57

Jez Potter had zichzelf doodgeschoten. Zoals de politie al had vermoed, bleek hij Brenda te hebben vermoord. Haar lichaam werd in de logeerkamer gevonden. Tegen Jack en Cass zei de politie dat Sophie, gezien de omstandigheden, haar beproevingen goed had doorstaan.

‘Ik kan bijna niet geloven dat ze weer in veiligheid is.’ Cass hing aan Jacks arm, duizelig van vreugde en op het punt in huilen uit te barsten. Hun hereniging met Sophie in de vroege uurtjes was onbeschrijflijk geweest. Inmiddels was Sophie grondig onderzocht door de politiearts – ze had slechts een oppervlakkige snijwond in haar zij – en ze lag nu slaap in te halen.

Om acht uur waren ze terug op hun kamer in de Salutation. De zon kwam net op; het uitzicht op de in flarden mist gehulde vallei was ronduit spectaculair. Alles zag er nog precies hetzelfde uit als gisteren, en toch leek alles anders. Sophie was in veiligheid. Cass, die van blijdschap niet wist wat ze moest doen, stond alleen maar uit het raam te staren, terwijl ze schuldbewust dacht aan alle mensen die ze zou moeten bellen om het nieuws te vertellen.

‘Je zou eigenlijk Imogen even moeten bellen.’ Voor zover ze wist, had Jack niet eens op Imogens telefoontjes van gisteren gereageerd.

‘Ik weet het.’ Hij kwam naast haar staan.

Automatisch leunde ze tegen zijn schouder. ‘Doe dat dan.’

‘Ik heb geen zin.’

Ze durfde hem bijna niet aan te kijken. ‘O Jack,’ zei ze, haar best doend om verwijtend te klinken.

‘Deze tijd is voor ons samen. Dat wil ik niet verpesten.’

Toen hij haar in zijn armen nam, was het alsof ze vanbinnen smolt. Ze wist precies wat zijn bedoeling was. Een paar minuten later zei ze, naar adem happend: ‘Dit moeten we niet doen. Echt niet.’

Hij smoorde haar halfhartige protest in een kus. ‘Jawel,’ zei hij. ‘Dit moeten we wel doen.’

Hun liefdesspel was voor hem het bewijs van wat hij al maanden vermoedde.

‘Ik hou van je.’ Terwijl hij het zei, ging hij op zijn rug liggen, want hij durfde haar ineens niet meer aan te kijken. Hij moest eerst zeggen wat hij te zeggen had en dan haar reactie peilen. ‘Dat weet je toch? Ik geloof dat ik nu meer van je hou dan ooit tevoren. Ik wou dat ik Imogen nooit had ontmoet... echt waar, ik voel me zo verscheurd. En dan Rory Cameron... Jezus, toen hij me vertelde dat jullie overwogen om te gaan trouwen, had ik hem het liefst vermoord.’

Hij stopte en keek haar met een bonkend hart aan.

Cass was diep in slaap.

Imogen zat, nog steeds in haar ochtendjas, op de bank naar het nieuws van zes uur te kijken. De cameraploegen waren er massaal op uitgetrokken om Sophies triomfantelijke terugkeer naar Hampstead vast te leggen. Ze werd als een ware heldin binnengehaald. Op de oprijlaan wemelde het van de journalisten. Bij Cleo Mandeville en Pandora Grant stroomden de tranen over de wangen. Toen de auto’s eindelijk aan kwamen rijden, brak de hel los. Imogen beet op haar nagels toen Sophie, wier natuurlijke bleekheid extra werd benadrukt door haar nieuwe asblonde haar, kort naar de camera’s wuifde. Daarna omhelsde ze Sean en verdween naar binnen.

Cass en Jack, die even later uitstapten, hadden hun armen om elkaar heen geslagen. Imogen kromp ineen van de pijn toen een van haar nagels tot in het vlees afscheurde.

‘Ik kan alleen maar zeggen dat we heel erg moe en heel erg blij zijn,’ zei Jack tegen de verslaggever van ITN. ‘De afgelopen dagen zijn erg ingrijpend geweest. Maar godzijdank hebben we dat nu allemaal achter de rug.’

