53

De eerste aflevering van Wide-Eyed and Topless werd op de tweede donderdag van november om negen uur ’s avonds uitgezonden.

De omroep die hem uitzond, had er een flinke reclamecampagne tegenaan gegooid en prees de serie over een niet-identieke, samenwonende tweeling, waarvan er eentje een topless model was en de andere in een liefdadigheidswinkel werkte, aan als ‘echte aanrader’.

‘Betsy Tyler en Allegra Ash zetten een grootse acteerprestatie neer,’ schreef de gewoonlijk nogal zure en negatieve tv-recensent van de Mail. ‘Dit is comedy op zijn best, zowel script als verwikkelingen zijn om te gillen. U kunt maar beter uw videorecorder instellen, want als de rest van de serie net zo goed is als de aflevering van vanavond, dan zult u hem steeds opnieuw willen bekijken.’

En dat van een man die nooit iets leuk leek te vinden. Pandora, die de voorbeschouwing stiekem om het kwartier opnieuw had gelezen, was verbaasd dat de krant nog heel was.

De telefoon stond ook roodgloeiend. Iedereen wilde haar interviewen. Rose, die voelde dat er iets aan de hand was, werd er steeds rumoeriger van. Toen het bijna negen uur was, begon Pandora behoorlijk nerveus te worden. Sean was tussen de middag weggegaan, met de terloopse belofte om acht uur ’s avonds weer thuis te zijn. Hij was dus al te laat. De smoezen die hij had verzonnen om niet naar de videobanden van Wide-Eyed and Topless te hoeven kijken, waren op zijn zachtst gezegd zwak geweest.

Donny belde om kwart voor negen. ‘Hij is de hele middag op de club geweest. Ik heb hem net in een taxi gezet.’ En hem aan het verstand gepeuterd dat het tijd werd dat hij eens volwassen werd, had Donny eraan toe kunnen voegen, maar dat deed hij niet.

Pandora schrok. ‘Is hij dronken?’

‘Nee, maar wel zwaar chagrijnig. De tronie van een parkeerwacht is er niks bij. Trouwens, gefeliciteerd met die goede recensies.’

‘Ik heb het allemaal aan jou te danken.’ Pandora wist hoeveel hij voor haar had gedaan en ze was hem er dankbaar voor.

‘Wat precies? Dat ik jullie relatie heb verknald?’ Donny’s korte lachje had iets verbitterds. In een opwelling zei hij: ‘Hoor eens, Sean is echt in een klotebui. Dat hoef je niet te pikken. Zal ik anders langskomen om...’

‘Nee, dat maakt het er alleen maar erger op.’ Zo opgewekt mogelijk voegde ze eraan toe: ‘Ik red me wel. Hij zal me heus niet slaan of zo. Ik heb geen oppas nodig.’

Toch kreeg ze pijn in haar buik terwijl ze op Sean zat te wachten. De vage klachten waar ze de hele dag al last van had gehad, veranderden in een stekende pijn.

De tronie van een parkeerwacht? Eerder van een buldog, dacht ze toen Sean om één minuut voor negen thuiskwam.

Ondanks het niet erg veelbelovende begin zei ze: ‘Er staat goulash in de oven. En gebakken aardappelen. Heb je honger?’

‘Nee.’ Sean schonk zichzelf een cognac in en nam plaats voor de tv. ‘Kom zitten. Je kunt nu geen eten gaan staan opscheppen. Dit is het grote moment.’

Het zweet brak haar uit. Ze hoopte maar dat ze niet zou moeten overgeven. Nadat ze voor zichzelf een glas koud water had gepakt, ging ze voorzichtig naast Sean zitten. Nog geen seconde later klonk een klaaglijk gehuil van boven.

‘Mama...’

‘Godsamme,’ verzuchtte Sean.

Geschrokken kwam ze weer overeind. Ze stond te trillen op haar benen. Op tv zei de blonde omroepster opgewekt: ‘En nu volgt de eerste aflevering van een gloednieuwe serie waar ik zelf waanzinnig nieuwsgierig naar ben...’

‘Ja ja, dat zeg je vast tegen alle jongens.’ Sean keek nu al verveeld. Zijn ogen vielen bijna dicht.

‘Mama!’

Sean voelde zich niet trots op zichzelf. Hij wist donders goed dat hij zich vreselijk gedroeg. Dat had Donny hem ook al in niet mis te verstane bewoordingen verteld. Het probleem was echter dat het allemaal niet hielp.

