14

Op dinsdag maakte een donderbui een einde aan weken met prachtig weer. Imogen, die er een vermoeiend interview van een paar uur op had zitten met een acteur met de hersens ter grootte van een walnoot, was in haar auto onderweg naar haar volgende afspraak. Ze zette net het radioprogramma van Cass Mandeville aan toen de eerste regendruppels als loden kogeltjes op de voorruit tikten. De lucht was donkergrijs, precies dezelfde kleur als de zijden blouse van Agnès B. die ze droeg en die ze vorige week van Jack had gekregen.

Op de radio was een nummer van Dire Straits te horen. Voor de lol probeerde Imogen even om het gezwiep van de ruitenwissers synchroon te laten lopen met de muziek, maar toen begon ze te denken aan het etentje van morgenavond. Het was een idee van Cass geweest, en Jack en zij hadden natuurlijk geen nee kunnen zeggen. Twee van de stelletjes die kwamen, waren oude vrienden van Jack en Cass, en dat was het probleem ook niet, maar het derde stel werd gevormd door Imogen en de nieuwe producer van de ontbijtshow van Kingdom Radio. Hij heette Roly Brent en was Imogens blind date, iets wat ze zelf heel komisch vond, maar Jack walgde van de gedachte. Cass, de enige die hem al kende, zag het helemaal voor zich. ‘Hij is een schat,’ had ze Jack enthousiast verteld. ‘Hij ziet er verschrikkelijk goed uit en is een klein beetje verlegen. Volgens mij echt wat voor Imogen.’

‘Waag het niet met hem te flirten,’ had Jack onder het mom van een grapje tegen Imogen gezegd toen ze elkaar gisteren bij haar thuis hadden ontmoet voor een lunchsessie.

‘Ik zal toch een klein beetje moeten flirten,’ had ze lachend gezegd. ‘Om de schijn op te houden. En Cass wil het zo graag, dus dan moet ik wel een beetje dankbaar lijken.’

Het nummer van Dire Straits was afgelopen. Imogen zette het geluid wat harder, want door de harde regen op het autodak kon ze Cass bijna niet verstaan. O leuk, het was dat belprogramma waarin mensen hun problemen konden voorleggen. Ze zette het geluid nog iets harder. Andermans problemen waren altijd geinig.

‘... en dan hebben we nu Beryl uit Islington aan de lijn. Beryl, ik begrijp dat je iets wilt toevoegen aan het onderwerp van vorige week, toen we het erover hadden of je het je beste vriendin nu wel of niet moet vertellen als je ontdekt dat haar man vreemdgaat.’

‘Of als de vrouw vreemdgaat,’ wierp Jenny er snel tussen, voordat de centrale plat zou gaan omdat er duizend boze mannen belden om te zeggen dat zij ook wel eens waren bedrogen.

‘Ja, hallo.’ Beryl uit Islington klonk middelbaar en ietwat buiten adem. ‘Cass, ik heb zitten luisteren naar wat je zei – dat een vrouw het recht heeft om het te weten als haar man naast de pot pist – en ik heb daar de afgelopen week eens goed over nagedacht.’

Een grote vrachtwagen passeerde Imogen, een golf vuil water opwerpend. De bestuurder keek met een verlekkerde blik omlaag naar Imogen met haar welgevormde, namaakbruine benen in haar korte rode rokje.

Holbewoner, dacht Imogen.

‘Ja, ga verder,’ spoorde Cass de belster aan.

‘Ja, nou, dus daarom bel ik, om je te zeggen dat je man naast de pot pist.’ Beryl ging sneller praten. ‘Ik weet dat ik niet je beste vriendin ben, maar ik vond dat je het toch moest weten, want ik heb hem een paar keer stiekem het huis binnen zien gaan van een meisje dat bij me in de straat woont... Hij heeft dan een donkere zonnebril op en maakt zich altijd heel klein naast haar in de auto – een felgroene MR2 – maar ik weet zeker dat hij het is, want waarom zou hij anders zo stiekem doen als hij niets doet wat hij niet zou mogen doen? Ik zeg altijd maar: roodharige vrouwen zijn niet te vertrouwen. Die hebben het achter de ellebogen. Mijn man heeft me ook in de steek gelaten voor een vrouw met rood haar, dus...’