‘Ja, en met Sophie gaat het heel goed,’ vulde Cass met een stralende glimlach aan toen de verslaggever zich tot haar wendde. ‘Maar ik denk dat ze niet snel weer als model zal gaan werken. Misschien dat ze iets minder gevaarlijks kan gaan doen, zoals leeuwen temmen.’

Imogens maag draaide zich om. Cass en Jack liepen naar binnen. De nieuwslezer zette weer een ernstige stem op en ging verder met de laatste werkloosheidscijfers. Imogen vroeg zich af of Jack zich eigenlijk wel herinnerde dat zij er ook nog was.

Toen Jack tegen middernacht weg wilde gaan, sprak hij zichzelf moed in. Hij moest het weten.

‘Ik moet je iets zeggen,’ zei hij tegen Cass, die er fantastisch uitzag met haar blonde haar opgestoken. Ze had een donkerblauwe fluwelen jurk aangetrokken en Shalimar opgedaan. Achter haar, in de huiskamer, was het feest voor Sophie nog in volle gang. Terry Brannigan begon te zingen, wat hem op gejoel van Cleo en Rory Cameron kwam te staan. In de gelambriseerde hal waren ze even alleen.

‘Ja?’ vroeg ze.

Hij slikte. ‘Dit is niet eenvoudig voor me.’

‘O nee?’

‘Eh...’

Haar blauwe ogen namen hem onderzoekend op. ‘Heeft het toevallig iets te maken met je korte speech van vanochtend?’

‘Ik dacht dat je sliep.’

‘Ik dacht dat ik maar beter kon doen alsof ik sliep,’ zei ze. ‘Voor het geval je van gedachten zou veranderen. Het was per slot van rekening nogal een emotioneel moment.’ Na een korte stilte voegde ze eraan toe: ‘Ik dacht dat je misschien wel weer van gedachten zou veranderen.’

Hij leunde tegen de voordeur. ‘Ik ben niet van gedachten veranderd.’ Hij had nog nooit iets zo zeker geweten. ‘De vraag is of jij nog van gedachten kan veranderen over mij.’

De deur van de huiskamer werd opengegooid.

‘Oeps.’ Toen Cleo hen zag staan, deed ze hem meteen weer dicht.

‘Van gedachten veranderen?’

Hij vroeg zich af of Cass soms expres niet meewerkte.

‘Wat ik eigenlijk bedoel is of je me ooit weer zult kunnen vertrouwen?’

Rory Cameron was in de kamer ernaast. Jack besefte dat het niet echt de juiste plaats of de juiste tijd was om misschien wel de belangrijkste toespraak van zijn leven af te steken. Maar ja, nu hij toch al zover was gekomen... ‘Kun je me het ooit vergeven?’ vroeg hij zacht. ‘Kun je ooit weer van me houden? Is er ook maar een heel kleine kans dat je het nog een keer met me wilt proberen?’

‘Sorry, maar wat vindt Imogen van dit alles?’ vroeg ze.

Hij schudde zijn hoofd. ‘Imogen weet er niets van.’

‘Tja, ik weet maar al te goed hoe dat voelt.’ Ze opende de voordeur. Zonder verder iets van haar gedachten te laten merken, maakte ze hem helemaal gek door te zeggen: ‘Misschien moet je het er eerst maar eens met haar over hebben.’

‘Dat meen je niet, dat kun je niet menen! Dat kan gewoon niet...’ Imogen zat op haar knieën voor Jack en klampte zich blindelings aan zijn broekspijp vast. Ze zat als een hond te janken, en hoewel ze wist dat het vreselijk vernederend was wat ze deed, bleef ze hem vasthouden, bleef ze vol ongeloof krijsen. Ze wilde gewoonweg niet aanvaarden dat wat hij zei waar was.

‘Het spijt me, maar dit wordt niks. Dat weet je zelf ook best.’

Jack vond het minstens zo moeilijk als zij. Het was bijzonder pijnlijk om getuige te moeten zijn van haar verdriet. Bovendien was hij zich er maar al te zeer van bewust dat hij dit alles misschien wel voor niks deed, dat hij het voor niks uitmaakte. Cass had zich nou niet echt in zijn armen geworpen. Ze had niet gegild: ‘Ja, ja! Jij bent alles wat ik wil!’ De kans was groot dat ze hem recht in zijn gezicht zou uitlachen en zeggen dat het net goed was.

