47

Het was niet bepaald de leukste dag uit Seans leven. Het gesprek met zijn agent, die hem op neutrale toon probeerde gerust te stellen, had hem totaal niet gerustgesteld. Alle taxi’s die hij nam, werden gereden door kletskousen van chauffeurs die het programma gisteravond natuurlijk hadden gezien en precies wisten waar hij de mist in was gegaan.

De enige met wie hij zijn verdriet had willen verdrinken, Donny, had zijn telefoon niet opgenomen. Omdat hij niet in de stemming verkeerde voor de Comedy Inc. waar al zijn collega’s zaten, was hij naar een verlaten café in Camden Town gegaan. De barman, mocht hij hem al hebben herkend, had het fatsoen om te doen alsof dat niet zo was. Hij had er makkelijk de hele middag kunnen zitten broeden, gestaag een fles Glenmorangie leegdrinkend.

Er kwam echter nog een klant de zaak binnen.

‘Aha, nou zie ik wie het is.’

Toen Sean opkeek, zag hij een hem onbekende man van middelbare leeftijd staan, met een keurig getrimd snorretje en glanzend gepoetste schoenen.

Omdat Sean niets zei, vervolgde de man: ‘Geen wonder dat je op je bek bent gegaan. Je weet zelf natuurlijk ook wel waar het mis is gegaan, hè jongen?’

Nou, dit kan ik er ook nog wel bij hebben, dacht Sean. Nog zo’n kerel die denkt de waarheid in pacht te hebben en mij nu gaat vertellen hoe het moet. Wie was die zak, een taxichauffeur die een paar uurtjes vrij had?

‘Nee,’ antwoordde hij, want hij moest toch iets zeggen. De man stond bijna over hem heen gebogen, op een halve meter afstand. Vermoeid keek hij op: ‘Maar vertel jij het me maar. Waar is het misgegaan?’

‘Je had je bij je eigen soort moeten houden, dat is het,’ zei de man met een triomfantelijke blik in zijn fletse ogen. ‘Maar nee hoor, je moest per se aanpappen met zo’n zwart mokkeltje. En haar ook bij de club halen. Je zou je moeten schamen, jongen. Ja, echt waar. En daarom is die tv-show van je mislukt. Voor straf. Omdat je je eigen soort hebt verraden.’

Sean mocht dan hebben gedronken, hij had niets aan snelheid ingeboet. Nog geen seconde later lag de man kreunend op de grond.

‘Sorry voor dat bloed,’ zei Sean tegen de barman. Hij pakte een paar briefjes van tien uit zijn portefeuille. Toen hij naar beneden keek, zag hij dat er bloed op zijn witte overhemd zat. Nou ja, dat kreeg je met kapotte lippen. Gelukkig had de man op de grond al zijn tanden nog.

‘Ken je hem?’ vroeg Sean aan de barman nadat de onbekende man zich omhoog had gehesen en met een kwade blik over zijn schouder het café uit was gelopen.

‘Nee,’ zei de jonge barman hoofdschuddend. Met een meelevende blik voegde hij eraan toe: ‘Maar hij jou wel.’

Toen Sean om halfdrie thuiskwam, was er niemand. Omdat hij Pandora wilde vertellen wat er was gebeurd – op de een of andere manier had het hem opgevrolijkt dat hij die mafkees in het café tegen de vlakte had geslagen – ging hij als een detective op onderzoek uit.

De waterketel was koud, dus ze was niet net weg. Hij kon nog een vleug van haar parfum in de lucht ruiken, dus het was ook onwaarschijnlijk dat ze met Rose naar het park was. De wandelwagen stond er nog. Net als Pandora’s auto, minus het kinderzitje. Hetgeen betekende dat ze met iemand anders weg waren.

Hij gaf het op en pakte een biertje uit de koelkast. Op weg naar de huiskamer brak hij bijna zijn voet over zo’n debiele Duplo-giraf.

Hij lag nog niet op de bank, of de telefoon ging. Ervan overtuigd dat het Pandora was, wachtte hij niet tot het antwoordapparaat aansloeg, maar nam meteen op nadat hij het blikje bier op zijn maag had gezet en het geluid van de stereo wat zachter had gedraaid. ‘Ja?’

‘Spreek ik met Sean?’

Verdomme. Het was Pandora niet. Maar de stem was wel vrouwelijk en sexy. En kwam hem ook vaag bekend voor. Dus legde hij de hoorn niet neer, maar zei heel behoedzaam: ‘Hm.’

‘Sean, hoe gaat het met je? Je spreekt met Gemma Hogan,’ riep de stem uit. ‘Je weet waarschijnlijk niet meer wie ik ben, maar ik heb vorig jaar een stuk over je geschreven voor The Clarion.’

Nu herinnerde hij zich het weer. De Gemma van vlees en bloed was een beetje een teleurstelling geweest; ze was zo’n meisje van wie de stem mooier was dan het lichaam. Maar ze had een aardig artikel over hem geschreven, en voor een journaliste was ze zo kwaad nog niet. Bovendien kon hij de media moeilijk de rest van zijn leven blijven ontlopen.

‘Ga verder.’ Hij tikte tegen het blikje op zijn maag, dat als een tuimelaartje heen en weer wiebelde. Gemma had ook wel wat van een tuimelaartje gehad, peinsde hij, met die dikke kont van haar. ‘Vooruit, zeg het maar. Dat tv-programma is mislukt, ik heb mijn beste tijd gehad en wat zijn mijn toekomstplannen?’ Zichzelf nauwelijks de tijd gunnend om adem te halen vervolgde hij: ‘Nou, ik zat erover te denken om mijn kop maar in de oven te stoppen. Om medelijden op te wekken. In elk geval zullen de kijkcijfers dan wel weer aantrekken en...’

