4

Het was een warme, rustige avond. Terwijl de hemel van paars naar donkerblauw kleurde, verschenen er steeds meer sterren. Nadat de taxi was gekeerd en weer was weggereden, bleef Imogen even aan het begin van de oprijlaan bewonderend staan kijken naar het ruime, naar alle kanten uitstulpende, gezellige victoriaanse huis met gotische details. Met het licht dat achter alle ramen brandde, was het net een adventskalender. Ook hoorde ze muziek en gelach opklinken uit de achtertuin waar de feestgangers zich blijkbaar hadden verzameld.

Cass Mandeville had gezegd acht uur, halfnegen, en het was al bijna tien uur, maar wat Imogen betrof kon een meisje alleen beter wat later op een feest aankomen. Tegen die tijd was het ijs gebroken, had iedereen al een paar glazen op en vond niemand het een probleem om zich voor te stellen aan een compleet onbekende.

Imogen controleerde zichzelf nog snel even voordat ze de oprijlaan opliep. Haar haar, dat ze in een knotje droeg, leek in orde. Geen behabandjes te zien. Haar zwarte zomerjurkje tot net boven de knie zat aan de achterkant niet in haar slipje gepropt. En aangezien ze blote benen had, hoefde ze zich geen zorgen te maken om ladders. Voor zover ze kon zien, was alles onder controle.

Voor alle zekerheid pakte ze de fles met daarin wat ze noemde ‘haar moedgevertje’ uit haar tas, iets wat ze altijd deed voordat ze ergens haar opwachting maakte. Net toen ze de dop eraf draaide, hoorde ze gierende autobanden achter zich. Een auto die belachelijk hard had gereden, toeterde en kwam toen met piepende remmen tot stilstand, op nog geen tien centimeter van haar knieholtes.

‘Godsamme...’ Geschrokken draaide ze zich om. Het was allemaal vreselijk snel gegaan. Ze had wel dood kunnen zijn.

‘Sorry hoor,’ klonk een gekrenkte mannenstem uit het autoraampje dat geluidloos openschoof. ‘Reageer je altijd zo traag? Hoorde je me dan niet aankomen?’

Imogen keek naar de jongen die haar zat te pesten. Onder het praten gebruikte hij voor de grap gebarentaal alsof ze echt doof was. Hij glimlachte er ook nog bij, iets wat hij vast niet zou hebben gedaan als dit zomaar ergens op straat was gebeurd. Maar omdat ze haast wel een gast moest zijn, bleef hij redelijk beleefd.

Andersom had ze hem, als dit zomaar ergens met een onbekende op straat was gebeurd, ook voor alles en nog wat uitgemaakt. Maar dit was niet zomaar een onbekende, dus hield ze haar mond. Dit was Sean Mandeville, die tegenwoordig bijna net zo vaak in de kranten stond als zijn beroemde ouders, en dus kon ze moeilijk de antenne van die stomme auto van hem rukken om hem een lesje te leren.

Dus, met haar vingers nog steeds op de stoffige donkerblauwe motorkap van zijn BMW, haalde ze diep adem en zei zonder het te menen: ‘Sorry, mijn fout.’

Sean was niet achterlijk. Hij grijnsde. ‘En ik had haast. We zijn allebei aan de late kant. Ik geloof niet dat we elkaar al eens hebben ontmoet.’

‘Als dat zo was, dan zou je je dat heus wel herinneren,’ reageerde ze gladjes.

‘Die geur zou ik me in elk geval herinneren.’ Hij keek haar fronsend aan. ‘Vat het niet persoonlijk op, maar ben jij dat echt?’

Het was Imogens moedgevertje, haar bijna volle en behoorlijk dure fles Trésor van Lancôme. Ze had hem van schrik laten vallen toen ze bijna was aangereden, en de fles was kapotgevallen op de keien die het grindpad omzoomden. Zware dampen stegen op in de kalme avondlucht en omhulden de auto als cyaankali.

‘Kom, stap snel in.’ Terwijl hij het portier voor haar opende, liet hij het raampje aan zijn kant weer dichtschuiven. ‘Als we opschieten, blijven we de gifwolk voor. Trouwens, wie ben jij? Hoe heet je?’

