34

Omdat Cleo Sean niet kon vermoorden, die – gelukkig voor hem – in Schotland zat, besloot ze in plaats daarvan bij Pandora langs te gaan. Uit plaatsvervangende schaamte voor haar verschrikkelijke broer kocht ze eerst bij Harvey Nichols een zijden kamerjas in prachtige rode en oranje zonsondergangkleuren, die Pandora in het ziekenhuis kon dragen. Het was een armzalig surrogaat voor een trouwe partner, maar wel iets waar ze misschien van zou opvrolijken. En, dacht Cleo, het was in elk geval stukken beter dan die lelijke grijsblauwe badjas die ze wel eens bij Pandora in de badkamer had zien hangen.

‘Wat mooi!’ verzuchtte Pandora, die zelf ook echt niet weg was van de blauwe badjas die ze twee jaar geleden met kerst van Joel had gekregen en die hij een keer, samen met vier vettige overalls, in de wasmachine had gegooid en veel te heet had gewassen. Dat had de badjas geen goed gedaan.

‘Die kleuren staan je hartstikke goed.’ Cleo, die er een uur over had gedaan om de kamerjas uit te zoeken, was erg ingenomen met haar uiteindelijke keuze.

‘Dat had je echt niet hoeven doen.’ Met een steelse blik op het label probeerde Pandora er maar niet aan te denken hoe duur hij was geweest.

Natuurlijk wel, dacht Cleo, want hoe kan ik anders goedmaken dat mijn broer zo’n klootzak is?

Hardop zei ze echter vrolijk: ‘Je moet toch iets fatsoenlijks aan in het ziekenhuis? Waarom adem je zo raar?’

‘Hoezo raar?’

‘Je trekt een raar gezicht, en het lijkt net alsof je je adem inhoudt.’

‘O echt?’ Terwijl Pandora het zei, deed ze het weer. Ineens wist ze ook waarom.

Cleo hapte geschrokken naar adem. ‘Zijn dat... Heb je weeën?’

‘Ik denk het. Zul je altijd zien, net nu Sean er niet is. O help...’

‘Geen paniek. Ik ben er toch?’ Cleo, die geen idee had wat het inhield om te bevallen, trok een gewichtig gezicht en duwde Pandora in een stoel. ‘Zal ik vast wat pannen water opzetten?’

‘Ja, en doe er dan meteen wat spaghetti in.’ Pandora ademde al wat rustiger toen de weeën weer afnamen.

Cleo keek haar geschrokken aan. ‘Waarin?’

‘In het water, stommerd.’ Glimlachend knikte Pandora naar de keuken. ‘In mijn zwangerschapsboek staat dat je heel veel pasta moet eten als je weeën hebt. Daar krijg je energie van.’

Cleo, die weinig huiselijk was, zei: ‘Dan kan ik beter een Italiaan bellen en wat bestellen...’ Ze trok haar neus op. ‘Stel je voor, al dat gehijg en gepuf als je net knoflook hebt gegeten. De artsen gaan nog van hun stokje.’

Joel had ook geen flauw idee wat hij kon verwachten toen hij drie uur later in het ziekenhuis arriveerde. Het was een beetje een anticlimax voor hem toen hij zag dat Pandora gewoon in bed wat tijdschriften zat door te bladeren en op een draagbare kleuren-tv naar Blue Peter keek; had hij daarvoor door rood gereden, andere autobestuurders uitgescholden en zijn Bentley dubbel geparkeerd achtergelaten omdat hij geen parkeerplaats kon vinden?

‘Hoi.’ Terwijl hij zijn teleurstelling probeerde te verbergen, kuste hij haar. ‘Ik dacht altijd dat vrouwen met weeën zich aan het hoofdeinde van het bed vastklampten en continu vloekten en mensen in hun handen beten, maar jij ziet er doodnormaal uit.’ Hij keek naar de Cosmopolitan op haar schoot. Het artikel dat ze las, had als kop: ‘Zestien nieuwe standjes voor zinderende zomerseks’. ‘Is het wel verstandig om dat te lezen?’

Ze sloeg het blad dicht – een vrouw kon toch altijd dromen? – en schoof het opzij. ‘Ik heb nog niemand in zijn hand gebeten. Het doet maar om de zoveel minuten pijn,’ zei ze met een verontschuldigende blik. ‘Tussen de weeën door voel ik me prima.’

‘En wat is dat, een of ander nieuw soort ziekenhuisjas?’ Hij nam de zijden stof van de mouw even tussen zijn vingers. Fronsend vroeg hij: ‘Waarom draag je je eigen badjas niet?’

Pandora, die zich schrap zette tegen de volgende wee, had niet de puf om iets te verzinnen. ‘Deze heb ik van Cleo gekregen. Ze kwam tussen de middag toevallig langs.’

‘O nou, oké dan.’ Joel, die net had willen zeggen dat hij de stof mooi vond, zei stijfjes: ‘Ja, dan kun je die oude maar beter meteen weggooien, hè, als je iets beters hebt gekregen van Cleo.’

