28

Een week nadat Pandora met werken was gestopt, kondigde ze aan dat ze een paar dagen bij vrienden in Bath ging logeren.

Sean werd onmiddellijk jaloers. ‘Waarom?’

‘Omdat het vrienden zijn, en ik zin heb om ze te zien,’ antwoordde ze onverstoorbaar. ‘Ze zullen lekker voor me koken en me hartstikke verwennen. Wat wil een mens nog meer?’

Alsof ze nog meer eten nodig had. Sean kon zijn armen tegenwoordig nauwelijks meer om haar heen krijgen. Bovendien beviel het hem niet dat ze blijkbaar vond dat hij haar niet genoeg verwende.

‘Hoor eens, je weet dat ik het druk heb gehad. Zodra op de club dat ding voor de tv af is, kan...’

‘Dat weet ik toch,’ zei ze kalm. ‘Dat hoef je heus niet steeds te zeggen.’

‘Maar...’

‘Alsjeblieft, zo meteen ga je me nog een schuldgevoel aanpraten. Ik ga gewoon bij Bill en Wendy logeren en dat is dat.’

Sean voelde een onredelijke steek van jaloezie. ‘Wie zijn dat dan?’

Haar mondhoeken vertrokken iets. ‘Je hebt ze een keer op foto’s gezien, toen je me bespioneerde.’

Jaloezie veranderde in opluchting. ‘Die man die eruitziet als een saaie ambtenaar en die vrouw met dat rode haar?’

‘Ja, die.’

‘Wat doen ze?’

‘Bill is bankmanager en Wendy scheikundelerares.’

‘Spannend.’

Pandora had er een bloedhekel aan dat hij altijd zo neerkeek op gewone mensen. ‘Ja nou, we kunnen niet allemaal de hoofdrol spelen in een tv-programma. Wendy en Bill zijn oude vrienden van me. Mocht je het willen weten, ik ben zondag weer terug.’ Terwijl ze haar koffer dichtritste, keek ze hem even van opzij aan. ‘Dus tot die tijd kun je lekker met je eigen vriendjes spelen.’

‘Wat wil je daar nu weer mee zeggen?’ vroeg hij gekwetst.

‘Ik wil ermee zeggen dat ik gisteren die foto van jou met die ene actrice in de krant heb zien staan.’ Ze had er eigenlijk niet over willen beginnen, want ze wist dat ze er niet veel mee op zou schieten als hij haar een zeurpiet vond. Met een rood hoofd en friemelend aan de rits van de koffer, kon ze het toch niet laten om eraan toe te voegen: ‘Hoewel het me verbaasde dat ze zichzelf actrice durft te noemen. Ik dacht dat Mindy Charleson alleen een keer naakt in een blad had gestaan.’

‘Stond dat in de krant van gisteren? Ik had het je willen vertellen voordat die foto ergens verscheen.’

Voor deze ene keer was hij echt onschuldig. Maar hoe kon hij Pandora daar in vredesnaam van overtuigen? ‘Echt waar.’ Toen ze de zware koffer van bed pakte, protesteerde hij. ‘Laat mij dat maar doen. Ik meen het, liefje... Het was een publiciteitsstunt die haar agent had geregeld. Wat moet ik nou met Mindy Charleson? Dat is gewoon een slettenbak. Dacht je echt dat ik zo diep zou zinken?’

De blik van afkeer op zijn gezicht was zo oprecht dat ze hem wel moest geloven. Voor deze ene keer zou ze hem het voordeel van de twijfel gunnen.

Toch zou het niet meer dan logisch zijn als hij belangstelling voor andere meisjes had, want wat ze de afgelopen tijd in de spiegel zag, vond ze zelf ook niet om aan te zien. En hoewel die actrice de dagen dat ze nog naakt in de bladen kon staan, misschien ook ver achter zich had, ze had tenminste nog een figuur met holtes en rondingen.

En mijn figuur, bracht Pandora zichzelf in herinnering, is alleen nog maar één grote ronding.

Bovendien was Sean een viriele man. Met een spijtig zuchtje bedacht ze dat ze het hem niet kwalijk kon nemen als hij belangstelling toonde voor alles met een taille.

Toen ze ’s zondags aankwam op Paddington Station en zag dat Sean haar stond op te wachten, voelde ze zich idioot gevleid. Aangezien hun relatie nog steeds niet algemeen bekend was, bleef ze op een discreet afstandje wachten, terwijl Sean onder het aankomstscherm handtekeningen uitdeelde aan een groepje giechelende meisjes. Bovendien durfde ze zich haast niet in zijn gezelschap te vertonen, want met zijn filmsterrenuiterlijk en zijn slanke, volmaakte lichaam boezemde hij zelfs op zes meter afstand al ontzag in.