‘Eigenlijk belde ik ergens anders over.’ Gemma zei het op verontschuldigende toon. ‘Ik wilde weten wat je ervan vindt dat je nu concurrentie krijgt van je vriendin. Is er sprake van rivaliteit tussen jullie nu er ook een serie van haar in productie wordt genomen?’

Er viel een lange stilte.

Toen vroeg Sean: ‘Welke vriendin?’

Nu was het Gemma’s beurt om even met haar mond vol tanden te staan. ‘Jouw vriendin,’ antwoordde ze toen. ‘Pandora natuurlijk.’

‘Dat moet een vergissing zijn.’ Hij nam een slok bier. ‘Pandora krijgt geen tv-serie.’

Weer een korte aarzeling. Toen zei Gemma: ‘Eh... jawel, hoor.’

Pandora had zich opgemaakt en droeg een roze jurk die Sean niet eerder had gezien. Ze kwam de huiskamer binnenlopen met het kinderzitje van Rose in haar handen.

‘O.’ Toen ze Sean languit op de bank zag liggen, bleef ze pardoes staan.

Donny, die Rose in zijn armen had, botste tegen haar aan.

Rose zwaaide met een wit-met-zilveren heliumballon en een snel smeltend ijsje naar Sean.

Sean was degene die de doodse stilte die was ontstaan, doorbrak. ‘Hebben jullie gezellig samen voor gelukkig gezinnetje gespeeld zonder mij?’

‘Donny heeft ons op een lunch getrakteerd,’ vertelde Pandora met een opstandige blik in haar ogen.

Toen ze ging zitten, rook Sean weer de geur van het parfum dat hij voor haar had gekocht. Hij zag ook dat ze hoge hakken droeg. Lichtroze, die bij de jurk pasten. Het was voor het eerst sinds jaren dat ze zich weer zo had opgetut.

‘Lunch. Leuk. Je gaat me toch niet vertellen dat je jarig bent?’

‘Je weet best dat ik niet jarig ben.’ Op kalme toon vervolgde ze: ‘Sorry dat ik je niet heb laten weten waar ik was, maar ik dacht dat je de hele dag weg zou blijven.’

‘En daar kan ik maar beter gebruik van maken, dacht je toen.’ Met samengeknepen ogen keek Sean naar Rose die haar handjes vertrouwelijk om Donny’s nek had geslagen. Ze leek zich volkomen op haar gemak te voelen bij hem. Met die grap over gelukkig gezinnetje spelen had hij dus aardig in de roos geschoten. Verdomme, dacht hij, terwijl hij een steek van woede voelde, ze zien er nog uit ook als een gelukkig gezinnetje!

‘Er is helemaal niks aan de hand, man.’ Donny voelde zich verplicht dat te zeggen, want het was wel duidelijk wat Sean dacht.

‘Je bedoelt behalve dat mijn beste vriend achter mijn rug om leuke dingen doet met mijn vriendin,’ zei Sean met een ijzig lachje. ‘En surrogaatpapa speelt voor mijn kind. Wat is er verdomme dan wel aan de hand, als ik vragen mag?’ Hij keek naar Pandora. ‘Zo meteen ga je me zeker nog vertellen dat je ook helemaal geen tv-serie hebt geschreven.’

‘O,’ reageerde ze met een afwerende blik. ‘Dat wilde ik je echt nog wel vertellen, hoor.’

‘Nou, ik zou zeggen, ga je gang. Vertel maar. Gooi alles er maar uit... tv-series, geheime affaires... alles. Ik zal heel belangstellend luisteren, al geloof je dat misschien niet.’

‘Hypocriete klootzak.’ Donny gaf Rose, die begon te jengelen, aan Pandora. ‘Jij mag wel gewoon doen wat je wilt, maar als een ander het jou aandoet... Behalve dan dat Pandora helemaal niks heeft gedaan...’

‘Nou, misschien moet ze dat dan maar eens gaan doen,’ beet Sean hem toe. Het kon hem geen reet meer schelen of hij irrationeel was. Omdat Rose steeds harder begon te jammeren, moest hij zijn stem verheffen om boven haar uit te komen. ‘Weet je wat ik vandaag heb gedaan? Ik heb een of andere mafkees in elkaar geslagen omdat hij zei dat ik me bij mijn eigen soort moest houden! Waarschijnlijk krijg ik daarvoor nog een proces aan mijn broek ook.’

Geschrokken zei Pandora: ‘Wat?’

‘Tja, ironisch, hè?’ Sean keek haar vol afschuw aan. ‘Heb ik jou daar een beetje staan verdedigen, en nou blijkt dat die man toch gelijk had. Want wat was jij aan het doen toen ik die man een optater gaf? Je was bezig je bij je eigen soort te houden!’

Uiteindelijk lukte het Pandora om Donny ervan te overtuigen dat hij beter weg kon gaan. ‘Ik red me hier wel,’ stelde ze hem gerust. ‘Hij heeft vandaag twee schokken te verwerken gehad. Ik moet met hem praten.’

‘Bel maar als je me nodig hebt.’ Hoewel Donny er niets voor voelde om te gaan, hield Pandora voet bij stuk. Niet voor het eerst dacht hij dat hij wel een gemakkelijker vrouw had kunnen uitkiezen om verliefd op te worden.

‘Ga nou maar naar huis.’ Ze glimlachte. ‘Wie weet ligt dat meisje van vanochtend nog wel in je bed.’

Met een beetje pech was dat inderdaad zo, dacht hij somber.