Hij was echter bereid dat risico te nemen. Cass was degene die hij wilde. Het was uit tussen Imogen en hem. Hij wilde alleen nog maar zijn oude leven terug.

‘Ik weet dat je met haar naar bed bent geweest,’ jammerde Imogen. Met haar roodomrande varkensoogjes smeekte ze hem om te blijven. ‘Ik weet dat jullie daar toen in dezelfde kamer sliepen. Maar dat geeft niet, dat vergeef ik je. Maar Sophie is weer terug, dat hebben we gehad, dus we kunnen gewoon weer verdergaan met ons leven. Cass met Rory Cameron, jij en ik...’

‘Nee.’ Jack schudde zijn hoofd. ‘Dat gaat niet. Het spijt me, maar dat gaat niet.’

Hij deinsde naar achteren toen Imogens nagels zich in zijn been groeven. Als ze zo doorging, kwam zijn knieschijf nog bloot te liggen.

‘Klootzak! Ik weet wel waar dit om gaat! Het is omdat ik niet zwanger word, hè?’ Wanhopig greep ze zich aan de laatste strohalm vast. ‘Je dumpt me omdat ik geen kinderen kan...’

‘Jij bent degene die kinderen wilde,’ wees hij haar terecht. ‘Niet ik.’

‘Nee, omdat jij al een gezinnetje hebt!’ Ze spuugde de woorden eruit. ‘Dat fucking fijne gezinnetje van je! En nu ga je weer naar ze terug, als de brave papa voor wie iedereen je altijd hield. God, wat zullen de roddelbladen hiervan smullen!’

‘Ik heb alleen maar gezegd dat ik terug wilde,’ zei hij vermoeid. ‘Misschien gebeurt het wel helemaal niet. Cass heeft nog steeds niet gezegd of ze me wel wil.’

‘Jemig.’ Sophie, die had opengedaan, deed een stap naar achteren. ‘Wat is er met jou gebeurd?’ Met samengeknepen ogen vervolgde ze: ‘Papa is hier niet, als je die soms zoekt.’

Imogen schudde haar hoofd. Dat wist ze ook wel. Het was zeven uur ’s avonds. Ze had expres gewacht tot Jack in de tv-studio zou zijn.

‘Ik ben voor je moeder gekomen.’ Ze wierp een blik op Cass’ auto op de oprijlaan. ‘Ik neem aan dat ze thuis is?’

‘Ik zal haar even gaan halen.’

Een paar minuten later verscheen Cass in de deuropening. Ze kwam blijkbaar net uit bad, want ze had haar natte blonde haar achterovergekamd. Ze droeg dezelfde wit-met-gele satijnen ochtendjas als tweeënhalf jaar geleden, toen Imogen haar was komen interviewen.

Een ijzige windvlaag blies Imogens zwarte rok tegen de achterkant van haar benen. Hoewel ze haar best had gedaan om er een beetje fatsoenlijk uit te zien, zag ze aan Cass’ gezicht – om maar te zwijgen van Sophies geschrokken blik van daarnet – dat het niet had gewerkt. Al dat verdriet was niet te verstoppen, hoeveel make-up ze ook opdeed, dacht ze verbitterd. ‘Hoi. Mag ik binnenkomen?’

‘Dat lijkt me beter van wel.’ Cass deed een stap opzij. Ze kon zo wel raden wat er was gebeurd, hoewel ze Jack vandaag nog niet had gesproken. Jack had echter blijkbaar wel met Imogen gepraat.

Even vroeg ze zich af of dit nou het gelukkigste, bevredigendste moment van haar leven was, maar meteen voelde ze zich daar alweer schuldig over. Ze wist precies hoe Imogen zich voelde. Ze zou zelfs zomaar medelijden met haar kunnen krijgen.

Dat moet ik niet laten gebeuren, hield ze zichzelf streng voor. Waarom zou Imogen niet mogen lijden? Waarom zou ze niet mogen voelen wat ze mij heeft aangedaan?

Imogen verdiende dit, bracht ze zichzelf in herinnering.

‘Ik wilde net een broodje maken.’ Cass liep voor Imogen uit de keuken in. Alsof Imogen gewoon een buurvrouw was die even binnenwipte, pakte ze een baguette uit de broodmand en vroeg terloops: ‘Wil je ook?’