Hij kon het Pandora dan ook niet echt kwalijk nemen dat ze boven bij Rose bleef. Hoe grappiger Wide-Eyed and Topless werd, hoe moeilijker het hem viel om erom te lachen. De hem maar al te vertrouwde mengeling van trots en jaloezie vrat aan hem. Natuurlijk was hij trots op wat ze had bereikt, hij wilde alleen dat hij er zelf niet zo ellendig bij afstak. Ze waren net Barbra Streisand en Kris Kristofferson in A Star is Born, dacht hij verbitterd, alleen deze keer met grappen.

En de grap was ten koste van hem, besefte hij. Boven hoorde hij voor de derde keer de wc doortrekken. Beneden was de serie afgelopen, en tijdens de aftiteling – geschreven door Pandora J. Grant – ging de telefoon.

Het was een journalist van een roddelblad, met een slijmerige stem. Hij kon zijn geluk bijna niet op toen hij Sean aan de lijn bleek te hebben. ‘Sean, man! Jou zocht ik! En hoe voelt het om in elk geval iemand te kennen die een succesvolle tv-serie heeft?’

De klootzak.

‘Dat voelt fantastisch,’ antwoordde Sean kalm.

‘O, en heb je toevallig het nummer van Donny Mulligan voor me?’ De journalist, teleurgesteld door Seans reactie, vervolgde: ‘Ik wil hem namelijk vragen of het klopt dat jouw vrouw een rol voor hem heeft geschreven in de vervolgserie.’

Sean verbrak de verbinding. Toen trok hij de stekker eruit. Boven werd de wc opnieuw doorgetrokken.

Toen Pandora eindelijk weer beneden kwam, met opgezette ogen en een bleek gezicht, begreep hij ineens wat er aan de hand was. ‘Heb je weer lekker staan kotsen?’ Zijn ogen schitterden. ‘Nou ja, deze keer kun je mij in elk geval niet de schuld geven als je weer zwanger bent.’

Pandora, die Rose gelukkig binnen een paar minuten weer in slaap had weten te sussen, voelde zich zo hondsberoerd dat ze elk moment in huilen kon uitbarsten. ‘Klootzak! Ik ben niet zwanger. Ik heb buikpijn... Ik ben ziek... au au!’

Nog steeds beledigd door het telefoontje van die gladjanus van een journalist zei hij: ‘Je hebt Donny verdomme in de vervolgserie geschreven. Toch? Geef maar toe! Zonder het me zelfs maar te vertellen!’

‘Ik heb jou als eerste gevraagd.’ Ze greep naar haar buik toen er een nieuwe pijngolf door haar heen trok. Met opeengeklemde kaken zei ze: ‘Je wilde zelf niet, Sean, weet je nog? Ik kan dit er nu echt niet bij hebben... Volgens mij kun je maar beter een dokter bellen.’

Ze was echt ziek, dacht hij schuldbewust, toen hij zag dat ze zich op de bank liet vallen. Fronsend vroeg hij: ‘Wat heb je dan?’

‘Dat weet ik niet. Bel nou maar gewoon...’

Sean pakte de hoorn. Precies op dat moment werd er aangebeld.

‘Dat was snel,’ zei hij.

Pandora kreunde. ‘Over snel gesproken, breng me een teiltje...’

Cleo, die veel te dunne kleren droeg en op de stoep op- en neersprong om zich warm te houden, had net voor de tweede keer aangebeld toen ze iemand over het tuinpad achter haar hoorde komen aanlopen. Ze voelde haar hart een keer overslaan terwijl ze de duisternis in tuurde.

‘Nee hè? Wat doe jij hier?’

‘Dat lijkt me wel duidelijk.’

Joel wierp een blik op de fles in haar hand en toen op die in de zijne. Natuurlijk was die van Cleo drie keer zo duur, zag hij.

‘Ik heb geprobeerd ze te bellen, maar de telefoon stond uit,’ vervolgde Cleo. Ze klappertandde van de kou en van de zenuwen. ‘Dus toen heb ik de auto gepakt en ben hiernaartoe gekomen.’

‘Ik ook.’

‘Dus je hebt ook gekeken? O ja, natuurlijk... wat een stomme vraag!’ Verdorie, wat stond ze nou weer te wauwelen. Ze zwaaide met de fles naar hem en probeerde te glimlachen, alleen leek haar bovenlip wel vast te zitten aan haar voortanden. ‘Goed was het, hè? Ik vond dat dat wel gevierd mocht worden!’

In de tuin hingen mistflarden, op het tuinpad glinsterde zilverwitte rijp. En Cleo droeg een roze minirok met een wit topje, dacht hij hoofdschuddend, terwijl hij zei: ‘Ik ook.’

