Die avond werkte Crystal uit wat onze adressen zouden zijn. Zij had haar belastingpapieren bij zich en besloot die aan Patsy te geven en te zeggen dat die van ons gestolen waren.

'Ik denk dat ons dit nog wel zal lukken, maar ik weet niet hoeveel langer we hier nog onder valse vlag moeten blijven,' zei ze. 'Leugens zijn net luchtbelletjes. Uiteindelijk drijven ze naar de oppervlakte.'

'We blijven in ieder geval tot we genoeg geld hebben, hè?' vroeg Raven. Ze liep te ijsberen bij het raam van de cottage. Taylor was niet komen opdagen, zoals hij anders deed na de avondspits, en Raven begon zich ongerust te maken.

'Ik kan niets beloven, Raven,' zei Crystal voorzichtig en op neutrale toon.

'Beloven? Waarom denk je dat ik behoefte heb aan beloftes?' riep Raven uit. Ze liep naar buiten en sloeg de deur achter zich dicht.

'Waarom is Raven zo van streek?' vroeg Butterfly.

'Ik denk dat zij en Taylor ruzie hebben gehad. In ieder geval is hij vanavond niet gekomen,' antwoordde ik.

Crystal zat achter de tafel een gewijzigd budget op te stellen, gebaseerd op het geld dat we al verdiend hadden en het geld dat we nog konden verwachten. Butterfly wilde naar buiten naar Raven, maar Crystal zei dat het beter was haar even alleen te laten.

'Je kunt in plaats daarvan mij helpen,' zei ze, en spreidde de wegenkaart uit op het kleine tafeltje. 'Laten we eens zien waar we hiervandaan naartoe zullen gaan en wat we onderweg zullen kunnen zien.'

Ik ging douchen. Toen we pas onze intrek in de cottage hadden genomen, was het water er bruin uitgekomen en het had even geduurd voor het redelijk helder werd. Het water was nu helder, maar er stond weinig druk op. Douchen was meer lastig dan plezierig. Om te beginnen zat de douchekop niet hoog genoeg zodat we allemaal, behalve Butterfly, moesten hurken. Veel ruimte om ons te bewegen hadden we niet en voor het regelen van het hete en koude water moest je een volleerde technicus zijn, maar uiteindelijk lukte het ons.

Ik liep naar de badkamer en begon me uit te kleden. Naakt speelde ik met de kranen, zodat het water niet te heet zou zijn, maar wel aangenaam van temperatuur. Terwijl ik daarmee bezig was zag ik iets bewegen in de hoek van het kleine raam boven het bad, en ik verstarde. Ik wachtte, en zag het weer. Het was een hoofd.

Ik gilde niet. Kalm, voorwendend dat al mijn aandacht op de douche gericht was, liep ik achteruit, tot ik uit het gezicht verdwenen was en trok zo snel mogelijk mijn hemd en broek aan. Toen hurkte ik neer, bleef onder de gezichtslijn van het raam, deed de deur open en kroop naar buiten.

Crystal keek verward op toen ze me op handen en voeten uit de badkamer zag komen.

'Wat doe jij?'

Ik legde mijn vinger op mijn lippen, en zij en Butterfly verstarden van angst en nieuwsgierigheid. Toen stond ik op en holde de deur uit, om het huis heen, waar ik Danny en zijn twee vrienden bij het raam zag. Ze hadden me geen van drieën gehoord en stonden met hun rug naar me toe.

'Amuseren jullie je?' vroeg ik, en ze draaiden zich met een ruk naar me om. 'Dit is blijkbaar de manier waarop jullie aan je gerief komen? Kunnen jullie niets beters verzinnen?'

Zijn twee vrienden lachten nerveus, maar Danny toonde geen enkele verlegenheid of schuldbewustzijn. Hij slenterde naar me toe.

'We wilden alleen maar zien of je een man of een vrouw bent,' zei hij hatelijk.

'Alsof jij dat verschil zou weten!' kaatste ik terug. Zijn vrienden lachten hem uit, en in het schemerachtige licht dat uit de badkamer naar buiten scheen, kon ik zien dat hij vuurrood werd.