Pandora’s voorhoofd parelde van het zweet. Terwijl ze door de aanzwellende pijn heen probeerde te blijven ademen, zei ze hijgend: ‘Doe niet zo kinderachtig. Cleo heeft me naar het ziekenhuis gebracht. Ze komt zo terug – ze is even koffie gaan drinken in de cafetaria.’

‘Ik ben er al.’ Vanuit de deuropening keek Cleo Joel aan.

Joel staarde terug.

‘Oef,’ verzuchtte Pandora toen de wee weer wegebde. Deze keer was het heftig geweest. En nu hoefde ze alleen Cleo en Joel nog maar aan elkaar voor te stellen. Of liever gezegd, hun kennismaking hernieuwen.

‘Ik weet wie jij bent,’ verklaarde Cleo ineens. Alsof ze dat ooit had kunnen vergeten. Het was een van de langste avonden van haar leven geweest.

‘Ik weet ook wie jij bent.’

‘Maar ben jij dan Pandora’s broer?’

‘Goh, het kan denken,’ mompelde Joel binnensmonds.

Hij zat op de rand van het bed, en Pandora gaf hem een harde schop. Ze wendde zich tot Cleo. ‘Het is allemaal mijn schuld. Ik durfde het je niet eerder te vertellen.’

‘Niet te geloven,’ zei Cleo, zonder haar blik van Joel af te nemen. ‘Jij...’

‘Oké, laat me één ding duidelijk stellen.’ Joel stond op.

Pandora, die van de een naar de ander keek, dacht: dit is net het vuurgevecht bij de OK Corral.

‘Ik probeerde je die avond niet te versieren,’ zei Joel ernstig. ‘Ik weet dat je dat dacht, maar dat was niet zo. Damien Maxwell-Horne is een leugenaar en een bedrieger. Ik wilde je voor hem waarschuwen.’

‘Ik weet wat hij is.’ Cleo’s bruine ogen glansden. ‘Hij probeerde de moeder van een vriendin van me te bedriegen. Het was aan mij om dat te bewijzen, en dat is me gelukt.’ Huiverend voegde ze eraan toe: ‘Ik heb... nooit iets met hem gehad. Getver zeg, dat je dat zelfs maar hebt gedacht.’

Cleo zag dat zich om Joel Grants mond voorzichtig een glimlachje vormde. ‘Echt niet?’

‘Echt niet.’

‘Tegen ons zei hij dat hij je had gedumpt omdat je frigide was,’ zei Joel.

‘Wat? Dat smerige liegbeest!’

‘Eh...’ begon Pandora aarzelend. ‘Kan iemand misschien een verpleegster halen?’

Joel haalde zijn schouders op. ‘Nou ja, ik wilde je nog waarschuwen.’

‘Heeft hij dat echt gezegd?’ Cleo was buiten zichzelf van woede. ‘En jullie geloofden hem zeker ook nog?’

‘Kan iemand alsjeblieft een verpleegster halen?’

‘Natuurlijk geloofde ik hem.’ Joel grijnsde inmiddels breeduit. ‘Hij zei dat je een verwaande frigide trut was en...’

‘Hou jullie kop!’ schreeuwde Pandora, die merkte dat het tijdstip was aangebroken om te gaan vloeken en in handen te bijten. ‘Haal een verpleegster! Nu! Mijn vliezen zijn gebroken...’

‘Aargh!’ piepte Cleo.

‘O jee.’ Joel probeerde zijn lachen in te houden. ‘En dat op je nieuwe kamerjas.’

Joel en Cleo, verbannen uit de verloskamer door zowel Pandora als de vroedvrouw – ‘Hoe moet dit arme meisje zich ooit concentreren met dat gekibbel van jullie?’ – begaven zich samen naar de cafetaria in het ziekenhuis.

Het was er een komen en gaan van personeel, verpleegsters en artsen die onder het genot van shepherd’s pie en een beker sterke thee samen zaten te kletsen, een paar minuten wegdutten om de hoognodige slaap in te halen of blikjes coke en broodjes salade naar binnen werkten, terwijl ze voor hun volgende tentamen aan het blokken waren.

Maar ook al herkenden de meesten van hen Cleo Mandeville met haar opvallend korte, witblonde haar, glanzende donkere ogen en hoge jukbeenderen meteen, dat ontging Cleo totaal. Ze had alleen maar oog voor Joel, Pandora’s broer, de man aan wie ze zich maanden geleden zo had geërgerd, maar die ze ook nooit echt was vergeten.

Toen had hij een verschoten groen rugbyshirt en een oude spijkerbroek aangehad, nu droeg hij, omdat hij rechtstreeks uit zijn werk kwam, een goed zittend donkerblauw pak met een blauw-wit gestreept overhemd eronder. Mooie das, dacht ze, en ook mooie schoenen. Mooi haar, mooi lichaam... Nee, fantastisch lichaam...

Het kostte haar enige moeite om haar eerste idee van Joel Grant bij te stellen.

‘Ik kan het haast niet vatten,’ zei ze, toen hij met twee koppen koffie terugkwam bij hun tafel. ‘Ik vond je toen zo’n botte boer.’ Streng voegde ze eraan toe: ‘Hoewel ik het nog steeds afkeur dat je Damien wel voor de drankjes liet betalen. Als je zo’n hekel hebt aan iemand, moet je er ook geen drank van accepteren.’