Imogen wist niet of ze hem aardig vond of niet, maar het kwam haar goed uit dat ze samen met hem haar opwachting kon maken. Sean Mandeville, die glanzende donkere ogen had en buitengewoon aantrekkelijk was, was een bekende naam aan het worden in het comedycircuit. Dat kwam niet alleen door zijn achternaam en talent, maar ook omdat echt aantrekkelijke stand-upcomedians – mannen die tegelijkertijd meisjes aan het kwijlen en aan het lachen wisten te maken – simpelweg dun gezaaid waren. Misschien dat Sean niet echt grappiger was dan zijn stuk of tien collega’s van Comedy Inc., de club in Soho die hem zijn eerste vaste plek had gegeven, hij bracht wel veel meer geld in het laatje, want alle meisjes en de meeste homo’s waren gek op hem. Zijn optredens waren steevast uitverkocht.

‘We zijn elkaar buiten tegengekomen,’ zei Sean tegen zijn moeder, terwijl ze Imogen met een blije kus op de wang verwelkomde.

‘Ik ben zo blij dat je bent gekomen! Sean, wees eens lief en haal wat te drinken voor Imogen. En waar is Jack gebleven? O daar... Jack, kom eens even gedag zeggen en probeer deze keer wat aardiger te zijn. Imogen, mag ik je voorstellen aan mijn stokoude man, Jack. Jack, dit is Imogen.’

‘Hallo.’

Geen kus op de wang van de stokoude Jack, dacht Imogen bij zichzelf. Ze pakte een donkergroene envelop en een plat, mooi verpakt cadeautje met een donkergroen-met-gouden lint erom uit haar tas.

‘Gefeliciteerd,’ zei ze, terwijl ze het hem overhandigde, zich afvragend of hij nu tenminste het fatsoen zou hebben om zich in verlegenheid gebracht te voelen.

In Jacks donkere ogen was echter niets van een verontschuldiging te lezen.

‘Wat is dat?’ Hij keek haar even aan. ‘Probeer je me soms om te kopen? Als je denkt dat ik nu wel zal komen opdraven voor die fotosessie morgen, dan heb je pech gehad. Het blijft nee.’

‘Lieverd!’ Cass kromp zichtbaar ineen. Het was de bedoeling dat Jack Imogen zijn lompe gedrag van vanochtend zou doen vergeten, niet dat hij er nog een schepje bovenop deed.

‘Ach, het geeft niet.’ Imogen haalde haar schouders op en voegde er toen kalmpjes aan toe: ‘Het is niet om je om te kopen. Ik heb het cadeau zelf gekocht. Hi! heeft er niet voor betaald.’

Ze keek toe terwijl hij het strak vormgegeven zilveren fotolijstje uitpakte. ‘Het leek me wel mooi voor die leuke foto die op jullie keukenkast staat.’

‘O Imogen, dat had je niet hoeven doen!’ riep Cass uit. ‘Het is prachtig! Vind je het niet prachtig, Jack? Perfect gewoon voor die foto.’

‘Perfect,’ zei Jack.

Imogen schrok toen Sean ineens naast haar opdook.

‘Mijn vader kent geen enkele schaamte,’ fluisterde hij zo hard dat iedereen het kon horen.

‘Jouw vader gaat echt alle perken te buiten.’ Cass was de wanhoop nabij.

Imogen glimlachte om haar te laten merken dat ze wist dat zij er ook niets aan kon doen.

‘Wind je niet zo op.’ Jack glimlachte ook, ternauwernood. ‘Je bent bang dat ik de gevoelens van een van je gasten zal krenken, Cass, maar ze is een journaliste. Of iets wat daarop lijkt dan. Die hebben geen gevoel.’

‘Nou, en sommige journalisten hebben geen goede manieren,’ reageerde Cass sarcastisch. Ze vroeg zich af waarom Jack de zaak niet liet rusten. Zo meteen bedierf hij zijn eigen feestje nog.

‘Kom.’ Sean raakte Imogens blote arm aan. ‘Laat ze maar. Heb je trek? In de eetkamer is een buffet.’

Hoewel Cass een bekende cateraar had ingehuurd, was het Sophie die druk bezig was borden vol shepherd’s pie en chili con carne te scheppen.

‘Er zijn hier alleen maar oude mensen,’ zei ze klaaglijk, terwijl ze wat extra chili con carne op Seans bord kwakte. ‘Ik verveel me dood. En ik hoorde dat mijn vader net heel rot tegen je deed.’ Ze richtte haar grote grijze ogen, die achter een ziekenfondsbrilletje schuilgingen, op Imogen. ‘Hij kan soms zo’n chagrijn zijn. Je had hem vanmiddag eens tekeer horen moeten gaan tegen mijn moeder, over al die nieuwsgierige klotelui die hij niet eens kende en die zijn verjaardag kwamen versjteren. Maar eerlijk is eerlijk, normaal gesproken gedraagt hij zich niet zo premenstrueel.’