Raven, die op het parkeerterrein stond te wachten, kwam haastig naar de achterkant van het gebouw, gevolgd door Crystal en Butterfly.

'Meestal weet ik dat wel,' zei hij, 'maar jij bent een uitzondering. Misschien kunnen we er nu achter komen,' ging hij verder. Hij keek naar zijn maatjes, die met een wellustige lach dichterbij kwamen. Hij stak zijn hand uit om mijn pols te pakken en me naar zich toe te trekken. 'Als je ons eens liet zien wat je daaronder verbergt?'

Eén keer had ik met een jongen gevochten. Hij heette Eddie Goodwin en hij plaagde me altijd omdat ik me kandidaat had gesteld voor het jongensbasketbalteam en bijna was aangenomen. De meisjes hadden hun eigen team, maar de coach, misschien als een manier om zijn futloze spelers wat op te jutten, liet me komen voor een try-out. Eddie seinde al zijn bewegingen in, zodat ik hem twee keer de bal kon ontfutselen. Hij werd er enorm mee gepest door zijn vrienden en kwam later in de zaal naar me toe. Ik besefte dat hij me niet alleen zou uitschelden en me voor de gek houden. Hij zou iets meer gaan doen, me misschien zelfs slaan. Ik gaf hem niet de kans. Toen hij dicht genoeg bij was, ramde ik mijn knie tussen zijn benen en hij viel kermend van de pijn op de grond.

Later moest ik in het kantoor van de directeur komen. Omdat ik als eerste was begonnen met vechten, kreeg ik alles over me heen. Ik werd twee dagen geschorst. Er werd geen rekening mee gehouden dat ik me bedreigd had gevoeld. En ik werd ook nog in het pleeghuis gestraft. Ik vond het heel onrechtvaardig, maar onrechtvaardig behandeld worden in deze wereld was niets gewoons voor me. Natuurlijk deed het mijn reputatie niet ongoed dat ik een jongen zo'n aframmeling had gegeven. Het versterkte slechts het beeld dat de meeste van mijn medeleerlingen en zelfs van mijn docenten al van me hadden.

Maar ik had er genoeg van om die reden te worden gekleineerd, om te worden beschouwd als een soort gedrocht, omdat ik niet voldeed aan de vooropgezette mening hoe een meisje hoorde te zijn. We konden net zo goed robots zijn of in genetische laboratoria worden gekweekt, dacht ik, en ik hield me vast aan mijn eigen zelfbeeld en zelfrespect, ongeacht wat het me kostte, zelfs al zou het betekenen dat ik nooit de belangstelling zou wekken van een aantrekkelijke jongen.

Danny's vingers knelden zich om mijn pols. Het deed pijn. Ik voelde mijn huid branden toen hij mijn arm omdraaide. Hij stak zijn andere hand uit om mijn hemd open te rukken en ik draaide me snel om, hief mijn rechterknie omhoog en raakte hem hard in zijn lies. De gepijnigde uitdrukking op zijn gezicht verried zijn volslagen verrassing. Hij liet me los, boog dubbel en viel schreeuwend en vloekend op de grond.

Zijn twee vrienden staarden op hem neer terwijl hij kronkelend als een overreden slang op de grond lag en keken me dan woedend aan.

'Grijp haar,' beval Danny.

Ze kwamen op me af. Uit mijn ooghoek zag ik een kapotte houten kist en pakte een stuk ervan waar de spijkers nog uitstaken. Ze bleven staan toen ik het als een knuppel omhooghief.

'Raak me niet aan!' zei ik met bevende stem.

Raven kwam achter me staan.

'Wat is er gebeurd?' vroeg ze, naar Danny kijkend, die nu op handen en voeten overeind was gekomen en diep ademhaalde.

'Hij probeerde mijn hemd van mijn lijf te trekken,' zei ik. zag hem achter het raam van de badkamer toen ik een douche ging nemen. Hij en die idiote vrienden van hem stonden naar me te gluren; het gaf ze de kick van het jaar.'

Danny's vrienden hielpen hem opstaan.

'Kreng!' zeiden ze. 'Daar zul je spijt van hebben.'

'Val dood!' snauwde ik.