Imogen zag even voor zich hoe ze elkaar over de keukentafel heen met stokbroden te lijf gingen. Ze schudde haar hoofd. Achter Cass begon het water te koken. En ze hoefde ook geen thee verdomme!

‘Doe mij maar een wodka-tonic.’

‘Je ziet er niet al te best uit.’ Cass gaf haar een glas wodka-tonic, maar hield het zelf bij thee. De laatste keer dat Imogen onverwacht op de stoep had gestaan, was zij degene geweest die de touwtjes in handen had gehad. En ik was de stomkop die als een bezetene in de keukenkastjes ging staan rommelen, omdat ik bang was anders mijn verstand te verliezen.

‘Natuurlijk zie ik er niet al te best uit.’ Imogen begon hulpeloos te huilen. Ze kon zich gewoon niet beheersen. ‘En je weet ook waarom. Maar ik moest gewoon met je praten. Je weet hoeveel ik van Jack houd... hij is alles voor me. En ik weet dat hij denkt dat hij naar jou terug wil, maar...’

‘Maar jij denkt dat dat niet zo is?’ Cass sprak op koele toon. Het was stukken gemakkelijker om degene te zijn die de touwtjes in handen had. Ze wilde dat ze dat toen ook had geprobeerd. ‘Neem me niet kwalijk, maar is Jack niet oud genoeg om zelf te weten wat hij wil?’

‘Het komt allemaal door dat gedoe met Sophie.’ Imogen zakte onderuit op haar stoel. ‘Hij is zich rot geschrokken, logisch natuurlijk, maar nu denkt hij dat hij bij zijn gezin moet zijn.’ Wanhopig in haar ogen wrijvend, vervolgde ze: ‘Maar dat wilde ik helemaal niet zeggen. Ik vind dat jij ook eerlijk tegen jezelf moet zijn. Voor je eigen bestwil.’

‘Pardon?’

‘Toe zeg, Cass. Je geniet hier natuurlijk ontzettend van. Boontje komt om zijn loontje. Dat denk je toch? Hier heb je vast al die tijd op gehoopt.’

Cass’ mondhoeken vertrokken iets. ‘Nou...’

‘Maar wil je hem ook echt terug, of denk je dat alleen maar?’ flapte Imogen er hartstochtelijk uit. ‘Want je schiet er uiteindelijk niks mee op als je het alleen maar doet om mij een hak te zetten. En je bent toch gelukkig met Rory? Ik wil alleen maar zeggen dat je je eigen kans op geluk niet moet vergooien.’ Ze slikte; ze had keelpijn van de inspanning die het haar kostte om niet te gaan snikken. ‘Alsjeblieft. Neem Jack niet terug alleen maar omdat je dat kan.’

Imogen wist best dat ze zat te smeken. Maar er zat niets anders op; ze kon zich op dit moment niet de luxe veroorloven om uit een gevoel van trots niet te smeken. Een wanhopige situatie vroeg om wanhopige maatregelen.

En zo wanhopig als nu had ze zich nog nooit gevoeld.

Misschien is dit toch wel het allermooiste moment van mijn leven, dacht Cass.

Pas na een tijdje reageerde ze. ‘Ik heb Jack gehaat om wat hij me heeft aangedaan,’ zei ze uiteindelijk, zelf verbaasd over hoe kalm ze klonk. ‘Maar ik ben altijd van hem blijven houden. Altijd. En denk maar niet dat wat jij nu meemaakt hetzelfde is als wat ik twee jaar geleden heb meegemaakt.’ Haar porseleinblauwe ogen boorden zich in de bloeddoorlopen ogen van Imogen. ‘Want dat van mij was vele malen erger.’

Imogen wist dat ze het zou verliezen. Ze werd overweldigd door een gevoel van teleurstelling, want ze had al haar hoop gevestigd op Cass, die bekendstond als een aardige, begripvolle en bijna volmaakte vrouw.

‘Hoe weet je dat hij het niet nog een keer zal doen als jullie weer samen zijn?’ beet ze Cass toe.

‘Misschien omdat hij zijn lesje heeft geleerd. Bij jou,’ reageerde Cass ijzig.