‘Ben je wel goed bij je hoofd?’ Eenmaal binnen had Joel zichzelf algauw weer onder controle. Terwijl hij de telefoon uit Seans hand pakte, sloeg hij met een klap het telefoonboek dicht. ‘Laat die dokter maar. Moet je zien hoe ze eraan toe is, ze moet meteen naar het ziekenhuis. Mijn auto staat voor. Ik breng haar wel.’

‘Ik wil het ook wel doen, hoor,’ bood Cleo met een onzekere blik aan. Pandora was nog steeds hevig aan het kotsen, en Cleo was niet zo goed met zieken.

‘Nee, ik breng haar,’ zei Sean, die zich nu ernstig zorgen begon te maken. Hij keek van Cleo naar Joel. ‘Kan een van jullie hier blijven, om op Rose te passen?’

Sean en Pandora waren nog niet vertrokken, of Cleo merkte dat ze weer afgleed naar het wauwelniveau. Joel had haar overvallen – alweer – en ze voelde zich net een paniekerige gastvrouw die wanhopig probeert om een eenzame gast te onderhouden die twee uur te vroeg is gekomen.

‘Die arme Pandora. Wat denk jij dat het is? Het zou best eens voedselvergiftiging kunnen zijn... Wist je dat je ook voedselvergiftiging kunt krijgen van sla? Marsha Collins had dat een keer terwijl ze midden in een shoot voor een of andere haarspray zat, dus het hele schema liep in de war... Kun je nagaan hoe kwaad de regisseur was...’

‘Zou je dat wel doen?’ Joel knikte naar de fles Taittinger die ze probeerde open te maken. ‘Ik dacht dat die voor Pandora was.’

Alsof ze al niet zenuwachtig genoeg was! Het laatste wat ze kon gebruiken, was kritiek van degene die de oorzaak was van haar zenuwen. ‘Ik koop wel een nieuwe. Dat komt heus wel goed.’

‘Fijn.’

De kurk was eindelijk los. ‘En zoek een paar glazen, dan doe je tenminste ook iets nuttigs,’ zei ze.

‘Wat doe je nu weer?’ wilde Joel een uur later weten.

‘Wat denk je?’ Met een uitdagende blik ging ze door met wat ze aan het doen was, de kurk van de tweede fles eruit wrikken. De eerste fles was er in noodtempo doorheen gegaan, voornamelijk omdat ze dan tenminste iets in haar handen had gehad, hoewel ze natuurlijk het liefst Joel had beetgegrepen, hem haar eeuwige liefde verklaard en hem gekust tot hij geen pap meer kon zeggen...

Gezien de omstandigheden leek het haar echter veiliger om te drinken.

‘Je vindt het vast niet lekker,’ waarschuwde Joel haar toen de kurk eruit schoot. ‘Ik ben onderweg bij een avondwinkel gestopt, en dit was de enige die ze hadden. Hij was heel goedkoop en rolt vast niet zo lekker over de tong als...’

‘Mijn tong is wel wat gewend,’ zei ze stralend. Toen ze Joel zag kijken, sloeg ze een hand voor haar mond. ‘Oeps, dat had ik beter niet kunnen zeggen.’

‘Ik denk dat je al genoeg hebt gedronken.’ Zonder dat er ook maar een lachje af kon, schudde hij zijn hoofd toen ze hem probeerde bij te schenken.

‘Nou, en ik denk dat jij ontzettend saai bent.’ Ze morste expres wat champagne over zijn hand. ‘Doe niet zo flauw,’ spoorde ze hem aan. ‘Dan drinken we op Pandora en het succes van Wide-Eyed and Dinges.’

‘Wat heb je toch?’ Hij had haar nog nooit zo meegemaakt.

‘Ik? Niks.’ Nadat ze een slokje van zijn champagne had genomen, trok ze onwillekeurig een vies gezicht. Joel had gelijk; hij rolde niet lekker over de tong. Er trok een huivering door haar heen. ‘Ik voel me prima,’ zei ze toen. ‘Jij bent de chagrijn hier.’

Hoewel het tv-interview al een tijd geleden was, had Joel het nooit kunnen vergeten. Het was alsof hij een klap in zijn gezicht had gekregen. Dus zei hij nu: ‘Dat interview toen, bij die filmpremière. Al die onzin over dat je ging trouwen met Dino Carlisle... Had je toen soms ook gedronken?’