'Nou, je hebt het voor elkaar,' zei Raven. 'Wat zal Patsy doen?'

'Waarschijnlijk me een medaille geven,' antwoordde ik.

'Gaat het goed met je?' vroeg Crystal, die naar ons toe kwam.

'Uitstekend. Laten we naar binnen gaan. Ik betwijfel of hij iets tegen Patsy zal zeggen, Raven. Dan moet hij uitleggen waarom hij achter de cottage en bij het raam stond.'

We zagen de drie jongens naar een auto op het parkeerterrein lopen. Ze staken een sigaret op en keken woedend onze richting uit.

'Kom mee naar binnen,' zei Crystal.

Ik vertelde hun het hele verhaal in details.

ik was vergeten een handdoek voor het raam te hangen,' zei ik. 'Hij is daar waarschijnlijk al eerder geweest.'

'Het zal ongetwijfeld de enige keer zijn dat hij ooit een naakt meisje ziet,' zei Raven spottend. Ze bleef naar het raam kijken, wachtend, hopend op een teken van Taylor.

Eindelijk kwam ik tot bedaren, maar ik bracht niet de moed op om een douche te nemen. Crystal, Butterfly en ik besloten naar bed te gaan, maar Raven bleef op een stoel zitten en weigerde te gaan slapen, omdat Taylor nog zou kunnen komen. Ze zat in het donker naar het parkeerterrein te staren.

'Hij komt niet, Raven. Waarom kwel je jezelf zo?' zei ik na een tijdje.

'Er moet iets onverwachts zijn gebeurd,' mompelde ze.

'Vast wel.'

'Jij bent er blij om, hè?' viel ze tegen me uit.

'Doe niet zo stom, Raven. Ik geef toe dat ik het niet zo geweldig vond dat je tijdens ons verblijf hier een avontuurtje had met een man, maar ik wil niet dat je ongelukkig bent. Ik maak me alleen ongerust over je.'

Ze bedaarde en verviel weer in zelfmedelijden.

'Ik krijg nooit een fatsoenlijke vriend. Ik ontmoet alleen maar hufters,' jammerde ze.

Ik draaide me om in bed en deed mijn ogen dicht. Iets meer dan een halfuur later hoorde ik haar zuchten, opstaan en zich gereed maken om naar bed te gaan. Eindelijk kroop ze onder de dekens.

'Brooke?'

'Ja?'

'Ben je nog wakker?'

'Nee, ik praat in mijn slaap tegen je,' antwoordde ik. 'Wat is er?'

ik heb tegen jullie gelogen,' zei Raven. Ze was heel kalm. Verdomme, dacht ik. Ik voelde me als een vis aan de haak. Met tegenzin draaide ik me om.

'Oké, biecht maar op.'

ik heb niet zoveel ervaring als ik deed voorkomen. Eigenlijk...'

'Eigenlijk wat, Raven?'

'Gisteravond was de eerste keer.'

'Gisteravond?' Ik ging rechtop zitten. 'Je bent toch voorzichtig geweest?'

'Het was moeilijk om voorzichtig te zijn, Brooke. Het is jou nooit overkomen, dus je weet niet hoe het is. Je vergeet gewoon hoe ver je gaat. Het is zo'n heerlijk gevoel en je blijft je maar wijsmaken dat je tijd genoeg hebt om te stoppen. Je hebt die tijd ook, maar...'

'Maar wat?'

'Er was geen tijd.'

'Hij had geen condoom?'

'Nee.'

'O, Raven. Wat een ellendeling om je dat aan te doen. Waarom was hij niet voorzichtig?'

'Hij is geen ellendeling,' hoorden we Crystal plotseling in de slaapkamer zeggen. 'Hij is stom. Hij weet absoluut niet wie je bent en hij neemt het risico om seks met je te hebben? Dat is stom.'

Ik glimlachte. Die lieve Crystal, net doen of ze slaapt, maar intussen naar ons luisteren.

'Dat was ik ook,' bekende Raven. 'Ik was ook stom.'

Crystal verscheen in de deuropening en stond naar ons te kijken.