Imogen vond Sophie er grappig uitzien. Omdat de rest van de familie zo glamoureus was, viel haar doorsnee-uiterlijk extra op. Met haar kleine, bleke gezicht, haar korte, lichtbruine haar en de lichte ogen die werden vergroot door de weinig flatteuze bril, leek ze op het eerste gezicht op niemand van hen. Zo te zien had ze haar haren zelf geknipt, en ook haar saaie beige sweatshirt wees erop dat het haar niets kon schelen dat ze anders was. Ze had echter een vlekkeloze huid, en onder haar wijde kleren ging een perfect figuur schuil. Het zou interessant zijn om te zien hoe ze over drie à vier jaar zou zijn, peinsde Imogen. Het kon best wel eens wat worden met haar. Sophie beschikte over het soort trekken die zomaar ineens op hun plaats konden vallen...

‘Ach, dat maakt me niks uit, dat van je vader,’ zei Imogen tegen haar. ‘Maar ben jij er morgenmiddag wel wanneer de fotograaf van Hi! komt?’

Sophie, die nog steeds shepherd’s pie aan het opscheppen was, keek haar geschrokken aan. ‘Echt niet. Cleo is hier degene die het leuk vindt zich voor de camera uit te sloven. Ik niet.’

‘Onze kleine Sofe?’ Grijnzend kneep Sean haar in haar bleke wang. ‘Op de foto gaan is veel te frivool voor onze Sophie, dat lijkt veel te veel op showbusiness. Tenzij ze wordt gearresteerd terwijl ze bomen aan het redden is. Dat mag wel op de foto.’

Een uur later liep Imogen weg bij het groepje waarmee ze had staan praten op het terras en ging naar boven. Een van de nadelen van roodharig zijn was dat je continu bruiningscrème op moest doen om te voorkomen dat je huid in het donker fluorescerend wit oplichtte, als zo’n wit skelet uit de feestwinkel. Maar het rottige was dat zulke crème op warme avonden zoals deze altijd gauw streperig werd. Om de mensen niet aan het schrikken te maken had ze daarom steeds een tube crème bij zich zodat ze alles kon bijwerken.

Dat was ook wel nodig, zag ze toen ze een blik wierp in de manshoge spiegel die een prominente plek innam in de glamoureuze blauw-met-gouden badkamer. Zich in bochten wringend depte ze met stukjes wc-papier de gesmolten crème op uit haar knieholtes, haar ellebogen en haar decolleté, de plekken waar de crème zich had opgehoopt. Toen iemand de deurkruk van de badkamerdeur probeerde, vloekte ze binnensmonds. Als ze zich haastte, zou ze het er alleen maar erger op maken, en geen sprake van dat ze de badkamer zou verlaten zonder eerst de witte plekken te hebben bijgewerkt.

Er werd weer aan de deurkruk gerammeld, net toen ze het dopje van de tube losschroefde. Ze slaakte een geschrokken jammerkreetje toen een glanzende dot kastanjebruine crème uit de tube spoot en bijna hoorbaar op het prachtige lapis-lazulikleurig tapijt viel.

Eerst het parfum, nu de crème, dacht ze wanhopig. Als Jack Mandeville dat ontdekte, dan was het volgende wat er zou vloeien, haar eigen bloed.

De daaropvolgende twee minuten zat ze op haar knieën fanatiek te wrijven over de vlek in het tapijt met wc-papier en een geel washandje dat ze had gevonden. Haar hart bleef bijna stilstaan toen een donderend gebonk op de deur werd gevolgd door de meteen herkenbare stem van Jack Mandeville.

‘Opschieten. Nu heeft het lang genoeg geduurd. Mocht er daarbinnen iemand bewusteloos zijn, dan zal ik de deur moeten intrappen.’

‘Ogenblikje,’ piepte Imogen, terwijl ze het wc-papier in de wc-pot gooide en doortrok. Met trillende handen smeerde ze snel wat crème in haar decolleté en achter haar knieën om de witte plekken te camoufleren. Haar gezicht was inmiddels roze van schaamte en glansde van het zweet. Achter elke chique carrièrevrouw ging een bedrieger schuil, een hopeloze sloddervos die steeds weer zijn kop opstak, dacht ze treurig bij zichzelf. Tenminste, dat hoopte ze. Het zou onverdraaglijk zijn als ze de enige was.