Logisch dat ik geen nee tegen hem kan zeggen, dacht ze bij zichzelf, terwijl ze een blik liet glijden over haar lichtgrijze trui en joggingbroek. Niet dat ze op het ogenblik in staat was om te joggen trouwens. Sean, in een zwarte kasjmieren trui en een donkergrijze broek, zag er intimiderend glamoureus uit.

Ze bleef naar hem kijken, terwijl hij grapjes maakte met de schoolmeisjes en, toen het papier op was, zijn handtekening op hun onderarmen zette. Ze bewonderde de manier waarop zijn donkere glanzende haar over zijn voorhoofd viel, en zijn vermogen om – als hij dat wilde tenminste – elk meisje het gevoel te geven dat ze speciaal was, belangrijker dan de anderen.

Toen Sean even opkeek, zag hij haar staan. Hij begon te grijnzen, vormde met zijn mond het woord ‘hoi’ en zette zijn laatste handtekening op de arm van een blondine met een strak kontje in een heel kort rood wollen rokje.

‘Jemig.’ Pandora hapte naar adem toen ze zich eindelijk van hem los wist te maken. Zenuwachtig dacht ze aan alle mensen die naar hen stonden te kijken. Vooral het meisje in de rode minirok leek haar ogen niet te geloven. ‘Zou je dat wel doen?’

Sean had zijn armen nog steeds om haar heen geslagen. Zijn mond gleed over het puntje van haar neus. ‘Nou en of.’

‘Ik bedoel, zo in het openbaar?’

‘Waarom niet?’ Hij kuste haar nog een keer. ‘Ik heb je gemist. Meer dan je verdient. Dat neemt maar zo de benen naar weet ik veel wat voor woestenij, alleen maar vanwege die stomme foto in de krant...’

‘Bath. Ik was naar Bath,’ wees ze hem erop. ‘Niet de Kalahari-woestijn. En dat was niet om je iets betaald te zetten. Help, moet je al die mensen nou zien. Moeten ze echt zo naar ons staren?’

Sean was er wel aan gewend. ‘Kom, de auto staat voor het station. Als ze hem tenminste nog niet hebben weggesleept.’

Ze hoorden allebei wat het meisje in de rode minirok zei toen ze teleurgesteld haar hoofd afwendde. ‘Natuurlijk is dat niet zijn vriendin. Het is vast een of ander geintje.’

Sean, met zijn armen beschermend om Pandora’s schouders geslagen, draaide zich om en wierp het meisje een kille blik toe. ‘Waarom zou het een geintje zijn?’ wilde hij weten. ‘Om je de waarheid te zeggen, ze is mijn vriendin en we wonen samen.’

Pandora wou dat het perron zich kon openen en haar opslokken. Ze had zich nog nooit zo vernederd gevoeld.

‘Waar zijn we?’ vroeg Pandora, toen Sean stopte voor een victoriaanse twee-onder-een-kap in een lommerrijke laan in Putney.

Hij keek haar aan. ‘Ik meende het, hoor. Dat van het samenwonen.’

‘Wat?’ Ze keek omhoog naar de met klimop omkranste slaapkamerramen waarachter rode gordijnen hingen, alsof ze verwachtte dat daar een vrouw naar hen zou staan zwaaien. ‘Met wie dan?’

‘Doe normaal.’ protesteerde hij. ‘En ik meende het ook toen ik zei dat ik je heb gemist. En ik heb een besluit genomen. Als we dan toch een baby krijgen, dan moeten we het maar meteen goed doen, met alles erop en eraan.’

Met ogen zo groot als schoteltjes keek ze hem aan. ‘Bedoel je tr...’

Toen ze zijn gezicht zag, bleef de rest van het woord haar in de keel steken. Het was wel duidelijk dat hij het gevreesde T-woord niet in gedachten had gehad.

‘Nou ja, zo’n beetje alles erop en eraan.’ Ongemakkelijk wees hij naar het huis dat hij voor veel geld had gehuurd. Hij had zelfs het fatsoen om een beetje te blozen. ‘Sorry, maar ik ben nogal allergisch voor het idee van bruiloften en zo. Dat zal wel door mijn ouders komen...’

Het was een laffe smoes, en dat wisten ze allebei.

Snel zei ze: ‘Nee, ik ben degene die sorry moet zeggen. Ik wil niet eens trouwen.’ Ook dat was gelogen. Zich schamend voor haar misser liet ze haar hoofd hangen. Ze had zichzelf wel een schop onder de kont kunnen verkopen. Als ze erbij had gekund dan.

Ineens leek Seans grootse romantische geste niet meer zo groots.