'Ja. Laten we hopen dat je deze keer geluk hebt gehad, Raven,' zei ze.

'Ik ben bang,' zei ze na een tijdje. 'Zou ik zwanger kunnen zijn?'

'Natuurlijk kan dat,' zei ik. 'Ja toch, Crystal?'

'Wanneer moet je ongesteld worden, Raven?'

'Over drie dagen,' antwoordde ze.

'Dan is er waarschijnlijk niets aan de hand. Je bent geregeld op tijd, hè?'

'Ja,' zei Raven met een benepen stemmetje.

'Ik denk dat het wel goed zit,' stelde Crystal haar gerust. 'Maar ik zou niet meer met hem uitgaan als ik jou was. Hij geeft niets om je, dat is zeker.'

Raven zweeg. Ze draaide zich om en verborg haar gezicht in het kussen. Toen hoorden we haar snikken. Ik raakte haar schouder aan.

'Het spijt me,' zei ze. 'Het spijt me dat ik zo stom ben. En ik kan het niet helpen, ik ben bang.'

Butterfly lag nog te slapen en had blijkbaar niets gehoord. Crystal liep naar het bed en staarde naar Raven, wier schouders schokten van het huilen. Ze keek naar mij en ging toen op het bed zitten. Zij en ik bogen onze hoofden naar Raven en raakten haar hoofd aan

'Wij zijn gezusters,' begon Crystal. 'We zullen altijd gezusters zijn.'

We zongen en hielden elkaar vast en baden dat Raven geluk zou hebben.

De volgende ochtend stonden we op en kleedden ons aan zonder dat de naam Taylor Cummings genoemd werd. We praatten zelfs niet over Danny en zijn enge vrienden. Crystal, Raven en ik hadden een onrusige nacht gehad, dus bewogen we ons als zombies. Ten slotte gingen we naar het restaurant en stortten ons in het werk.

Patsy was erg spraakzaam, opgewekter dan ooit, en had het erover wanneer ze het restaurant zou sluiten voor haar vakantie en waar ze naartoe zou gaan.

'Misschien ga ik ook wel naar Californië,' zei ze. 'Ik ben er nog nooit geweest. Jullie?'

Zoals altijd wachtten we tot Crystal de vraag zou beantwoorden en ik zag dat die gewoonte Patsy's nieuwsgierigheid begon te wekken. Ze keek naar ons toen Crystal antwoord gaf.

'Nee, dit wordt ook ons eerste bezoek. Daarom zijn we zo opgewonden,' zei ze.

'Erg dapper van je ouders om jullie zo door het land te laten reizen,' zei ze, terwijl we wachtten op de eerste klant.

'Nou ja, we hebben niet bepaald het perfecte huiselijke leven dat we je hebben voorgespiegeld,' ging Crystal verder. Raven en ik waren bezig het bestek op te wrijven en stoelen recht te zetten, terwijl Butterfly de servetten vouwde, maar we luisterden allemaal. De informatie was voor ons even nieuw als voor Patsy.

'Hoe bedoel je?' vroeg ze.

'Butterfly's moeder is een paar jaar geleden gestorven. Haar vader is vaak op reis. Mijn ouders zijn gescheiden en die van Raven ook. Brooke is geadopteerd. En onlangs heeft haar adoptiefmoeder een zware operatie ondergaan. Haar adoptiefvader leek het een goed idee haar met ons op reis te laten gaan, zodat hij al zijn aandacht op zijn vrouw kon richten,' besloot ze.

Crystal was als een spin en weefde haar web van privé-levens, gebeurtenissen, tragedies en komedies, om de niets vermoedende luisteraar in de val te lokken. Patsy leek haar te geloven. Ze draaide zich om en bekeek ons één voor één met een medelijdende blik.

'O,' zei ze slechts.

'Maar het gaat ons prima,' ging Crystal snel verder. 'We hadden een reuze leuke tijd, tot we dat nare kind tegenkwamen, hè,

Brooke?'

'Ja, en ik vind het erg prettig om hier te werken. Dat vinden we allemaal,' zei ik.

Butterfly knikte enthousiast. Raven liep naar haar toe.