‘Jij.’ Toen ze eindelijk de deur opende, wierp Jack Mandeville haar een vertwijfelde blik toe alsof hij wilde zeggen: ik had het kunnen weten.

Maar god, wat was die man aantrekkelijk. Met de deurknop nog in haar hand keek ze hem recht aan. ‘Hoor eens, ik weet niet wat ik je heb misdaan, maar het is wel duidelijk dat je een hekel aan me hebt.’ Ze sprak zacht, hoewel niemand hen kon horen. ‘Ik begrijp alleen niet waarom.’

‘Misschien heb ik wel een hekel aan wat je doet,’ diende hij haar van repliek. ‘Ik bedoel, dat blad van je, die vorm van zogenaamde journalistiek, dat is niet echt iets waarmee je de Pulitzerprijs zult winnen, hè?’ Zijn toon was snijdend. ‘Krijg je daar zelf niet genoeg van, om alsmaar van die troep uit te braken?’

‘Ja.’ Ze weerstond zijn blik en schudde haar pony uit haar ogen. ‘Natuurlijk zou ik liever iets doen wat intellectueel bevredigender is, maar ik kon deze baan krijgen, en ik zal toch ergens mijn brood mee moeten verdienen. Zo erg is het trouwens ook weer niet,’ voegde ze er met iets van woede aan toe. ‘We hebben het hier niet over hardcoreporno of zo. Ons blad is volkomen onschuldig.’

‘En ook volkomen overbodig.’

Dit was echt bizar. Ze haalde een keer diep adem. ‘Hoor eens, je vrouw geeft het geld dat ze voor het interview krijgt aan een goed doel. Ze heeft ons gevraagd om het over te maken aan het Great Ormond Street-kinderziekenhuis. Is het nog steeds overbodig als dat geld het leven van een kind kan redden?’

Aangezien op die vraag geen antwoord mogelijk was, keek hij haar alleen maar kwaad aan en nam vervolgens zijn toevlucht tot de tactiek van een politicus: van onderwerp veranderen.

‘En wat me ook niet bevalt, is de manier waarop je mijn vrouw een uitnodiging voor dit feest hebt weten te ontfutselen. Misschien dat mijn vrouw voor je beroepsmatige vleierijen valt, maar ik trap er niet in.’ Met zijn lippen op elkaar zweeg hij even. Toen vervolgde hij: ‘En als je ook maar overweegt om roddelverhalen over vanavond aan wat voor media dan ook te verkopen, dan zal ik je voor de rechter slepen.’

Ze twijfelde er geen moment aan dat hij het meende. Heel even stond ze met haar mond vol tanden. Ze wist niet hoe ze zulke giftige opmerkingen moest pareren. Zo’n vreselijk mens was ze toch niet? De meeste mensen vonden haar aardig, net zoals zij de meeste mensen aardig vond. Bovendien had ze zich erop verheugd om Jack Mandeville te leren kennen. Hij was ontzettend aantrekkelijk, hij beschikte over intelligentie en charisma en hij droeg zelfs de mooiste rood-groen gestreepte trui die ze ooit had gezien. Wie zou zich nu niet aangetrokken voelen tot een man met zo’n waslijst aan pluspunten? En waarom voelde hij zich eigenlijk niet tot haar aangetrokken? Haar waslijst met pluspunten mocht er ook zijn.

Ineens viel het kwartje. Ze werd bijna duizelig toen het haar duidelijk werd. Natuurlijk... deze hele tirade had ze te danken aan het feit dát hij haar aantrekkelijk vond!

Ja, dat is het, dacht ze triomfantelijk.

Ze kon het nu ook zien, aan zijn donkere ogen, aan de manier waarop hij tegen de deur leunde, ogenschijnlijk nonchalant, maar in werkelijkheid verre van dat.

Het gevoel van macht dat dat haar gaf, was opwindend.

Zo, zo, dacht ze glimlachend. Dat was nog eens een verrassing. Zelfs Jack Mandeville, de notoir trouwe echtgenoot, kende zo zijn zwakke momenten.

Imogen tintelde over haar hele lijf, volop genietend van deze ontdekking.

Het was ook echt zo, hij voelde zich evenzeer aangetrokken tot haar als zij tot hem.

En dat beviel hem helemaal niet.