‘Natuurlijk wel!’ diende hij haar van repliek. ‘Die man dringt zich voortdurend aan ons op, hij laat het zich lekker aanleunen als wij rondjes geven, maar als hij dan eens aan de beurt is, maakt hij zich gauw uit de voeten. Hij staat bekend om zijn gierigheid. We vonden het juist leuk hem een keer te laten dokken!’

Ze zuchtte. ‘O, dat wist ik niet. Ik minachtte je gewoon. Sorry.’

‘Maakt niet uit.’ Grinnikend roerde hij drie schepjes suiker door zijn koffie. ‘Ik dacht hetzelfde van jou. En dat je toen ineens de goede fee uithing, hielp er ook niet aan mee.’

‘Hè, hoezo de goede fee?’

‘Toen je Harrods zo’n beetje leeg had gekocht.’ Joel besefte dat het tijd was om open kaart te spelen. ‘Al die geborduurde babykleertjes met kant en ruches. Veel te veel, en het meeste ervan kan niet eens in de wasmachine. Ik weet heus wel dat dat handenvol geld moet hebben gekost. Ik dacht dat je het expres had gedaan, om ons in te peperen dat wij dat zelf nooit zouden kunnen betalen.’

Haar ogen vlamden van verontwaardiging. ‘Sorry hoor, kan ik er wat aan doen dat ik rijk ben? Kan ik er wat aan doen dat ik belachelijk veel geld verdien? En dat ik dat graag uitgeef aan mensen die ik aardig vind?’

‘Nee, maar...’

‘Hoe dan ook, als ik alleen met wat stomme kruippakjes was komen aanzetten, was het ook niet goed geweest,’ zei ze. ‘Dan was de wereld ook te klein geweest.’

Ze had natuurlijk gelijk. Joel schoof zijn koffie opzij; hij smaakte walgelijk. ‘Oké, je bent minder vreselijk als ik dacht.’ Hij trok een gezicht. ‘Anders dan deze koffie hier.’

Ze zuchtte. ‘Jij valt ook wel mee.’

Even keken ze elkaar zwijgend aan. Cleo, die nooit om woorden verlegen zat, voelde iets raars gebeuren in haar borstkas. Het was net alsof er een reusachtige mot tegen haar ribben fladderde.

Ze wendde als eerste haar blik af, geschokt door de enorme aantrekkingskracht die hij op haar uitoefende. En hij was totaal niet haar type; door de modellenwereld was ze gewend geraakt aan gebeeldhouwde, uiterlijk volmaakte mannen, met lichamen als panters en – veel te vaak – de hersens van een zesjarig kind. Maar nog nooit had een van hen haar dit gevoel gegeven.

Het was absoluut een schok om dit nu te voelen. Joel mocht dan best aantrekkelijk zijn op zijn eigen grote, blonde manier, maar niemand zou hem ooit aanzien voor een model. Zijn haar mocht wel eens geknipt worden, hij mocht wel een paar pondjes afvallen, en zijn schouders waren te breed, zelfs voor iemand van zijn lengte.

Toch deden al die kleine foutjes er helemaal niet toe. Cleo vond ze leuk omdat ze bij hem hoorden, net als zijn gebroken neus en de manier waarop de wallen onder zijn ogen werden geaccentueerd door dat scheve, oneerbiedige lachje.

Het drong tot haar door dat ze alles wat ze niet had kunnen voelen voor de superaantrekkelijke, uitermate sexy Dino Carlisle, blijkbaar had opgespaard voor een geheel ander soort man.

Cleo’s gedachten dwaalden zo vrolijk deze nieuwe en onverwachte richting uit dat ze bijna vergat waar ze was. Joel bracht haar echter met een bons weer terug in de werkelijkheid toen hij vroeg: ‘Wat denk je dat er zal gebeuren als de baby er is?’

‘Hij zal veel blèren. En eruitzien als een gebakken tomaat.’

‘Ik heb het over Sean. En ik wil dat je eerlijk tegen me bent. Meent jouw broer het serieus met mijn zus?’

Ze zuchtte. ‘Waarschijnlijk niet. Hoewel hij zijn best doet. Maar sommige mensen zijn van nature... goed. En sommige niet.’

‘Als hij Pandora verdriet doet, dan vermoord ik hem,’ zei Joel.

‘Dat heb ik ook al tegen hem gezegd.’ Cleo dacht bedroefd aan Linda, die maar net op tijd de dans had weten te ontspringen. Het enige wat er waarschijnlijk op zat, was Sean in permanente quarantaine te plaatsen.

‘Misschien dat hij tot rust komt zodra hij een kind heeft.’ Joel klonk weinig overtuigd.

‘Wie weet.’ Cleo keek op haar horloge. ‘Over een kind gesproken, misschien moeten we maar eens bij Pandora gaan kijken.’

Met een angstige blik vroeg hij: ‘Hoe lang duurt dit soort dingen normaal?’

‘Tja, hoe lang is een navelstreng?’ zei Cleo.