'Mijn vriendinnen hebben me verteld dat je me wilde waarschuwen voor Taylor. Ik had moeten luisteren. Hij is een engerd.'

'Heeft hij je pijn gedaan? Want dan...'

'Nee, ik wil niet dat u iets doet. Als en wanneer hij hier komt, los ik het zelf wel op, Patsy. Dank je.'

'Dat geloof ik graag,' zei Patsy glimlachend.

De eerste klanten arriveerden en we gingen aan het werk. Twee jongemannen, vrienden van Taylor, waren er, maar Taylor liet zich niet zien. Ik zag dat Raven met ze stond te praten en dat ze toen wegliep en in haar ogen wreef. Ik liet mijn tafels in de steek en ging haastig naar haar toe.

'Wat is er?'

'Ze vertelden me dat Taylor terug is bij zijn oude vriendin. Hij was gisteravond met haar uit. Hij heeft me gewoon gebruikt, Brooke. Ik ben een idioot.'

Ik omhelsde haar snel.

'Hij is de verliezer. Hij is degene die heeft misgekleund,' zei ik. 'Laten we weer aan het werk gaan, en denk niet meer aan die klootzak.'

Ze veegde haar ogen af en knikte.

'Dank je,' zei ze, en we gingen terug naar onze klanten. Alle beschikbare tafeltjes waren bezet, terwijl er nog mensen stonden te wachten op een plaats. Butterfly ging achter de toonbank werken. Later, toen Patsy de kas had opgemaakt, zei ze dat de in- komsten weer omhoog waren gegaan.

Als het zo doorgaat, zal ik binnenkort met pensioen kunnen,' zei ze schertsend. 'Ik ga nu naar de bank om het geld van gisteren en vanmorgen te storten,' zei ze. 'Heeft iemand iets nodig van de drogist?'

ik geloof het niet,' zei ik, met een blik op Raven.

'Nee, niets,' zei ze.

We bleven in het restaurant koffiedrinken en met Charlie praten, die ons vertelde over de reizen die hij had gemaakt toen hij nog jong was. Hij had prachtige verhalen. Hij was zelfs in China geweest!

'Er is een heleboel te zien in de wereld,' zei hij, 'en een heleboel te leren, maar één ding leer je zeker, en dat is dat een goede vriend moeilijk te vinden is. Jullie hebben elkaar gevonden. Dat is goud waard,' zei hij. iets waardevollers zul je niet kunnen vinden.'

Hij stak ons een hart onder de riem, en zelfs Raven keek wat opgewekter. Maar we wisten allebei dat het wel een tijdje zou duren voor haar gebroken hart geheeld zou zijn. We stonden op het punt in de cottage te gaan rusten toen Patsy haastig binnenkwam. Ze was nog niet naar de bank geweest. Eén blik op haar gezicht deed ons beseffen dat er iets verschrikkelijks was gebeurd.

'Mijn geld is weg,' zei ze. 'Alles wat ik naar de bank wilde brengen.'

Ze stond met trillende lippen voor ons.

Crystal was de eerste die het zei.

is Danny ook weg?' vroeg ze.

'Nee,' zei Patsy tot onze verbazing. 'Hij was thuis, hij kwam net zijn bed uit. Hij bezwoer me dat hij er niets mee te maken had.'

'Wanneer heb je het geld voor het laatst gezien?' vroeg ik.

'Gisteravond.'

Ze bleef naar ons staan staren. Het gaf me een griezelig gevoel. Ik keek even naar Crystal, die haar ogen samenkneep.

ik heb alles overhoop gehaald,' ging Patsy verder. 'Ik heb Danny's kamer met een stofkam doorzocht.'

'Wat denk je dat er gebeurd is?' vroeg Charlie.

Ze zweeg even.

'Danny zei dat hij dacht dat ik vanmorgen thuis was gekomen. Hij zei dat hij me na de drukte van het ontbijt in de caravan had gehoord. Maar ik ben niet terug geweest,' zei ze. Ze keek van Butterfly naar Raven en toen naar Crystal en mij.

Het griezelige gevoel in mijn maag veranderde in een stuk ijs dat langs mijn rug omhoogglibberde. Ik ging rechtop zitten.

