dat hij helemaal niet was gekomen.

‘Ik heb net met Rory gepraat,’ verkondigde hij tegen Cass die, met de mouwen van haar lichtgroene blouse opgestroopt, uit angst dat ze anders zouden smelten in de hitte, net het laatste bakblik gebakken aardappelen uit de oven haalde. ‘Of ik kan beter zeggen dat hij tegen mij heeft gepraat.’ Zwijgend keek hij even toe terwijl ze het bakblik op het aanrecht zette en met haar heup bedreven de ovendeur dichtduwde. ‘Je had me niet verteld dat je van plan was om met hem te trouwen.’

Cass had knalrode wangen, maar of dat door de hitte van de oven kwam of door wat hij had gezegd, wist Jack niet.

‘Het is iets waar we het over hebben gehad. Zo erg kan dat je toch niet verbazen?’ zei ze met iets van opstandigheid. ‘We hebben al meer dan een jaar een relatie.’

‘Toch had je me het wel eens kunnen vertellen.’

‘Hoor eens, ik ben een grote meid.’ Ze richtte haar aandacht weer op de aardappelen en prikte er lukraak wat in. ‘Ik mag doen wat ik wil. Als ik wil, mag ik zelfs met de Kerstman trouwen. Maar eerlijk gezegd is het echt niet bij me opgekomen dat het jou wat zou kunnen schelen. We zijn gescheiden.’ Ze werd nog roder. ‘Ik zou me nooit op die manier met jouw privéleven durven bemoeien.’

‘Je was aardig populair vanavond.’

Pandora, die zoals gewoonlijk reed, greep het stuur wat steviger beet. Hoewel het de laatste tijd stukken beter tussen hen ging, had ze zich er geestelijk al half en half op voorbereid dat Sean ooit iets dergelijks zou zeggen. Dit was de eerste keer sinds ze elkaar kenden dat zij meer aandacht kreeg dan hij.

Het was echter al diep in de nacht, en ze was gewoon te moe om ruzie te maken. Fluisterend, om Sean eraan te herinneren dat Rose achterin zat te slapen, zei ze luchtig: ‘Dat komt omdat ik nieuw ben. Dat gaat vanzelf wel over.’

‘Dat vraag ik me af. Vorige week op de club sprak ik Betsy Tyler even.’ Sean klonk eerder berustend dan kwaad. Betsy was een van de actrices uit Pandora’s comedyserie Wide-Eyed and Topless. ‘Ze zei dat ze nog nooit zulke goede scripts had gelezen als die van jou. De serie is nog niet eens uitgezonden, en nu willen ze al een vervolg. Zo te horen ga je het helemaal maken.’

‘En wat vind jij daarvan?’ Ze durfde dat alleen maar te vragen omdat ze haar ogen op de weg moest houden.

‘Ik ben trots op je.’ Hij aarzelde even. ‘En ook jaloers.’

Het was nogal wat dat hij dat toegaf. Overspoeld door liefde en medelijden legde ze even een hand op zijn dij. ‘Wat die nieuwe serie betreft...’ begon ze. Het was iets waar ze al eerder over had nagedacht, een mogelijkheid om Seans carrière die in het slop was geraakt, een zetje te geven. ‘Ik zou er best een rol voor jou in kunnen schrijven... als dat je wat lijkt.’

Het laatste wat hij kon gebruiken, was haar liefdadigheid. Hij wierp haar een lange, afgemeten blik toe. ‘Lekker subtiel weer. Maar nee, dank je.’