‘Ach, zo te merken is de verbinding met Beryl verbroken.’ Jenny boog zich voor een roerloze Cass langs, verbrak de verbinding en zette gauw een nieuwe plaat op. ‘Na dit nummer van Sting hebben we een telefoontje over travestie,’ zei ze kordaat. ‘Hopelijk is het niet mijn vriendje.’

Terwijl het treurige nummer ‘If I Ever Lose My Faith In You’ van Sting de studio vulde, drong tot Cass door dat ze gewoon niet bij machte was zich te bewegen. Hoezeer ze ook haar best deed, er gebeurde niets. Door de glazen wand van de studio zag ze nieuwsgierige gezichten naar binnen turen. Dus zo voelde een aap in een dierentuin zich...

‘Cass, je had haar meteen moeten onderbreken,’ berispte Jenny haar. ‘Het was gewoon weer zo’n gekkin. Als je haar nog langer had laten praten, zou ze je waarschijnlijk hebben verteld dat ze zelf een verhouding met Jack heeft.’

‘Nee.’ Bang dat ze zou flauwvallen, greep Cass stevig de rand van de tafel beet en stond onhandig op. ‘Sorry, maar ik moet hier weg.’

‘Maar Cass...’ De travestiet wachtte nog steeds op lijn 3. Gealarmeerd gebaarde Jenny door de glaswand naar de producer dat hij iets moest doen. ‘Je kunt niet zomaar weggaan, Cass! Wat dat domme mens zei, was gewoon niet waar. Ik bedoel, wat moet Jack nou met een vrouw met rood haar?’

‘Dat weet ik niet,’ zei Cass verbijsterd, terwijl haar wereld instortte. ‘Maar blijkbaar is het zo. En ik weet ook wie ze is.’

‘Shit, shit.’ Imogen hapte naar adem, zo verbaasd dat ze bijna op de auto voor haar botste. Wie was Beryl en hoe haalde ze het in haar hoofd om dit live op de radio te gaan zitten opdissen?

Dat het uitgerekend op deze manier bekend moest worden. Even later, toen ze moest stoppen voor een druk zebrapad, maakte ze zich klein achter het stuur. Hoeveel vrouwen met rood haar reden er in Londen nou rond in een groene MR2? Zou ze nagewezen worden? Verdomme, dit was helemaal niet de bedoeling geweest. Jack zou uit zijn vel springen van woede wanneer hij het ontdekte.

Cass wist dat ze de boel er niet beter op had gemaakt door de studio uit te stormen. Als ze zich op de een of andere manier had weten te beheersen, als ze Beryl uit Islington had afgedaan als een van de vele gekken die belden, als ze er een paar grapjes over had gemaakt en dan vrolijk was verdergegaan met het programma, hadden ze er misschien mee weg kunnen komen.

Maar door weg te lopen, Jenny aan haar lot over te laten en een taxi te nemen omdat ze niet in staat was zelf te rijden, had ze zich verraden. Het nieuws verspreidde zich als een lopend vuurtje. Tegen de tijd dat ze thuiskwam, stond de telefoon roodgloeiend. Een zenuwachtige Mrs. Bedford gaf haar een briefje met de namen van de kranten die al hadden gebeld; de News of the World, The Sun, de Mail en de People wilden haar allemaal dringend spreken.

‘Ze wilden weten wat ik ervan dacht,’ jammerde Mrs. Bedford, helemaal in de war van al het gedoe. ‘Ik wist niet wat ik moest zeggen, dus heb ik de hoorn maar op de haak gegooid. Wat is er toch aan de hand, Cass? Ik wist helemaal niets van een scheiding.’

Cass, die volkomen op de automatische piloot functioneerde, schudde haar hoofd en zette de waterkoker aan zonder er water in te doen. ‘We gaan heus niet scheiden. De media hebben ergens een of ander stom verhaal opgepikt. Weet je wat, ga jij maar naar huis. Neem de rest van de dag vrij. Ik regel hier alles wel.’

‘Ja, dat zie ik. Je blaast het huis nog op.’ Mrs. Bedford pakte de waterkoker en hield hem onder de kraan. Haar eigen paniek maakte plaats voor medelijden toen ze merkte hoe geschokt en kwetsbaar Cass was. ‘Maak je maar niet druk, ik blijf gewoon hier.’

Cass schudde echter haar hoofd. ‘Ik zet de telefoon uit. Jack komt zo thuis. Ik red me wel.’