'Je gelooft toch niet dat een van ons... dat wij het hebben weggenomen?' vroeg ik zachtjes, in de hoop dat ze heftig haar hoofd zou schudden.

'Ik wil van niemand iets slechts geloven,' zei ze, bijna in tranen. 'Danny beweert dat hij voetstappen heeft gehoord.'

'Hij liegt,' zei Raven. 'Heeft hij je verteld wat er gisteravond gebeurd is?'

'Raven,' zei ik waarschuwend.

'Nee,' hield Raven vol. 'Ze hoort het te weten, Brooke. Hij en zijn vrienden gluurden door het raam in onze badkamer. Brooke betrapte ze toen ze ging douchen. Ze probeerden zelfs...'

'Wat?'

'Haar te overvallen,' flapte Raven eruit.

'Wat?'

'Het was niets, Patsy,' zei ik. 'Ze gingen weg toen ik het tegen ze opnam.'

Ze staarde ons aan.

'Hoor eens,' zei Crystal ten slotte. 'Het beste is om naar de cottage te gaan en die te doorzoeken, als je wilt.'

'Dat wil ik niet. Ik wil geloven dat jullie niet van me zouden stelen,' zei ze.

'Dat zouden we nooit doen,' zei ik nadrukkelijk.

Ze knikte, en ik verwachtte dat het hierbij zou blijven, maar ze zuchtte en keek even achterom.

'Hij zegt dat ik nooit naar hem luister, dat ik altijd eerst hém beschuldig. Ik weet dat het beledigend is, maar als we alleen even in de cottage om ons heen keken...' 'Uitstekend,' zei Crystal. Ze sprong overeind. 'Laten we dat doen.'

'Ja, en laten we daarna eens een hartig woordje spreken met die lieve Danny,' zei Raven terwijl ze opstond.

'Die meisjes zouden nooit van je stelen, Patsy,' zei Charlie.

ik weet het,' zei ze met een geforceerde glimlach. 'Dank je, meisjes.'

We volgden haar naar buiten. Toen we om het restaurant heen liepen, hoorden we een deur dichtslaan en zagen Danny uit de caravan komen, terwijl hij zijn T-shirt over zijn hoofd trok. Hij grijnsde en liep achter ons aan.

We gingen naar binnen. Crystal en Butterfly hadden hun bed opgemaakt voor we naar ons werk gingen en ik had de slaapbank weer dichtgeklapt. De dekens en kussens lagen ernaast, op de plaats waar ik ze had neergelegd. Behalve Ravens blouse, die over de rug van een stoel hing, was niets verstoord. Ook de badkamer zag er keurig uit. We stonden midden in de kleine zitkamer.

'Kijk maar waar je wilt, Patsy,' zei ik. Ik kon mijn teleurstelling niet verbergen.

'Controleer die zakken eens, ma,' zei Danny achter ons. Hij wees op onze kussenslopen.

'Danny, ze zouden nooit zoiets doen,' zei ze hoofdschuddend.

ik doe het wel,' riep hij uit en liep langs ons heen. Hij gooide onze kussenslopen leeg op de grond. Onze kleren raakten door elkaar, maar verder zat er niets in.

'Tevreden?' vroeg ik.

Hij keek naar zijn moeder en schudde zijn hoofd.

'Nee.' Hij keek om zich heen en sprong toen op de kleine ladekast af, trok de laden open en voelde onder het ondergoed en de sokken.

'Heb je je lesje gisteravond niet geleerd?' vroeg ik, toen hij Ravens beha omhooghield.

Hij kreeg een kleur.

'Danny, laat het gaan,' zei Patsy. 'De meisjes hebben mijn geld niet weggenomen.' 'Waarom vertel je haar niet meteen waar het is?' vroeg Raven hem.

Hij knarsetandde en tuurde naar de slaapbank, alsof een geest in zijn oor had gefluisterd. Hij liet zich op zijn knieën vallen en tastte onder de bank. Iedereen keek hem aan. Raven begon te lachen toen hij plotseling achteruitging en een deposito-envelop van de bank liet zien.