‘Nou ja, jij mag het zeggen.’ Hoewel het niet zijn bedoeling was, kwam het er hooghartig uit. ‘Het huis is er. Als je bij me in wilt trekken, dan kan dat.’

Pandora, die het niet als hooghartig had opgevat, hoorde er juist iets verveelds in en raakte in paniek. Jemig, dit was echt een heel grote stap! Dat het niet de stap was die Sean volgens haar saaie, bekrompen broer moest zetten, deed daar niets aan af. Ach, wat kon haar het überhaupt schelen wat Joel ervan vond? Het was tegenwoordig heel normaal om samen te wonen.

En nu vraagt Sean aan mij of ik met hem wil samenwonen, dacht ze blij.

‘Natuurlijk wil ik dat.’ De woorden tuimelden eruit, bang als ze was dat hij weer van gedachten zou veranderen. Ze maakte haar autogordel los, wensend dat die enorme buik van haar niet steeds in de weg zat, en omhelsde Sean onhandig. ‘Ik wil het heel erg graag. En het is een prachtig huis.’

‘Ik vraag me af wat je broer ervan zal zeggen.’ Sean keek haar geamuseerd aan. Hij wist dat Joel niet erg te spreken was over hun relatie. ‘Hij is vast blij dat het nu officieel is.’

Pandora, die daar niet zo zeker van was, was te gelukkig om er al te erg over in te zitten. ‘Ach, wat maakt het nou uit wat hij denkt.’

‘Maar hij kan je in elk geval helpen met verhuizen.’ Sean pakte de sleutel van de voordeur uit zijn zak. ‘Ik moet vanavond werken, maar jullie kunnen het vast wel met zijn tweetjes.’ Hij grinnikte en kuste haar op het puntje van haar neus. ‘En tegen de tijd dat ik terugkom uit de club, woon je bij me.’

Pandora had het bij het rechte eind gehad. Hoewel Joel zich er enorm kwaad over had gemaakt dat Sean Mandeville zijn verantwoordelijkheid niet nam, reageerde hij niet erg blij op het nieuws dat ze bij hem introk. Zonder het te beseffen was hij zich gaan verheugen op een baby in huis. Hij had zijn partner bij Henley-Grant Motors al gewaarschuwd dat hij een paar weken vrij zou nemen om Pandora te helpen zodra de baby er was.

En nu was zijn hulp plotseling niet meer nodig. Ze ging weg, zomaar ineens.

‘Het is niets voor jou, weet je.’ Hoewel hij haar heus wel wilde helpen met verhuizen, hoefde hij het nog niet goed te keuren.

Pandora zuchtte, terwijl hij de kofferbak vollaadde met haar haastig bij elkaar gezochte spullen. Ze wist niet hoeveel sombere, veelbetekenende blikken ze nog aankon. ‘Wat is niets voor mij?’

‘Dat je zo slaafs alles doet wat Sean Mandeville zegt. Hoe ging het precies? Klikte hij met zijn vingers en zei hij: “Je komt bij mij wonen?” Ik vind het gewoon niks voor jou,’ zei Joel boos. ‘Waar is je trots gebleven? Waar is dat onafhankelijke meisje gebleven? Dat meisje dat altijd donders goed wist wat ze wilde?’

Dat meisje is zwanger geraakt, dacht Pandora. Over het dak van de donkerblauwe Bentley heen keek ze Joel boos aan. Hij had er geen idee van hoe het voelde om zwanger te zijn. Misschien had hij deels wel gelijk, misschien zou ze het zeven maanden geleden helemaal met hem eens zijn geweest... maar nu, in haar toestand, nee...

Ze wist dat ze veranderd was – en waarschijnlijk niet ten goede – maar als je hoogzwanger was en heel weinig zelfvertrouwen had, dan kon het toch ook niet anders?

Joel propte ondertussen op goed geluk kleren terug in de koffer waarvan de rits was gesprongen. Pandora wist precies hoe dat voelde...

‘Zomerjurken?’ Hij keek haar aan, niet bij machte zich in te houden. ‘Denk je dat jullie het zo lang uithouden samen?’

‘Hou je mond.’ Ze was zich er pijnlijk bewust van dat die gedachte ook bij haar was opgekomen toen ze ze had ingepakt. ‘Als het op niets uitloopt, mag je van mij net zo vaak als je wilt zeggen dat je het al had voorspeld, maar nu even niet, oké?’ Ze wierp hem een waarschuwende blik toe.

‘O, je bedoelt dat ik nog even moet wachten?’ Hij trok zijn wenkbrauwen met gespeelde afschuw op. ‘Hoe lang wel niet? Drie hele weken?’