‘Aha, je hebt dat dus toch gezien.’ Het lukte haar niet om haar plezier daarover te verbergen. ‘Mooi zo. En nee, natuurlijk had ik niet gedronken. Ik had gewoon zin om dat te zeggen. Hoezo?’ Triomfantelijk wapperde ze met haar vinger naar hem. ‘Was je soms jaloers?’

Na een korte aarzeling schudde hij zijn hoofd. ‘Nee, het deed me hooguit beseffen dat je inderdaad veel beter bij hem past dan bij iemand zoals ik.’

De gelaten blik in zijn ogen was hartverscheurend, en haar ogen vulden zich met tranen. ‘Maar ik meende het niet. Dino en ik hebben nooit iets met elkaar gehad.’

‘Dat begreep ik ook toen hij weer terugging naar Amerika en daar een relatie kreeg met dat nieuwe Bond-meisje.’ In tegenstelling tot Cleo sprak Joel compleet emotieloos. ‘Maar het blijft een feit dat je zo’n soort man nodig hebt. Iemand die in dezelfde beroemdheidscategorie valt.’

Cleo voelde zich verscheurd. Aan de ene kant wilde ze dat ze niet zoveel en zo snel had gedronken op een nuchtere maag. Maar aan de andere kant, dacht ze, terwijl de kamer om haar heen begon te draaien, had ze dit vast nooit durven zeggen als ze nuchter was geweest.

‘Ik wou dat je nog een glas nam.’ Ze zei het in de hoop dat de drank op Joel dezelfde uitwerking zou hebben als op haar.

‘Eén van ons zal toch nuchter moeten blijven om op de baby te passen,’ wees hij haar erop.

‘Ja, en de andere één van ons moet morgenochtend om acht uur op Heathrow zijn voor de vlucht naar Tunesië,’ zei ze kreunend toen ze zich ineens herinnerde dat ze morgen om vijf uur moest opstaan. Bah, waarom had ze nou zoveel gedronken?

Toch wilde ze eerst nog wel iets kwijt. Aangemoedigd door het feit dat het Joel zichtbaar moeite kostte niet naar haar behaloze borsten in het witte topje te kijken, en wensend dat ze het lef had om zich op hem te werpen – alleen zou hij haar dan ongetwijfeld meteen weer terugwerpen – haalde ze diep adem.

‘Hoor eens, beroemdheidscategorieën kunnen me gestolen worden. Het maakt mij niet uit of iemand beroemd is of niet... Als ik echt van iemand hield, zou hij voor mijn part straatveger mogen zijn.’ Terwijl ze haar best deed om haar mond niet sneller te laten gaan dan haar gedachten, keek ze om zich heen op zoek naar inspiratie. Haar blik viel op Joels goedkope, echt walgelijk smerige champagne. ‘Al kon hij alleen maar een of andere goedkope frisdrank voor me betalen, dan zou ik het zo opdrinken! En hij hoeft zich dan echt niet de mindere van me te voelen, want dat is hij echt niet... Het punt is, zolang twee mensen van elkaar houden en samen gelukkig zijn, doet al het andere...’

‘Telefoon,’ zei Joel, want Cleo had hem niet eens horen overgaan. Voordat Cleo kon opnemen, griste hij voor haar langs de hoorn van de haak, want hij maakte zich vreselijke zorgen om zijn zus.

‘Je had mij toch ook wel met haar kunnen laten praten?’ zei ze, nadat hij had opgehangen. ‘Arme Pandora, voedselvergiftiging is echt zo erg. Wist je dat je dat ook van sla kunt krijgen? Maar hoe gaat het met haar? Voelt ze zich al wat beter?’

Die ontroerende toespraak over ware liefde kon hij maar beter met een korreltje zout nemen, dacht hij somber bij zichzelf. Cleo was duidelijk straalbezopen. ‘Dat was Sean,’ vertelde hij. ‘Pandora wordt nu naar de operatiekamer gebracht.’ Hij was blij dat hij had opgenomen. Sean had al genoeg aan zijn hoofd. Hij had vast geen zin om ook nog eens naar het dronken gewauwel van zijn zus te moeten luisteren.

‘Wat erg!’ Geschrokken probeerde Cleo rechtop te gaan zitten. ‘Wat heeft ze dan?’

‘Dat weten ze niet. Het zou buikvliesontsteking kunnen zijn.’ Zijn geduld was op. Er gingen nu andere dingen voor. ‘Trouwens, wat kan jou dat schelen?’ zei hij op ijzige toon. ‘Volgens mij kun jij maar beter gaan slapen.’