'Ik wist dat het hier was,' zei hij met een walgelijke zelfvoldaanheid. Hij keerde de envelop om en Patsy's geld viel op de grond.

'Dat hebben we niet gestolen!' protesteerde ik. 'Jij moet het er hebben neergelegd.'

'Natuurlijk,' zei hij. ik ben een goochelaar.' Hij keek naar Patsy. 'Ma, bel de politie.'

'Nee!' riep Raven. 'Wij hebben het niet gedaan, Patsy. Hij liegt. Hij heeft het er zelf neergelegd.'

'Als ik het daar had neergelegd, waarom ben ik er dan niet meteen naartoe gelopen?' Hij keek naar Raven. 'Waarom heb ik zoveel tijd verspild met overal te zoeken, hè, wijsneus?'

'Omdat je een spelletje speelt,' antwoordde ze, achteruitwijkend.

'Jullie spelen een spelletje,' snauwde hij. 'Jullie wisten dat mijn moeder de deur van de caravan nooit op slot doet. Ik heb je er vanmorgen gehoord.'

'Het is niet waar, Patsy,' zei ik hoofdschuddend, ik zweer je dat we het niet hebben gedaan.'

'Bel de politie, ma. Ik wed dat ze van iedereen stelen. Ik bel zelf wel.'

'Nee,' zei ze. 'Stop het geld terug in de envelop, Danny. Vooruit,' beval ze.

'Maar...'

'Doe wat ik zeg,' commandeerde ze. 'Stop het erin terug en geef het aan mij.'

'Het is bewijs, ma. Je moet het hier laten, zodat de politie het kan zien,' protesteerde hij.

'Danny! Doe het erin terug!'

'Je maakt een fout. Zelfs nu nog neem je het voor ze op!' Zijn gezicht vertrok van woede. 'Je gelooft altijd iedereen behalve mij!'

ik geloof niemand anders, Danny. Ik...'

'Dat doe je wél, verdomme!' schreeuwde hij. Hij beende naar de deur, liep naar buiten en smeet de deur hard achter zich dicht Het was of er een tornado in de cottage had gewoed. Crystal sloeg haar arm om Butterfly en trok haar dichter naar zich toe. Raven keek naar hen en toen naar de grond. Ik knielde neer en stopte het geld terug in de envelop.

'We hebben dit niet weggenomen, Patsy,' zei ik, terwijl ik het haar overhandigde, ik weet niet hoe het onder de bank is gekomen.'

ik wél,' zei Raven vinnig.

Patsy knikte.

ik geloof jullie. Echt waar, maar ik denk dat het voor iedereen het beste is als jullie nu vertrekken. Ik zal jullie betalen wat ik jullie schuldig ben,' zei ze triest, ik moet het met Danny afhandelen, en ik vrees dat ik niet tot hem zal kunnen doordringen zolang jullie hier zijn. Hij schijnt jullie de schuld te geven van zijn problemen. Het spijt me. Ik wens jullie veel geluk. Kom naar het restaurant als jullie gepakt hebben.' Ze liep naar de deur. We hielden onze adem in. Toen ze de deur opendeed en zich omdraaide, maakte Butterfly zich uit Crystals armen los.

'We hebben je geld niet gestolen, Patsy,' zei ze. 'We zouden niet van jou en van niemand stelen. Stuur ons alsjeblieft niet weg.

Patsy's gezicht vertrok.

'Het spijt me, lieverd.' Ze kon haar tranen niet langer bedwingen; ze stroomden over haar wangen. Ze haalde diep adem en liep snel naar buiten.

'Die klootzak, die etter, die smeerlap,' tierde Raven. 'Waarom geeft ze hem zijn zin? Hij heeft van begin af aan de pest aan ons gehad.'

'Wat kan ze anders doen? Hij is haar zoon,' antwoordde Crystal. 'En wij zijn niet meer dan vreemden.'

Gefrustreerd holde Raven naar de badkamer.

'Laten we onze spulletjes bij elkaar zoeken, Brooke,' zei Crystal. 'Hoe eerder we op weg zijn, hoe beter.'

Het duurde niet lang voor we de stationcar weer hadden ingeladen. We wilden vertrekken zonder ons loon aan Patsy te vragen, maar ze stuurde Charlie om ons te halen.

'Ik weet wat die jongen jullie heeft aangedaan,' zei hij. 'Hij is niet alleen een rotte appel in de mand, hij verrot de hele boomgaard,' zei hij. Hij was kwader dan we ooit gezien hadden. 'En ik zal het hem laten weten,' beloofde hij.

'Patsy heeft alle steun nodig die ze kan krijgen, Charlie,' zei Crystal.

ik weet het. Het is als zwemmen met een steen om je hals gebonden.'

We reden naar het restaurant en stapten uit. Patsy stond bij de deur te wachten met onze enveloppen.

'Het is niet veel, maar ik hoop dat het je wat op weg zal helpen. Misschien kunnen jullie beter naar huis teruggaan,' zei ze met een scherpe blik op Crystal. 'Stel deze reis uit tot een andere keer. Reizen kan heel moeilijk zijn, zelfs voor jonge mensen.'

'Dank je, Patsy,' zei Crystal, die de enveloppen voor ons aannam. 'Het spijt ons dat we op deze manier moeten vertrekken.'

Butterfly keek of ze elk moment in huilen kon uitbarsten.

Patsy knuffelde haar en omhelsde toen Raven, Crystal en mij. Haar ogen waren vochtig. Ze beet op haar lip.

'Bedankt voor jullie hulp. Jullie zijn een goed stel,' fluisterde ze en draaide zich haastig om.

We bleven even staan, keken naar het restaurant en naar Charlie, die ons somber aanstaarde en toen aan zijn werk ging.

Hij zag eruit of hij het even erg vond als wij om afscheid te nemen.

'Laten we gaan,' fluisterde Crystal.

Zwijgend liepen we naar de auto en ik ging achter het stuur zitten. Het zware wolkendek, dat de ochtend zo somber maakte begon te breken. De wolken dreven in de verte uiteen en een paar zonnestralen schenen er doorheen.

'Het wordt mooi weer. In ieder geval rijden we niet in de re gen,' zei ik. Niemand gaf antwoord. Ik geloof niet dat de anderen op het weer letten.

Ik schakelde. Toen ik in de achteruitkijkspiegel keek zag ik Danny met over elkaar geslagen armen naast de caravan staan Hij leek erg tevreden over zichzelf.

Ik reed weg, sloeg op de hoofdweg linksaf en reed naar het westen. Niemand had nog een woord gezegd.

'Ik denk dat je je kaart weer voor de dag zult moeten halen, Crystal,' zei ik.

Zonder iets te zeggen vouwde ze hem open.

Raven zat met de rechterkant van haar gezicht tegen het raam en staarde naar het landschap. Toen haalde ze diep adem en sloot haar ogen.

'Dit moet een soort record zijn. In minder dan vierentwintig uur door twee griezels verraden,' zei ze met een beverig lachje.

'Ik weet zeker dat je op een dag iemand zal ontmoeten die goed en eerlijk is, Raven,' zei ik. 'Dat zullen we allemaal.'

'Ik vind het nog steeds ongelooflijk van die Danny.' Raven veegde haar tranen van woede weg.

Butterfly boog zich naar voren en legde haar hand op Ravens schouder.

'Waarom was hij zo gemeen tegen ons, Raven?' vroeg Butterfly.

'Omdat hij gemeen is tegen zichzelf,' antwoordde Crystal in haar plaats. 'Hij haat zichzelf, dus haat hij iedereen, zelfs zijn eigen moeder.'

'Ik vond dat hij bofte dat hij een moeder had,' zei Butterfly.

'Dat doet hij ook,' zei ik. 'Hij weet het alleen niet.'

'Of het kan hem niet schelen,' merkte Raven op.

We zwegen weer en toen lachte Raven. 'Weet je,' zei ze, 'ik zat net te denken. Misschien zijn we helemaal niet zo slecht af. Misschien hebben wij iets beters.' 'Wat dan?' vroeg Butterfly. 'Elkaar,' zei ze. 'Wij hebben elkaar.'

Ik reed in de richting van de doorbrekende zon, die net als wij weer op weg was naar het westen.